زنان كوبايي و آمارهايي كه مبهم است

روزنامه سرمایه

نویسنده :لي‌لي كوهلن

ترجمه: اميلي امرايي

وضع زنان در كوبا يكي از بحث برانگيزترين مسايلي است كه پس از انقلاب و روي كار ماندن نيم قرني دولت فيدل كاسترو مطرح است.

سخن از دو دنياي كاملا متفاوت است كه كم‌تر آماري مي‌تواند يكي از آن‌ها را تكذيب يا رد كند، دولت كوبا از آمار زنان تحصيلكرده، استادان زن در دانشگاه و وضعيت زنان كارگر در دولت سوسياليستي حرف مي‌زند. حال آن‌كه مخالفان فيدل كاسترو به آمار خودكشي زنان در سال 2005 كه دومين كشور دنيا بود اشاره مي‌كنند و اين‌كه زنان بي‌سرپرست چه شرايط بدي در اين كشور دارند.

چندي پيش فدراسيون زنان كوبا مجموعه برنامه‌هايي را به مناسبت بزرگداشت ياد ويلما اسپين، بانوي اول اين كشور در دانشگاه‌ هاوانا با حضور جمع زيادي از وزيران زن و نمايندگان پارلمان برگزار كردند; گزارشي كه در اين برنامه دربارهء وضعيت زنان كوبا ارايه شد از سوي منتقدان دولت فيدل كاسترو نقد شد و راديو مارتي ميامي‌كه توسط مخالفان كاسترو اداره مي‌شود برنامه‌اي 30 قسمتي را با حضور چهره‌هاي سرشناس و الينا فرناندز، دختر كاسترو به نقد آمارهاي ارايه شده در اين كنفرانس پرداختند.

يكي از سخنرانان اصلي اين برنامه آليدا گوارآمارچ بود، او كه در حال حاضر به عنوان يكي از مشاوران نزديك دولت كاسترو محسوب مي‌شود، با اشاره به آمارهاي سازمان ملل وضعيت زنان كوبا را با كشورهاي ديگر حوزهء كارائيب و آمريكا مقايسه كرد و گفت :«كوبا را از لحاظ موقعيت زنان بايد در ميان كشورهاي آمريكاي لاتين سرآمد دانست و اين ادعايي است كه آمارهاي سازمان‌هاي بين‌المللي نيز آن را ثابت مي‌كند. كافي است تنها نگاهي به نرخ مرگ و مير زنان و طلاق در كوبا بيندازيد و اين رقم را با احتساب جمعيت آمريكا با يكديگر مقايسه كنيد. درصد بي‌سوادي در سال 1953 در ميان زنان كوبايي تقريبا 21 درصد بود، اما سرشماري سال 2005 رشد فوق‌العاده‌اي را نشان مي‌دهد. پيش از انقلاب اغلب مردان كوبايي معتقد بودند كه جايگاه واقعي زنان تنها در خانه است، زنان پيش از انقلاب حتي در رده‌بندي نيروي كار هم در ردهء دوم قرار مي‌گرفتند و تنها 10 درصد از نيروي كار را در كشورمان به خود اختصاص مي‌دادند اما در حال حاضر از لحاظ حضور زنان در پست‌هاي مديريتي ما در ردهء پنجم جهان و پس از كشورهاي اسكانديناوي قرار داريم. در حال حاضر 18 درصد از كابينهء وزيران، 22 درصد از معاون وزيران و 31 درصد از نمايندگان بخش‌هاي ايالتي را زنان تشكيل مي‌دهند.»

«آليدا گوارآمارچ» با اشاره به رشد حضور زنان در سطوح بالاي اجتماعي به شرح آمارهاي فدراسيون زنان كوبا پرداخت: «در پارلمان _16 درصد از نمايندگان، 49 درصد از قاضي‌ها و 47 درصد از دستياران دادگاه‌ها را زنان تشكيل مي‌دهند. حضور20 درصدي زنان در ارتش هم نشان از اين دارد كه حضور زنان به هيچ وجه ويتريني زيبا و ساختگي از اين سرزمين نيست. 51 درصد از پزشكان اين سرزمين را زنان شكل مي‌دهند و 70 درصد از پزشكاني كه به شكل داوطلبانه راهي كشورهاي فقير و جنگ‌زدهء آفريقايي براي كمك هستند هم زنان كوبايي‌اند. 70 درصد از كارمندان بانكداري زنان هستند. اين آمار‌ها در نهايت ما را به اين نتيجه _مي‌رساند كه در حال حاضر تقريبا 63 درصد از زنان كوبايي تحصيلات دانشگاهي دارند و _5/49 درصد از تحصيلكردگان در سطح دكترا نيز به زنان اختصاص دارند.»

دكتر گوارا با اشاره به بزرگ‌ترين دستاورد كوبا در عرصهء بهداشت و سلامت گفت: «مرگ و مير زنان و كودكان نكته‌اي است كه نمي‌توان چشم روي آن بست. يكي از دستاوردهاي انقلاب ما ارايهء خدمات رايگان و سطح بالاست.»

وي در نهايت افزود: «هر زن باردار كوبايي در دورافتاده‌رين روستاها تا پيش از زايمان حداقل 12 بار معاينه مي‌شود.»

اليسيا آلوارز، مسوول عمومي ‌در كوبا با اشاره به اين‌كه هر 300 كوبايي يك پزشك دارند گفت: «با وجود همهء تحريم‌هايي كه عليه كوبا از سوي دشمنانش به كار بسته مي‌شود، ما در حال حاضر يكي از بزرگ‌ترين توليدكنندگان واكسن در جهان محسوب مي‌شويم. آمار كم‌ترين بيماري‌هاي چشمي‌ در جهان به كوبا اختصاص دارد و در حوزهء مقابله با ويروس «اچ.آي.وي» ما تنها كشوري هستيم كه برنامه‌هاي سازمان‌دهي شده را براي مقابله با اين ويروس در پيش گرفته‌ايم، هر چند كه راديوهاي مخالف ما سعي دارند اين حركت ما را به سازمان‌هاي جهاني به عنوان زنداني كردن مبتلايان نشان بدهند. در حالي كه ما در آسايشگاه‌هايي به همين منظور زنان مبتلا به ايدز را بستري مي‌كنيم و تمام امكانات را در اختيار آن‌ها مي‌گذاريم و به كمك روانشناسان آن‌ها را مجاب مي‌كنيم تا نام تمام شريك‌هاي جنسي‌شان را در اختيار ما بگذارند تا از شيوع اين بيماري جلوگيري كنيم.»

در ادامهء اين برنامه‌ها مراسم بزرگداشتي براي بانوي اول اين كشور كه به تازگي درگذشته است برگزار شد. «كارولينا اگلار» معاون فدراسيون زنان كوبا با اشاره به كمك‌هاي بي‌دريغ «ويلما اسپين» در برابري حقوق زنان و مردان گفت: «شايد واضح‌ترين جمله را دربارهء ويلما اسپين رهبرمان فيدل كاسترو گفته باشد، اين‌كه نام اين زن تا ابد با گوياترين دستاوردهاي زنان انقلابي كوبا همراه است. براي اولين بار در تاريخ كشورمان در سال 1960، ويلما كاسترو بنياد زنان كوبايي را با هدف برابري زنان و مردان تاسيس كرد و در حال حاضر، 88 درصد از زنان كوبايي در اين سازمان عضو هستند. زنان كوبا به مدد حمايت‌هاي فيدل كاسترو و ويلما از جامعهء مستعمرهء امپرياليسم كه به چشم يك كالا به آن‌ها نگريسته مي‌شد نجات پيدا كردند. زنان كوبايي پيش از انقلاب تنها به عنوان كالاهايي زيبا براي آمريكايي‌ها معنا داشتند بي‌اين‌كه از كم‌ترين حقوق انساني برخوردار باشند.

تنها زناني مي‌توانستند درس بخوانند كه از خانواده‌هاي ثروتمند بودند اما مبارزات ويلما در نيم قرن گذشته به ثمر نشسته است و حالا 66 درصد از نيروي كار فني در كارخانه‌ها را زنان تشكيل مي‌دهند.

ويلما «بنياد زنان كوبا» را با چهار ميليون عضو بنا كرد. او موفق شد برابري حقوق زنان و مردان، مبارزه عليه مردسالاري، بي‌سوادي و سوءتغذيه كودكان را حتي بالاتر از ايده‌آل‌هاي جهاني ببرد. مخالفت او با شيوهء همجنس‌گرايي يكي از برنامه‌هاي اصلي او براي حفظ اخلاقيات و تحكيم خانواده بود.»

ويلما كاسترو برنامه‌هاي بسياري را در كوبا آغاز كرده است كه پس از مرگش اين برنامه‌ها توسط دختر او ماريه‌لا پيگيري مي‌شود. ويلما اسپين، يكي از سه چهرهء نامدار انقلابي كوبا بود كه 18 ژوئن بر اثر بيماري سرطان درگذشت. همرزمان زن او «سليا سانچزماندوله» در سال 1980 به طرز مشكوكي درگذشت و‌هايدا سانتاماريا هم چند ماه بعد خودكشي كرد. جسد او بنا بر وصيت او سوزانده شد و خاكسترش در آرامگاه «فرانك پائيس» مزار مبارزان عليه باتيستا دفن شد.

با اين حال راديو مارتي از ويلما اسپين به عنوان دست راست ديكتاتور خوب فيدل كاسترو برادرش رائول نام مي‌برد، براساس گزارش اين راديو در بهار سياه سال 2003 بيش از 10 نفر از زنان روزنامه‌نگار كوبايي دستگير شدند و ويلما اسپين يكي از كساني بود كه به اين دستگيري‌ها افتخار كرد و آن‌ها را سرسپردگان امپرياليست ناميد. مهمانان اين راديو معتقد بودند كوبا هميشه كم‌ترين آمار بي سوادي را در منطقه داشته تنها زحمتي كه فيدل به خود داده است مصادره كردن اين مساله به نفع خودش است. آن‌ها معتقدند كه در بيمارستان‌هاي دولتي فقط بيماران را مرگ نجات مي‌دهند، اين چه برنامهء رايگاني است كه مريض بايد لامپ اتاق‌اش، غذا، ملحفه و نخ بخيه را با خودش به بيمارستان بياورد؟ با اين حال طرفداران كاسترو معتقدند اين آمارها از سوي نهادهاي بين‌المللي تاييد شده است و در نتيجه جاي هيچ ترديدي ندارد.

منبع:: godly woman magazine

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.