دكتر سازمان‌ها هستم

فريده غائب

ژوليت بت عيوض اولين زني است كه براي بهبود روابط كيفي ميان كارمندان با هم و نيز با مديران سازمان‌ها مشاوره ارايه مي‌دهد و خودش نام «دكتر سازمان‌ها» را بر اين شغل مي‌گذارد.

بيش از 33 سال حضور در سازمان‌هاي مختلف، كوله‌باري از تجربه را از سازمان‌ها و روابط اعضايش نصيب اين زن ارمني 54 ساله كرده به طوري كه معتقد است هر چقدر هم كه متخصصان قصد ريشه‌يابي مشكلات سازمان‌ها را داشته باشند تا روحيهء ايراني را نشناسند موفق نيستند.

«نگاه سلسله‌مراتبي مديران به كارمندانشان و نبود اعتماد بين اعضاي يك سازمان از عمده‌ترين مشكلات درون سازماني در كشور است.»

اين حرف‌ها را ژوليت بت عيوض، مدرس و مشاور امور مديريت دفتري وقتي مي‌گويد، ناراحتي در صورتش عيان مي‌شود و به صراحت مي‌گويد كه از فضاي مسموم حاكم در سازمان‌ها، دلگير است.

ژوليت بت عيوض 54 ساله نزديك به 30 سال است كه در سازمان‌هاي مختلف با عنوان منشي، سرمنشي، مربي، مشاور مشغول به كار است و زندگي‌اش در دو حوزهء آموزش منشي‌گري و مشاوره دادن به سازمان‌ها و حل كردن مشكلات آن‌ها تعريف شده است.

خودش هم نمي‌تواند نامي براي كاري كه انجام مي‌دهد بگذارد، به همين خاطر روي كارت ويزيت‌اش هم نوشته مدرس و مشاور امور مديريت دفتري: «مشاوره دادن به سازمان‌ها براي بهبود روابط انساني ميان كارمندان و مديران و حل مشكلات در اين‌جا تعريف نشده است اما در خارج از ايران به آن مي‌گويند: «ترابل شوتينگ» (trouble.shooting) يعني فرد مشكلات يك سازمان را پيدا مي‌كند و براي حل كردنش به دل مشكلات مي‌رود.»

او كه براي تكميل كردن تحصيلاتش در زمينهء مديريت دفتري و نيز منشي‌گري به انگلستان رفته، داشتن تخصص مديريت را براي حل مشكلات سازمان كافي نمي‌داند: «بسياري از متخصصان در رشتهء مديريت هم نمي‌توانند مشكلات درون سازماني كشور را حل كنند زيرا پيش‌شرط اين كار شناختن روحيهء ايراني و يك سازمان ايراني است.»

دفتر كارش در طبقهء دوم يك ساختمان زيباست. در اين دفتر كوچك مديران سازمان‌هاي بزرگ رفت و آمد دارند و دلشان مي‌خواهد گره سازمانشان را اين زن 54 ساله حل كند. بت عيوض مي‌گويد: «ابتدا كارم را از سازماني شروع كردم كه در آن مشغول به كار بودم. از ديدن مشكلات و روابط سرد اعضاي آن سازمان تعجب مي‌كردم بنابراين به مدير سازمان پيشنهاد دادم كه مشكل سازمان را ريشه‌يابي كنم و اين بود كه فهميدم مي‌توانم كار مشاوره را ادامه دهم.»

ژوليت بت عيوض معتقد است: «يك سازمان نياز به يك دكتر و درمان‌گر دارد و در حال حاضر مديران سازمان تمايل دارند بدانند ريشهء مشكلات سازمانشان ناشي از چيست.»

او مي‌گويد: «سازمان‌ها با من تماس مي‌گيرند و مي‌گويند مشكل داريم اما نمي‌دانيم مشكلمان ناشي از چيست؟ من هم به آن سازمان مي‌روم، سعي مي‌كنم با كارمندان و مديران ارتباط برقرار كنم و بتوانم اعتمادشان را جلب كنم.»

به گفتهء او مشكل‌ترين گام براي ريشه‌يابي مشكلات برقراري ارتباط با كارمندان است چراكه آن‌ها نه‌تنها به همكارانشان اعتمادي ندارند بلكه به مشاور هم اعتماد نمي‌كنند و جلب اطمينان اين‌ها كار بسيار دشواري است.

او از رواج واژهء «زيرآب زني» در سازمان‌ها گلايه مي‌كند:‌«كارمندان در پي تخريب همكارانشان هستند. آن‌ها در ظاهر با يكديگر مهربانند اما در درون هيچ اعتمادي به يكديگر ندارند بنابراين ايجاد رابطه‌اي خوب بين آن‌ها و اثبات نقش مشاوره و اين‌كه مشاور قصد بردن حرف به اين و آن را ندارد، كاري سخت است.» او از نتايج سال‌ها تجربه در سازمان‌ها مي‌گويد: «در مصاحبه‌هاي عميق متوجه شدم كه رابطهء مدير و كارمند خوب نيست، جز چند مورد معدود بيش‌تر كارمندان، مديرانشان را دوست ندارند، به همديگر شك دارند و ارباب‌رجوع هم دايما ناراضي است اما جلب اعتماد آن‌ها و در اختيار گرفتن بايگاني سازمان و دانستن اطلاعات محرمانهء‌آن به من كمك كرد تا بتوانم مشكلات درون‌سازماني را ريشه‌يابي كنم.»

يكي از كارهاي اين مشاور روحيه دادن به كارمندان است:‌«بايد دايما به كارمندان تلقين كني كه اعتماد به‌نفس داشته باشند، سوادشان را بالا ببرند تا فلك هم نتواند زير پايشان را خالي كند.»

به نظر او اين تلقين‌ها و ايجاد روابط روحي و عاطفي توانسته سازمان را از دل‌مردگي خارج و به پويايي‌اش كمك كند.

منشي

حلقه مفقوده سازمان‌ها

ژوليت بت‌عيوض، وقتي 14 ساله بود همراه پدرش به شركت نفت مي‌رفت، گوشه‌اي اختيار كرده و حركات و رفتار كارمندان و به ويژه منشي‌هاي آن شركت را زيرنظر مي‌گرفت: «وقتي ديدم كه يك مدير تمام اطلاعاتش را از منشي‌اش مي‌گيرد و منشي با اقتدار تمام پاسخ مي‌دهد، جرقهء منشي شدن در ذهنم شكل گرفت.»

او تحصيلات مقطع متوسطه‌اش را رشتهء منشي‌گري انتخاب كرد و بعد براي تكميل اين تحصيلات به انگلستان رهسپار شد.

مي‌گويد: «از همان 18 سالگي كه منشي شدم، عاشق اين شغل بودم و با وجود مخالفت‌هاي فراوان با عشق كار مي‌كردم. هرچند اين شغل زماني به عنوان شغلي لوكس برشمرده شد.»

او كه بيش از 20 سال است تدريس حرفهء منشي‌گري را برعهده گرفته، معتقد است: «منشي يكي از قدرت‌هاي يك سازمان است.»

به گفتهء او همين تدريس منشي‌گري بود كه جرقه‌هاي مشاوره به سازمان‌ها را ايجاد كرد: «چندين پروژه از شهرهاي مختلف داشتم و به آن‌ها منشي‌گري را آموزش مي‌دادم كه حين انجام آن متوجه شدم با ارتباط با اين سازمان‌ها بيش‌تر مي‌توانم مشكلاتشان را حل كنم. ابتداي كار مشاوره‌ام را هم بر اساس ارتباطات همين سازمان‌ها آغاز كردم.»

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *