داستان پليس زني كه نمي‌تواند سر چهار راه بايستد

كانون زنان ايراني _ رها خسروي : هر چند زنان اين روزها در تلاش‌اند تا موانع پيش روي براي ورود به عرصه‌هاي اشتغال را از ميان بردارند اما هر دم روايت تازه‌تري از موانع شغلي شان شنیده می شود.حتي اگر ابزار و ادوات حضور در شغل و مهارت را براي آنها به وجودآورده باشند باز در گام‌هاي بعدي اشتغال زنان با موانعي رو به رو مي‌شود.

يكي از همين زنان اين روزها در اصفهان با گذراندن واحدهاي درسي و اخذ مدارك مورد نياز نظامي نمي‌تواند مانند ديگر پليس هاي مرد سر چهار راه ها بايستد.

اما وقتي از ریس پلیس راهور استان اصفهان سوال می شود چرا زنانی که در رسته راهنمایی رانندگی از دانشکده پلیس فارغ التحصیل شده اند همانند افسران مرد اجازه کار به عنوان کارشناس تصادف و پلیس چهارراه در سطح شهر را ندارند او با آرامش پاسخ مي‌دهد كه “ما نمی خواهیم نمایش و مانور بدهیم. ”

زمانی که دانشکده پلیس در تهران اقدام به جذب دانشجویان دختر از سراسر کشور کرد قرار بود این نیروها در قالب افسر پلیس در رسته های شش گانه در سطح کشور مشغول به کار شوند . یکی از این رسته ها راهنمایی رانندگی است که در سالهای گذشته فارغ التحصیلانی هر چند محدود داشته است . این افسران زن عمدتا در تهران و یکی دو شهر بزرگ مانند اصفهان و مشهد و کرمان هم اکنون مشغول کارند ، اما مانند هم رده‌های مرد خود امکان حضور در پست کارشناس تصادف و افسر چهار راه را در سطح شهر ندارند. آنها غالبا در فضای اداری یا در قرارگاه تصادفات به عنوان کارشناس یا تحت عناونی دیگری مشغول به کارند.

در واقع راهنمایی رانندگی ترجیح داده از نیروهای توانمند و تحصیلکرده زن بیشتر در فضای بسته کاری استفاده کند تا در سطح شهر ، این در حالی است که عمده کار و وظیفه اصلی یک پلیس راهنمایی رانندگی فارغ از جنسیت او حضور در عرصه عملی کار است ، تا بتواند دریافتها واطلاعات علمی خود را به محک تجربه گذارد.

ساده انگارانه خواهد بود اگر تصور کنیم جذب و تربیت نیروی زن در دانشکده پلیس با هدف کار دفتری بوده است . این نکته‌ای است که حتی پلیس راهور استان هم روی آن انگشت می گذارد اما توجیه می کند که فعلا امکان حضور پلیس زن در سطح شهر نیست. یکی از دلایل او مثلا تعداد کم زنان فارغ التحصیل این رسته در استان است.

اينكه این تعداد جوابگو نیست. و وقتی از او سوال می‌شود كه مگر ملاک تعداد است؟ پاسخ اين است كه الان تعداد موجود جوابگو نیست.

و در ادامه هم گفته مي شود كه استفاده از یکی دو نیروی زن در سطح شهر مانند این است که داریم تظاهر می‌کنیم، یک نفر توی چشم می‌زند. الان بهره‌ دهی آنها در پست هایی که در حال حاضر انجام می‌دهند بیشتر است. پیش از این دلایل دیگری هم از سوی مسولان مطرح می‌شد.

ظاهرا مسولان نیروی انتظامی به گونه‌ای مسئله را عنوان می‌کنند که انگار به نوعی دچار ابهام در اجرای یک تجربه جدید و حتی ترس از برخی بازخوردها هستند .
” اینکه مثلا اگر یک زن سر چهار راه بایستد آیا جامعه ما ظرفیت قبول این مساله را دارد ؟ آیا مشکلی پیش نمی‌آید ؟ این که یک افسر زن در ماشین پلیس با راننده مرد این طرف و آن طرف برود ممکن است موجب اعتراض برخی شود ؟ و….”

این در شرایطی است که تجربه استفاده از نیروی زن در فضای غیر اداری نیروی انتظامی به هیچ عنوان چیزی جدید نیست .نیروهای زنی که در حوزه مبارزه با مفاسد اجتماعی و ماشین های گشت ارشاد در سطح شهر در تردد اند نمونه ملموسی است که بارها رو بارها همه ما دیده ایم .

با این تفاوت که مشکل تعداد( ظاهرا تنها معضل پیش رو) اینجا حل شده است. چندی قبل یکی از همین زنان فارغ التحصیل رسته راهنمای رانندگی با اجازه مافوق خود هر از گاهی به همراه یک افسر مرد به طور آزمایشی در یکی از چهار راههای اصفهان حضور میافت که آن هم بیشتر جنبه کارآموزی و آزمایشی داشت. او تجربه بسیار خوبی از افسر سر چهار راه بودن دارد و معتقد است که برخورد 80 درصد مردم با او خوب بوده است . او و هم دوره ای هایش فقط به فضایی نیاز دارد تا در عرصه عمل هم تواناییهای خود را اثبات کند.

ستوان مظفری که رشته و کار خود را با علاقه انتخاب کرده است دختر جوان و محکمی به نظر می رسد او همچنان اشتياق دارد كه بتواند در نهايت كاري كند كه كارشناس سر چهار راه ها شود و به گفته خودش پای قضیه ایستاده و کوتاه هم نمی آيد.

البته خبرهای خوشی هم دارد .او که شیفته کارخود در عرصه عملی است با خوشحالی می گوید تا دو ماه دیگر حکم ما پس از بررسی در تهران صادر می شود . مظفری اعتقاد دارد که نگاه رییس پلیس راهور استان اصفهان در این خصوص بسیار مساعد است

ستوان مظفری دختری توانمند در رشته و شغلش است. مدارج و مراحلی که بايد تا کنون طی می‌کرده را به خوبی پشت سر گذاشته. نه تنها چیزی از هم رده های مرد خود کم ندارد بلکه گاهی شاید نگاه زنانه اش هم به کمکش آید و دریچه های جدیدی پیش رویش بگشاید.

او مانند همه زنان احساس خوبی پیدا نمی‌کند وقتی متوجه می شود در باره او با نگاه جنسیتی تصمیم گرفته می‌شود .به طور حتم احساس خوبی پیدا نمی کند وقتی می‌فهمد قرار است از بخشی از توانمندیهایش استفاده نشود چون او تنهاست. چون حالا که نوبت او شده، تعداد ملاک است در حالی که دردفترچه کنکور و هنگام پذیرش در دانشگاه هیچ کس حرفی از تعداد نزده بود.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *