مديران براي زنان فرصت برابر ايجاد نمي‌كنند

سرمایه:زنان شاغل از عدم ارتقاي شغلي در محيط كاري‌شان گلايه‌مندند و آن را به دلايلي مثل اشغال پست‌هاي مرتبط توسط مردان، نداشتن اعتماد به نفس و انگيزهء لازم و نبودن شرايط مناسب نسبت داده‌اند.

اين يافته‌هاي تحقيقي‌اي است كه زهرا كاتوزيان از 866 زن شاغل و بيكار شهرستان رشت جمع‌آوري كرده است.

او در اين تحقيق يادآوري مي‌كند كه بيشتر زنان شاغل وظيفه‌شناسي مديران‌شان را خيلي پايين ارزيابي مي‌كنند و معتقدند مديران دربارهء اهميت دادن به نظر كاركنان و ايجاد فرصت برابر با مردان چندان تلاشي نمي‌كنند.

21 درصد زنان شاغل گفته‌اند كه در مقابل انجام كار هيچ‌گونه قدرداني‌اي نمي‌شود و 16 درصد هم اعلام كرده‌اند كه امنيت شغلي ندارند.

اين زنان افزايش تسهيلات اداري و ارتقاي شغلي را به عنوان پيشنهادي براي بهبودي فعاليت شغلي‌شان ذكر مي‌كنند.

زناني كه در اين تحقيق مورد سؤال واقع شده‌اند در دو بخش شهري و روستايي هستند و هركدام از زنان شاغل در اين بخش‌ها مشكلات را از نگاه خود بيان كرده است.

41 درصد زنان شاغل در شهر از ساعت‌هاي كاري خود رضايت ندارند درحالي كه 30 درصد اين زنان تمايل به انجام اضافه‌كار دارند.

هـمچنين 29 درصد زنان مورد پـرسش به صورت نوبت كاري و شيفتي كار مي‌كنند و نتايج بررسي‌ها نـشان مي‌دهد كه نوبت كاري در فـعـاليـت زنـان شاغل بر تنظيم برنامه‌هاي زندگي خانوادگي آنان اثرات منفي به جاي مي‌گذارد.

در مـجمـوع زنـان شاغل شهري مهم‌ترين موانع شغلي‌اي كه با آن دست به گريبانند را اين‌گونه عنوان كرده‌اند: تاخير در پرداخت حقوق و دستمزد، سختي نوع كار، نوبت كاري و مـشكـلات خـانـه، ضعف بدني، نــامنـاسـب بـودن محيـط كـار و پيشنهادهايي كه براي رفع آن‌ها ارايه داده‌اند: «افزايش حقوق و مزايا و ايجاد امنيت شغلي، اصلاح سيستم بـازنشستگـي و رسيدگي به وضع كارمندان با سابقه، ايجاد مهدكودك براي نگهداري فرزندان زنان شاغل و اهميت دادن به زنان به عنوان نيروي بالنده و برابر با مردان.»

همچنين با سؤال‌هايي كه از زنان بيكار و جوياي كار پرسيده، به اين نتيجه رسيده است كه تبعيض و فساد اداري، كـمبــود مـراكـز اشتغـال و بي‌تدبيري سيستم مديريتي مهم‌ترين دلايلي است كه اين زنان ذكر كرده‌اند.

85 درصد زنان بيكار ابراز كرده‌اند در صورت پيدا كردن كار حاضر به انجام فعاليت به صورت شيفت كاري هستند كه از اين ميان 45 درصد اظهار كرده‌اند كه صرفائ به علت حقوق و مزاياي بيشتر و علاقه به برابري با مردان تمايل به كار شبانه دارند و آن دسته كه تمايل به كار شبانه نداشته‌اند، دلايل عدم تمايل خود را مخالفت خانواده و همسر، مشكلات فرزندان و ايجاد وقفه و مشكل در روند عادي زندگي روزمره ذكر كرده‌اند.

محقق مشكلات زنان بيكار را نيز جـويا شده است. به نظر اين‌ها مهم‌ترين مشكلات در چند محور خلاصه مي‌شود: «سطح پايين درآمد خانواده، كمبود امكانات زندگي و رفاهي، گراني و تورم، بي‌سرپرستي و بيماري والدين و مشكلات تنظيم خانواده و…»

اما مشكلاتي كه زنان شاغل روستايي گـفته‌اند از جنسي متفاوت است. مشكلات شخصي‌شان خلاصه مي‌شود در كمردرد، پا درد، پوكي استخوان، رومــاتـيـســم و… و عمـده‌تـريـن مشكلاتشان در محيط كار كمبود آب و خشكسالي، كمبود امكانات، كمبود كارگر، نازل بودن بها توليدات و كمبود خريدار، گراني نهاده‌هاي كشاورزي، نداشتن سرمايهء كافي و… است.

اين تحقيق زهرا كاتوزيان است كه با نام «بررسي مشكلات زنان شاغل و جوياي كار شهرستان رشت» به سفارش كميسيون امور بانوان استان گيلان انجام داده است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.