آسیب روانی کودکان و بی توجهی پلیس

?همسایه طبقه چهارم برای بار چهارم همسرش را به قصد کشت کتک زد ساعت ۲:۳۰ تا ۴ صدای فریاد و فحاشی زن و مرد و گریه نازنین شش ساله بلندبود. ساعت یک ربع به سه بعد از چند بار زنگ زدن مداوم در منزلشان به ۱۲۳ اورژانس اجتماعی زنگ زدم، آقای اپراتور گفت تا مادامی که کودک آسیب جسمی ندیده و مادرش تماس نگرفته نیرو نمی فرستیم.

? گفتم آسیب روانی، فحاشی و تهدید و پرت کردن بچه مصداق کودک آزاری نیست ؟ گفت شما و همسایگان نمی توانید اثبات کنید چون در را باز نمی کنند. پرسیدم: صحبت ما ضبط میشود؟ گفت: بله!. گفتم: این بچه آسیب مد نظر شما را ببیند، روزگارت را سیاه می کنم توی مامور معذور هم یک عوضی مثل پدر و مادرش هستی. گوشی را قطع کرد.

? تا ساعت سه دستم روی زنگ خانه بود، شماره ۱۱۰ را گرفتم قول دادن مامور بفرستند، مامور ساعت یک ربع به چهار رسید من را خواستند در کوچه تا شکایتم را اعلام کنم، گفتم بچه هلاک شد صدای عربده را میشنوید؟ آقای پلیس گفت بله! شما فقط می توانید شکایت کنید به جرم”سلب آرامش”. گفتم یعنی تا پشت در نمی آیید؟ گفت می آییم. پله های چهار طبقه را با غرغر آمد که به شما چه ربطی دارد؟ زن و شوهرند! بچه هم عادت کرده طی کرد.رسید پشت در با درکوب در زد، دستم را گذاشتم روی زنگ ، گفتم باز کنید ، شکایت کرده ام پلیس آمده، ابتدا سکوت بعد صدای بلند تلویزیون.

?آقای پلیس با لبخندی ظفرمندانه رو به من بلند بلند گفت: خانم به شما چه ربطی دارد؟زنی که عرضه ندارد از شوهرش شکایت کند اینقدر کتک بخورد تا بمیرد. مملکت پزشک قانونی و دادگاه دارد. در حال سرازیر شدن از پله ها هم آرام گفت این حس شهروندی را کنترل کنید برای خودتان دردسر درست نکنید. بدون شک من از مرد همسایه شکایت کرده و تا آخرش پیگیری میکنم، اما از شما میپرسم با چه جراتی در این کشور بچه دار می شوید؟

«نوشته ای از گوگل پلاس سحر، درباره خشونت_خانگی »
برگرفته از کانال دیده بان زنان

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *