برای راحله ذکاییِ که رویای آزادی داشت

:ژیلا بنی یعقوب

تند و تند حرف می زد، انقدر تند که آن اوایل برخی وقت ها نمی فهمیدم چه می گوید و مدام می پرسیدم چی می گی راحله؟

روزهای اول که رفته بودم بند، گفت: برام عروسک باربی می خری؟ می تونی بگی ترانه برام سی دی کارتون بیاره؟اخه خیلی دوست دارم.فکر می کردم شوخی می کند، دختر ٣٠ ساله و عروسک باربی.اما بقیه گفتند راست می گوید و عاشق عروسک و فیلم های کارتون است.

هم برایش عروسک گرفتم هم تعداد زیادی سی دی کارتون،.مثل بچه ها ذوق کرد، انگار از خوشحالی توی آسمان ها بود.برای عروسک لباس دوخت، سی دی های کارتون را بارها و بارها نگاه می کرد، آن ته بند، با ان تلویزیون و دی وی دی پلیر کهنه و قدیمی.وقتی کارتون می دید هرچقدر صدایش می زدی نمی شنید، درکارتون سیندرلا و سفید برفی و ….غرق می شد، شاید خودش را مثل سیندرلا می دید، شاید کوتوله های سفیدبرفی او را تا برف های خوشبختی می بردند.

از شانزده سالگی در زندان بود، قبلش هم در خانه ای پراز فقر و نداری کودکی نکرده بود، راحله عاشق عروسک باربی اش بود، با ذوق به همه نشانش می داد، برایش اسم گذاشته بود…توسط یکی از بستگانش در شانزده سالگی به سرقت کشیده شده بود و خیلی زود بازداشت…اهل مشهد بود، می گفت در انفرادی های اداره اگاهی مشهد خیلی کتک زده بودندش، می گفت با پوتین انقدر به کلیه هایش می زدند که بعداز سالها هنوز کلیه هایش درد می کند، خیلی از زندان های ایران را تجربه کرده بود، روزهای خیلی سخت و تلخی که وقتی تعریف می کرد، نفس ادم بند می امد، مثل خیلی از زندانی های عادی خلاف زندان زیاد کرده بود، پرونده روی پرونده، زندان روی زندان…در بند عمومی با زندانیان سیاسی اشنا شد و مدتی بعد با اتهام سیاسی محاکمه شد و به بند زندانیان سیاسی زن منتقل شد…زیاد کتاب می خواند، از رمان و شعر تا کنابهای سنگین.از پرسش هایی که در باره محتوای کنابها می کرد می فهمیدم کناب ها را دقیق و خوب مطالعه می کند…هم پراز شادی و انرژی بود هم پراز درد و رنج، خیلی روزها افسرده و مضطرب بود، کلی داروی اعصاب و روان می خورد…خواب هایش انگار پراز کابوس های ترسناک بود که بارها با فریاد از خواب می پرید، هم روحش درد می کرد هم جسمش،پراز ارزوهای کوچک و بزرگ بود، کتاب های سال دوم راهنمایی را گرفته بود و می خواست ادامه تخصیل بدهد، هم بندی هایش کتابها را به او درس می دادند…

همیشه رؤیای آزادی داشت.آزاد شد، همین دوسال پیش.با کلی نقشه برای زندگی اش…اما چند روزپیش رفت، سرطان همه آرزوهایش را گرفت، مثل فقر و زندان که سیزده سال از زندگی اش را گرفته بود، ٣٣ سال داشت.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *