تابوشکنی های زنان ورزشکار در الجزیره

شیرزنان- ترجمه/ مرجان نمازی: بازیهای المپیک بیجینگ (پکن) به منزله جانی تازه است که به ورزش زنان الجزایر بخشیده شده است. تیم والیبال زنان این کشور با راهیابی به بازیهای المپیک 2008 باردیگر اهمیت ورزش زنان و ضرورت توجه به آن را در کشور مطرح ساختند.

الجزایر کشوری است که روزی زنان ورزشکار آن از سوی محافظه کاران مذهبی مورد هتاکی قرار می گرفتند و اکنون شاهد حضور و درخشش زنان ورزشکار این کشور در عرصه های ملی و بین المللی هستیم. امروز کمتر کسی را می توان یافت که نحوه استقبال رهبران مذهبی این کشور از حسیبه بوالمرکا (دونده الجزایری قهرمان 1500 متر در بازیهای المپیک بارسلونا در سال 1992) در هنگام بازگشت وی به کشورش را مقبوح ندانسته و به تلخی یاد نکند.

وی در آن زمان به اتهام نمایش عریانی بدن خود در مقابل جهانیان محکوم شده و مورد هتاکی قرار گرفت اما اکنون نسل جدیدی از زنان ورزشکار علیرغم مشکلات و موانع، تمام تلاش خود را می کنند تا رویاهایشان را به تحقق برسانند و بازیکنان تیم ملی والیبال این کشور از جمله کسانی هستند که نشان دادند، چطور می توان سخت ترین موانع را پشت سر گذاشت و به دورترین رویاها دست یافت.

تیم ملی والیبال زنان الجزایر، قهرمان بازیهای ملتهای افریقایی است که بعد از قهرمانی در رقابتهای انتخابی المپیک در ژانویه 2008 خود را به عنوان تنها نماینده قاره افریقا برای مسابقات المپیک بیجینگ آماده می کنند. همچنین آنها موفق شدند نام خود را به عنوان نخستین تیم والیبال زنان الجزایر که در بزرگترین و مهمترین تورنمنت جهانی شرکت می کند، در تاریخ ورزش کشورشان و جهان به ثبت برسانند.

با این حال ورزش و خصوصاً ورزش زنان در این کشور همچنان وضعیتی ناپایدار و شکننده دارد. هرچند اکنون زنان ورزشکار می بایست از فضای بازتر نسبت به گذشته، کاهش موانع مذهبی و فرهنگی و افزایش فرصتهای مناسب نهایت استفاده را برده و توانایی های خود را به اثبات برسانند.

نسیمه بن حمودا (یکی از اعضای تیم ملی والیبال زنان الجزایر) زنی است متاهل و دارای دو فرزند و حضورش دراین تیم خود نشان دهندهء تلاش زنان ورزشکار برای شکستن تابوها و رد برخی سنت ها و اثبات توانایی بالای زنان در عرصه ورزش است. چراکه بنا به سنت محلی زن متاهل باید از دنیای ورزش فاصله گرفته و خود را وقف فرزندان و همسر و کارهای خانه کند و در غیر اینصورت قادر نخواهد بود وظایف خود را به خوبی انجام دهد.

ماریمال مدانی کاپیتان 24 ساله این تیم که ورزش زنان کشور خود را بسیار ضعیف می داند، معتقد است باورهای مردم تغییر کرده، بسیاری از موانع سنتی برداشته شده و زنان از آزادی بیشتری برخوردارند. دختران جوان و خانواده های آنها که زمانی نخستین مانع دختران برای فعالیتهای ورزشی بودند، علاقه خاصی به ورزش پیدا کرده اند و اکنون تنها مانع بزرگ، کمبود امکانات و فرصتهای ورزشی برای دختران و زنان است که با مساعدت دولت این کشور به راحتی قابل حل است. وی می گوید: با یک برنامه ریزی صحیح، ورزش زنان آینده روشنی را رقم خواهد زد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.