آیا روابط دختر و پسر لزوما غیر متعارف است؟ایمان مظفری

«مروری بر آسیب شناسی روابط غیر متعارف دختر و پسر» عنوان بروشوری است که توسط معاونت اجتماعی اداره کل مشاوره و مددکاری اجتماعی ناجا چاپ و در هفته ی نیروی انتظامی میان شهروندان توزیع شد.

این بروشور به پنج بخش تقسیم می شود. مقدمه، تعریف ارتباط، تعریف ارتباط میان دختر و پسر، ابعاد روان شناختی روابط دختر و پسر و در پایان، راهکارهای پیشگیرانه بروز آسیب در روابط غیر متعارف دختران و پسران.

فضای حاکم بر این بروشور، به طور کلی نگاتیویستی است. یعنی بیشتر به نفی پدیده ی دوستی میان دختران و پسران می پردازد. در واقع همان شیوه های معمول نیروی ها نظامی. این کار نکنید، فلان چیز را نپوشید، فلان جا نروید، فلان طور فکر نکنید و …..

رابطه ی دختر و پسر، آنچنان که در بروشور ناجا، نگرانی هایی برای آن عنوان شده است، مساله ای است که در کشورهای ایدئولوژیک با مبناهای دینی و مذهبی پارادوکس های عمده ای را برای آنها به وجود آورده است.

سئوالی در این میان مطرح می شود که پاسخ به آن شاید بتواند حقیقت را کمی بهتر نمایان کند. آیا رابطه ی غیر متعارف یا دوستی میان دختر و پسر سراسر بد است؟ به طور کلی نباید باشد؟ یا می تواند باشد اما به شکلی هنجار مند؟

این سئوالی است که تصور می کنم دختران و پسران جوان، خود نسبت به آن واکنش های لازم را نشان داده اند. بسیاری از آنان نشان داده اند که رابطه ی دوستانه میان دو جنس مخالف می تواند حاکم باشد، آنهم به شکلی که موجب بالندگی و رشد هر دو جنس شود. در واقع ارتباط میان دختر و پسر – بر اساس بروشور ناجا- در عین حالیکه می تواند موجب یک رابطه ی غیر متعارف شود، به همان اندازه هم می تواند منجر به رابطه ی متعارف گردد.

اگر بخواهیم به این مساله از پنجره ی سراسر بدی نگاه کنیم، نتایجی که از آن به دست می آید همانی است که در بروشور هم ذکر شده است. یعنی سرخوردگی دختران، وابستگی عاطفی، به خطر افتادن سلامت روانی دختران و …. .

اتفاقا امروز بسیاری از روانشناسان و جامعه شناسان خانواده معتقد هستند برای کاهش عوارض ناشی از ازدواج های غیر متعارف، میزان طلاق در جامعه و … شناخت دقیق دوجنس مخالف از هم در دوران قبل از ازدواج ضروری و لازم است.

یعنی اگر بخواهیم در یک نگاه کلان به سلامت اجتماع فکر کنیم، جامعه در درون خود نیازمند آن است که بسترهایی را برای دوستی میان دختران و پسران در شرایط متعارف آن ایجاد کند. زیرا هر یک از آنان پدران و مادران آینده این جامه هستند و داشتن درک و شناخت لازم از یکدیگر (نه به شکل کلیشه ای و سنتی) نیاز آنهاست.

به نظر می رسد افزایش سطح آگاهی شهروندان و به خصوص پدران و مادران از دوستی دختر با پسر یا پسر با دختر، اکنون وظیفه ی عمده ی نهادهای فرهنگ ساز جامعه است. آن هم با نگاه پوزیتیویستی نه نگاتیویستی. نگاهی که مثبت می اندیشد و نه سراسر منفی.

این نگاه است که می تواند از میزان بحران های اجتماعی، آسیب های کنونی جوانان از ناهنجاری ها و گرایش غیر انسانی شان نسبت به جنس مخالف به شکلی موثر بکاهد.

بسیاری از جوانان، علاقه مندی به جنس مخالف را نه صرفا به دلیل نگاه های جنسی و سکس وار، بلکه برای شناخت هویت خود جستجو می کنند. این نیازی نیست که بتوان با شیوه های نفی گرایانه به تقابل با آن پرداخت. آنچنان که در دوره ای هم حتی برخوردهای فیزیکی با این پدیده صورت می گرفت. چنانچه دختر و پسری را با هم در خیابان می گرفتند، وضعیت وحشتناک برای آنان رقم می خورد. گویی تمام فساد روی زمین در آنها جمع شده است. اما اینکه چه پاسخی در برابر این رفتارها کسب کردیم، هم خود جای تامل دارد.

بنابراین شاید نیاز باشد که اکنون، سرویس های انتظامی جامعه، در نگاهی کلان، از نگرانی های خرد بکاهند و به امیدواری های آینده ی جامعه سالم بیاندیشند. سلامت در جامعه نیز زمانی اتفاق می افتد که همه ی عناصر اجتماعی آن بتوانند در سایه ی یک نگاه مثبت اندیشانه، در تعریف های هنجارمند و نوین از تغییرات اجتماعی، به نقش آفرینی بپردازند و به نیازهای خود پاسخی درخور دهند.

عکس :نوشین نجفی ،مجله زنان

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.