مشاركت بالاي زنان عشاير در توليد صنايع دستي

كانون زنان ايراني: تعيين عوامل موثر در توليد صنايع دستي بين زنان عشاير كوچ رو شهرستان نور آباد ممسني و تعيين ارزش افزوده صنايع دستي يك طرح پژوهشي است كه توسط فيروزه نواب اكبر، نوذر منفرد، عليرضا رضايي و محمد تقي زادگان با حمايت سازمان پژوهش هاي علمي و صنعتي ايران و پژوهشكده فارس به اجرا در آمده است.

عشاير بر خلاف آنچه كه عده اي تصور كرده اند، بي ريشه و اهميت نيستند و هميشه در سراسر تاريخ حضور داشته و در صحنه هاي سياسي – اجتماعي و اقتصادي موثر بوده اند. جامعه عشايري ايران به سه شيوه زندگي مي كنند كه شامل كوچندگي، اسكان يافتگي و نيمه اسكان يافته است. در جوامع عشايري ميزان مشاركت زنان در صنايع دستي بسيار بالاست. نتايج نشان داده كه صنعت بافندگي در بين نسل جوان عشاير لرممسني و لر كهكيلويه، منسوخ گرديده و به ندرت اين كار در ميان زنان مسن انجام مي گيرد.

77درصد پاسخگويان را زنان ايل قشقايي تشكيل مي دادند. شيوه ي توليد 9/71درصد بافندگان به طريق سنتي بوده است. قالي عمده ترين محصول توليد بافندگان بوده است. عمده ترين منبع تهيه كننده مواد اوليه خود زنان بوده اند كه 68درصد را شامل مي شوند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.