برای مریم حسین خواه

کانون زنان ایرانی-فریده غائب: مریم حسین خواه را از وبلاگ صورتک اش شناختم. مطلبی نوشته بود درباره فمنیست شدنش و احساس اش از آن. آن روز حرفش به دلم نشست و شدم یکی از خوانندگان وبلاگش.

مریم را در ذهن تصویرسازی کرده بودم.دختری هوادار حقوق زنان و مهم تر ازهمه هوادار برابری و انسانیت. تا اینکه من هم شدم خبرنگار حوزه زنان و دیدارهای پی در پی با خبرنگاران این حوزه از جمله مریم.

هر دو هم در سرویس اجتماعی روزنامه ها کار می کردیم و هم به عنوان فعال حوزه زنان در جلسات حضور داشتیم.حتی در نوشتن گزارش ها هماهنگ بودیم که کدام نکته را برجسته کنیم.

در طرح برخورد با بد حجابی بود که علی رغم میل باطنی مان در طرح مبارزه با بدحجابی حضور یافتیم و حداقل کارمان پرسیدن سوال های انتقادی بود و نوشتن روایت دختران و زنانی که به این جرم دستگیر می شدند. یادم نمی رود آن لحظه دستگیری دختری که پوششی بسیار عادی داشت و اعتراض مریم را در برابر دستگیری دخترک.

اشک های مریم در تجمع 22 خرداد در میدان هفت تیر و نگرانی اش هم درباره سلامتی دیگران در ذهنم مانده است.دوستان همه جزو دستگیر شدگان این تجمع بودند و پی گیری های خبری این تجمع برایم سخت بود .چون هنوز آنقدر به این دستگیری ها عادت نکرده بودم و این دلگرمی های مریم بود که مرا از انعکاس اخبار دستگیری ها و بازجویی ها و خبرهای سیاه دلسرد نکرد .

حالا “حوا”شده وبلاگ نه چندان تازه مریم اما نوشته هایش همان ها هستند و خواسته هایش نیز همان رنگ را دارند. می دانم که در حوا گزارش هایی را از زندان و بند عمومی زندان زنان خواهم خواند. و مریم می تواند از فرصت در زندان بودن استفاده کند و به قول بازجوها به زنان زندانی از حقوق زنان بگوید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.