امامان جماعت زن، رهبران فرهنگي مسلمانان چين

زنان طلبه فعال چيني، در منطقه مسلمان‌نشين اين كشور 3/1 ميلياردي، مساجد بزرگي دارند كه در آن به فعالت گسترده فرهنگي، مذهبي مي‌پردازد.

به گزارش سرويس بين‌الملل «بازتاب»، «گاردين» در گزارشي كه از نواحي مسلمان‌نشين چين منتشر كرده، به فعاليت گسترده اين زنان در اقليت پرداخته و تشريح كرده كه آنان چگونه در اين كشور، به ترويج منطقي و آرام‌آرام مذهب خود مي‌پردازند.

اين زنان علاوه بر اين‌كه امامت جماعت مساجد ويژه زنان را بر عهده دارند، به زنان و دختران جوان، قرآن و احكام ديني را آموزش مي‌دهند.
در گزارش روزنامه انگليسي «گاردين» آمده است: «هنان»، فقيرترين و پرجمعيت‌ترين ايالت چين به شمار مي‌آيد كه صد ميليون نفر جمعيت دارد و اغلب، كشاورزند و از رونق اقتصادي محروم مانده‌اند.

اما «ژنگژو»، مركز اين ايالت، از همه نمادها و نشانه‌هاي مدرن برخوردار است. در حومه اين شهر ساختمان‌ها و برج‌هاي تازه‌ساز به چشم مي‌خورد و بخش‌هاي ديگر شهر چندان قابل توجه نيستند.
به هر حال، هدف، قضاوت كردن در مورد جنبه‌هاي زيباشناختي اين شهر نيست، بلكه هدف، ملاقات با مسلماناني است كه سهم قابل توجهي از ساكنان ژنگژو را از آن خود كرده‌اند.

دو مسجد بزرگ شهر در خيابان آرامي در مركز شهر وقاع شده است كه دنياي جداگانه خود را دارند. اين مساجد، متعلق به فرقه «هويي»، يكي از بزرگ‌ترين تشكل‌هاي اسلامي در چين و داراي معماري محلي و بومي است؛ 10 ميليون مسلمان هويي در چندين ايالت پراكنده شده‌اند. 5/1 ميليون نفر در هنان هستند كه دولت آن را منطقه خودمختار هويي قلمداد كرده است.

تاريخ گسترش اسلام در چين شناخته‌شده نيست. در قرن هفتم، پس از اين‌كه خليفه عثماني، نخستين سفير خود را به آنجا فرستاد، تجار، طلاب و ديپلمات‌هاي ايراني و عرب، وارد چين شدند و به وجود آمدن طلاب دانشمند خبره چيني، عربي و ايراني، موجب تثبيت نيروي مذهبي و فرهنگي چيني‌هاي مسلمان شد. از قرن دهم، اين مسلمانان با زنان چيني ازدواج كرده و تشكيل خانواده دادند. فرزندان آنان هم‌اكنون مسلمانان هويي و نوعي ديگر از جمعيت سني هستند كه نسبت به ديگر موارد موجود در جهان اسلام و خاورميانه، استثنايي‌تر عمل مي‌كند. اين عده از مسلمانان، سنتي را ابداع كرده‌اند كه تقريبا در ميان مسلمانان، امري ناشناخته بوده و آن بنا نهادن مساجد خاص مسلمانان يا «نوسي» است؛ امامان جماعت اين مساجد، زن هستند.

ساخت نخستين «نوسي» به قرن 19 برمي‌گردد كه تا زمان انقلاب كمونيستي چين، حدود 32 نوسي در سراسر چين وجود داشت و هم‌اكنون تعداد آنها به 29 مسجد رسيده است.
مسجد زنان در ژنگژو كه در سال 1912 ساخته شده، بيش از يك مكان مقدس عمل مي‌كند. ده‌ها تن از زنان در جوي صميمي و دوستانه در اين مكان زندگي مي‌كنند و جز در مواقع به جا آوردن نمازهاي پنج‌گانه، مردان براي ورود به مسجد و عبادت، آزاد هستند. خانم «لو»، هشتاد ساله، امام مسجد كه روسري مشكي او سر و شانه‌هايش را پوشانده است، مي‌گويد كه از بچگي، وقت خود را صرف يادگيري قرآن كرده و در نه سالگي، تحصيلات كامل خود را در مدرسه ديني گذرانده است و والدين او با امام جماعت شدن وي در آينده هيچ مخالفتي نمي‌كردند. وي در زمان انقلاب فرهنگي دهه 60 كه سپاهيان سرخ، كتاب‌ها را به آتش مي‌كشيدند، از مساجد، محافظت مي‌كرده است.

او همچنين ضرورت وجود مدرسان زن براي آموزش قرآن به زنان جوان علاقه‌مند را درك كرده بود و همين امر باعث شد مدارس ويژه زنان مسلمان در چين پايه‌گذاري شود.
از آنجا كه مسلمانان، اقليت مذهبي اصلي در چين به حساب مي‌آيند، وجود مسجد ويژه زنان به عنوان بخشي از جمعيت اقليت، عاملي حياتي به شمار مي‌رود. صدها نفر از مسلمانان هويي در «سانيو» كه در احاطه رودخانه زرد است، زندگي مي‌كنند و در ديگر فعاليت‌هاي اصلي صنعتي منطقه در آنجا انجام مي‌پذيرد. روابط بين دو گروه هان و هويي در چين آسان نيست. هرچند مسلمانان چين از سال 1953 جايگاه اقليت را در اين كشور داشته‌اند، با اين حال، گاه آماج اتهامات و تحقير و تمسخرها قرار گرفته‌اند.

«مريم دانپنگ» 38 ساله، امام جماعت است، وي ژاكت ابريشمي سبز رنگ و شلواري به همان رنگ بر تن كرده و حجاب، دور صورت او را گرفته است. او تحصيلات علوم قرآني را در سال 1990 به پايان رساند و هشت سال پيش با همسرش به سانيو آمد و هم‌اكنون امام جماعت است. او قرآن را به زبان عربي و فارسي در مسجد مشترك مسلمانان زن و مرد تدريس مي‌كند و مي‌گويد: برابري حقوق زن و مرد مسلمان در چين، حمايت مي‌شود و تبعيضي بين زنان و مردان مسلمان چين نيست. ما در يك كشور كمونيست زندگي مي‌كنيم، اما براي انجام اعمال مذهبي خود، آزاد هستيم. از ديد ما، زندگي كردن در صلح با سيستم حاكم مهم است. جمهوري خلق چين، ما را وادار به كمونيست بودن نمي‌كند و ما را براي ايمان به خدا، آزاد مي‌‌گذارد و كمونيسم چين ما را مجبور نمي‌سازد كه بردگان الحاد شويم. مريم مي‌گويد: درست است كه جوانان حضور كمتري در مسجد پيدا مي‌كنند و اغلب در سنين چهل سال به بالا حضور بيشتري دارند اما جوانان، اسلام را بهتر درك مي‌كنند، در گذشته ما از اين فرقه بودند، اما امروزه افراد خود را در يك جايگاه مذهبي خاص مي‌بينند.

او به تعداد بي‌شماري از دانشجويان علاقه‌مند كه براي تحصيلات ديني به كشور‌هاي اسلامي سفر مي‌كنند اشاره مي‌كند كه تعداد جوانان مسلمان دختر و پسري كه تحصيلات ديني خود را در عربستان سعودي، ايران و مالزي تمام كرده‌اند، بسيار زياد است. آنان با فهم بهتري از مطالب بازمي‌گردند، اما كساني كه به غرب رفته‌اند، تحت تأثير رفتارهاي غربي قرار گرفته‌اند.

مريم مي‌گويد: زنان در آن كشورها با دامن‌هاي كوتاه و يا شايد عريان در خيابان راه مي‌روند، اما در اينجا زنان تشخيص داده‌اند كه ايده روابط جنسي آزاد، خلاف قوانين اسلام است، ولي در عين حال بايد آزاد باشند تا با هر كه بخواهند ازدواج كنند. به عقيده مريم، تعادل جامعه، وابسته به پوشش نامحسوس و محتاطانه زنان آن جامعه است.

او در اين‌باره مي‌گويد: ما افراد را تشويق مي‌كنيم كه زندگي خود را منطبق با قوانين اسلامي قرار دهند. در چين، قوانين حزبي و گروهي را در اين مورد نفي مي‌كنيم. مريم، رئيس مسجد ژنگژو با اشاره به موضوع بن‌لادن، تروريست‌ها را محصول امپرياليسم آمريكا مي‌داند و مي‌گويد: آمريكا اين افراد را وادار كرد كه سلاح به دست گيرند؛ در طول جنگ ژاپن و چين نيز چيني‌ها تروريست خوانده مي‌شدند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *