نمايندگان ITF، پي گير ديدار با اسانلو

روزآن لاین_آرش سميعي: در حالي كه نزديك به سه ماه از بازداشت منصور اسانلو مي‌گذرد و خانواده وي به شدت نگران سلامتي وي هستند تا جايي كه خبردار شده‌اند چشم چپ وي در حال نابينا شدن است، نمايندگان فدراسيون جهاني کارگران حمل و نقل (آي.تي.اف) به تهران آمده و خواستار ديدار با اسانلو شده‌اند.

بنا به اعلام “فدراسيون جهاني کارگران حمل و نقل”، نمايندگان اين فدراسيون در روزهاي اخير براي ملاقات با منصور اسانلو که در زندان اوين به‌سر مي‌برد، از اندونزي به ايران سفر کرده اند. حنفي روستاندي، رهبر کميته ملي هماهنگي فدراسيون جهاني کارگران حمل و نقل در اندونزي به همراه سيوکور سارتو، از ديگر رهبران کارگري اندونزي، يکشنبه اين هفته وارد تهران شده‌اند.

بر اساس گزارش‌ها، اين دو با اعضاي خانواده منصور اسانلو و همچنين خانواده ابراهيم مددي، معاون سنديکاي شرکت واحد، ديدار کرده‌اند و خواستار آن شده‌اند كه بتوانند با منصور اسانلو نيز ديدار کنند. ابراهيم مددي نيز در حال حاضر در زندان است و خانواده وي مي‌گويند وضعيت سلامت اين فعال كارگري نيز چندان خوب نيست.
در اطلاعيه فدراسيون جهاني کارگران حمل و نقل، از قول ديويد کاکرافت، دبيرکل اين فدراسيون نيز اظهار اميدواري شده که نمايندگان اين فدراسيون موفق به ديدار با آقاي اسانلو شوند. وي گفته است: “اعضاي شرکت واحد از خود مي پرسند چرا برادران و خواهران مسلمان آنها در کشور اندونزي مي توانند سنديکايي آزاد و دمکراتيک داشته باشند ولي در ايران امکان چنين کاري نيست؟”

سه ماه بازداشت موقت

منصور اسانلو، رييس هيات مديره سنديکاي کارگران شرکت واحد اتوبوسراني تهران وحومه، روز ۱۹ تير، زماني که عازم منزل خود بود، هنگام پياده شدن از اتوبوس، مورد حمله و ضرب و جرح چند مامور امنيتي قرار گرفت و بازداشت شد. اتهام وي به طور مبهم “اقدام عليه امنيت كشور” ذكر شده است، اما هنوز به طور رسمي چيزي درباره مستندات اين اتهام اعلام نشده است.

خانواده اسانلو تا دو ماه نتوانستند با وي ديدار كنند و در 26 شهريور ماه كه پس از 67 روز براي اولين موفق به ملاقات با وي شدند، متوجه شدند كه چشم چپ وي در حال نابينا شدن است. همسر اين فعال كارگري، دو هفته پيش به “روزآنلاين” گفته بود: “بعد از دو ماه و نيم که او را به مدت نيم ساعت و در ملاقات غيرحضوري ديديم، هم صورتش پف آلود بود و هم از وضع چشم چپش گلايه داشت که ديگر نمي بيند.”

با اين حال خانواده وي پس از اين ملاقات تاكيد كردند كه روحيه اسانلو بسيار خوب است و فقط به بازداشت ناگهاني خود در خيابان، در حالي كه او هميشه براي رفتن به دادسرا در برابر حكم رسمي احضار آماده بوده، اعتراض داشته است. حتي برخي منابع خبري گزارش داده‌اند كه وي در ملاقاتي که با قاضي حداد، معاون امنيتي دادستان تهران داشته است، حاضر نشده با او سخن بگويد و بر حقانيت فعاليت سنديکايي خود پافشاري کرده است.
امكان ملاقات خانواده منصور اسانلو با وي، چند روز پس از آن فراهم شد كه كنگره آمريكا با تصويب قطعنامه‌اي، “دولت ايران را به خاطر دستگيري و حبس رهبران کارگري، محمود صالحي و منصور اسانلو، محکوم کرده و خواهان آزادي فوري آنها” شده بود. محمود صالحي يکي ديگر از فعالان کارگري است که در کردستان ايران زنداني است.

اعتراض بين المللي به بازداشت فعالان كارگري

بازداشت منصور اسانلو و فعالان کارگري در ايران، از ابتدا با اعتراض شديد سازمان‌هاي بين المللي کارگري همراه بوده است. سازمان‌هاي جهاني همچون “کنفدراسيون بين المللي اتحاديه‌هاي کارگري” و “فدراسيون جهاني کارگران حمل و نقل” بارها به فشارهاي دولت بر فعالان كارگري و مدافعان حقوق صنفي ايشان اعتراض كرده‌اند.
اين دو سازمان بين المللي، روز 18 مرداد (9 اوت) گذشته را “روز جهاني همبستگي با منصور اسانلو و محمود صالحي” اعلام كردند. در اين روز در بيش از 30 کشور جهان، راهپيمايي و مراسم‌هايي براي آزادي منصور اسانلو و محمود صالحي برگزار شد.

در ايران نيز تعدادي فعالان كارگري و مدني در اين روز با حضور در منزل منصور اسانلو، به ابراز همدردي با خانواده وي پرداخته و خواستار آزادي وي شدند. اما اين اقدام با برخورد شديد ماموران امنيتي مواجه شد و آنها با ضرب و شتم همه کساني که به منزل رييس سنديکاي کارگران شرکت واحد اتوبوس‌راني تهران و حومه نزديک مي شدند، آنها را از محل دور مي‌کردند. در اين روز دست‌كم پنج نفر از معترضان به بازداشت اسانلو نيز بازداشت شدند.

همسر منصور اسانلو، در گفت‌وگويش با “روزآنلاين” تنها خواسته خود و همسرش را از مسئولان قضايي و امنيتي اينگونه بيان كرده بود: “با مسئله شوهرم قانوني برخورد کنند. کاري که تا حالا به هيچ وجه نشده. با اين نوع دستگيري ها اولا هر بار که ايشان را مي گيرند به جسمش صدمه مي زنند و دوما به روح خانواده آسيب مي‌رسانند. ما در آن 4 روزي که ايشان را ربوده بودند واقعا مرگ را جلوي چشممان ديديم. در آن مدت من و بقيه خانواده هر روز با چشم اشك‌بار در دادسراها، دادگاه ها و اين طرف و آن طرف بوديم. از صبح تا نيمه شب. هر جا مي رفتيم کسي دستگيري ايشان را به عهده نمي گرفت. هيچ نتيجه اي نگرفتيم تا اينکه در روز چهارم خود آقاي اسانلو زنگ زد…”

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.