ترانه‌اي براي تكه‌هاي پاره قلبم،برگزاري يك نمايشگاه عكس در اعتراض به اخراج مهاجران افغان از ايران

انجمن ايراني بدون مرز در واكنش به برخورد اخير دولت با مهاجران افغان نمايشگاه عكسي از كودكان مهاجر برگزار كرد و از مسوولان خواست در طرح بازگشت مهاجران شأن انساني را مورد توجه قرار دهند.

نمايشگاه اين انجمن ديروز -جمعه -در كنار هفتمين بازارچهء انجمن حمايت از كودكان كار برگزار شد.

انجمن بدون مرز در بيانيهء خود آورده است: «مهاجرت همراه با دل‌كندن است. فردي كه جايي را ترك مي‌كند، معمولا چيزهايي را كه برايش عزيز هستند رها مي‌كند و به جايي مي‌رود كه برايش تازگي دارد.”

اين بيانيه مي‌افزايد: «در دههء 1380 و به خصوص در سال‌هاي اخير، اجبارهاي جديدي از سوي دولت ايران براي بازگشت مهاجران افغاني به وجود آمده است كه از آن جمله مي‌توان به تعطيلي مدارس افغاني، منع كار كارگران افغان و عدم صدور شناسنامه براي كودكان آن‌ها اشاره كرد. دليل اصلي دولت براي سخت‌گيري، اشغال فرصت‌هاي شغلي از سوي مهاجران افغان بوده است. در اين‌جا دو بحث مطرح مي‌شود، اول اين كه مهاجران افغان در ايران كارهاي سخت و طاقت‌فرسايي انجام داده‌اند و پس از آن بدون هرگونه امكاناتي از كشور اخراج مي‌شوند كه با اصول انساني سازگاري ندارد، دوم اين‌كه مشاغلي كه مهاجران افغان اشغال كرده‌اند بيش‌تر شامل مشاغلي مي‌شود كه نيروي كار ايراني حاضر به انجام آن نيست. همچنين تعداد بيكاران در كشور آنقدر زياد است كه اخراج مهاجران دردي را دوا نمي‌كند و بايد ساختار اقتصاد كشور را متحول كرد.»

نمايشگاه انجمن شامل عكس‌هايي از «ويرا رهگذر» و «نرگس جودكي» است عكس‌هايي كه از آغاز آوارگي اين كودكان در اردوگاه ميل 46، استان نيمروز گرفته شده و تصاويري از شرايط امروز اين كودكان مهاجر.

ويرا رهگذر دربارهء عكس‌هايش مي‌گويد: «سه سال پيش براي اتمام درس عكاسي بايد يك پروژهء كامل ارايه مي‌دادم. بين رفتگران و مهاجران افغان مردد بودم. عكس‌هايم را از اين موضوعات گرفتم، اكنون پس از سه سال فرصتي فراهم شد تا خاطرات روزهاي عكاسي از برادران افغانيم را مرور كنم و از روزهايي بگويم كه پيدا كردن آن‌ها سخت نبود. به هر ساختمان نيمه‌كاره‌اي سر مي‌زدي همه افغاني بودند و اگر صبح زود به هر ميدان بزرگ شهر مي‌رفتي مي‌ديدي كه همه آمادهء كار ايستاده‌اند.»

او ادامه مي‌دهد: «عكس گرفتن از آن‌ها به راحتي پيدا كردنشان نيست. آن‌ها به آناني كه پناهشان داده‌اند بي‌اعتمادند و به راحتي جلوي دوربينشان نمي‌ايستند مبادا كه اين آرامش چند روزه‌شان لو برود.»

شريفي، جوان افغان كه براي ديدن نمايشگاه آمده، مي‌گويد: «18 سال در ايران مهاجر بوده‌ام دو سال پيش به كابل رفتم و اوضاع افغانستان را از نزديك ديدم. افغانستان هنوز كشوري بدون جاده است. بدون امكانات بهداشتي و آموزشي. كشورهاي اروپايي و آمريكايي هم هنوز نتوانسته‌اند كاري براي افغانستان انجام دهند. زندگي براي مهاجراني كه در ايران بوده و به افغانستان برمي‌‌گردند بسيار سخت است، در اين ميان هم كودكان بيش‌ترين آسيب را مي‌بينند.»

طرح بازگشت يك و نيم ميليون از اتباع غيرمجاز افغان تا پنج ماه آينده، واكنش‌هايي را از جانب مسوولان افغانستان و روزنامه‌نگاران و فعالان اجتماعي – سياسي ایران در پي داشته است.

www.sarmayeh.net

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.