سلام خانم وزير !كابينه رنگارنگ جايگزين كابينه خاكستري شد

سرمایه

نویسنده :گراهام كلي

ترجمه: مهرزاد غني پور

ماه گذشته خوزه لويس زاپاترو، نخست وزير جديد اسپانيا كابينه خود را معرفي كرد. در اين كابينه براي نخستين بار اكثريت را زنان تشكيل مي دهند؛ 9 زن در مقابل هشت مرد. همچنين ركورد جوان ترين وزير تاريخ اسپانيا را يك زن جوان 31 ساله؛ بيبيانا آيدو با حضورش در اين كابينه شكسته است. از طرفي، وزير دفاع 37 ساله اين كابينه هيچ تجربه نظامي اي نداشته و هفت ماهه باردار بودنش در مطبوعات جناح رقيب زاپاترو بسيار مورد سوء استفاده تبليغاتي قرار گرفته است. حتي براي اولين بار بود كه وقتي زاپاترو به مراكش رفت، يكي از اين زنان كابينه او چند ساعتي اسپانيا را اداره كرد.

گرچه مطبوعات و سياستمداران جناح هاي مختلف اروپايي سعي مي كنند وجهه اي طرفدار حضور زنان در عرصه سياست از خود نشان دهند ولي انتقادات شديدي به كابينه زاپاترو شده است. بايد قبول كرد كه اين تغييرات، تغييرات بزرگي است. حتي رنگ كابينه هم تغيير كرده است؛ مردم عادت دارند كابينه را به صورت مرداني در لباس هاي سياه و سفيد و خاكستري ببينند ولي حالا در هر دوره، كابينه رنگارنگ تر مي شود و اين حركت براي اسپانيا كه همين 30 سال پيش در دوران فرانكو، مردان حق قانوني داشتند كه در انظار عموم زن خود را كتك بزنند، حركت بزرگي محسوب مي شود.
برلوسكني، نخست وزير ايتاليا كه در كابينه 22 نفره اش چهار زن حضور دارند، اين كابينه را بيش از حد ليبرال مي داند و گفته است: «در ايتاليا هرگز نمي توان چنين كابينه اي داشت چون مردان بيش تري در سياست فعالند و يافتن زنان واجد شرايط براي فعاليت هاي سياسي كار آساني نيست… زاپاترو با مشكلات بسياري در اداره كابينه اش روبه رو خواهد شد و خودش مسوول اين قضيه است.»

زاپاترو كه ادعا مي كند يك فمينيست است، به برابري جنسيتي اصرار زيادي دارد. چهار سال پيش وقتي زاپاترو انتخاب شد، تعداد وزيران مرد و زن در كابينه او برابر بود. او قانوني وضع كرد مبني بر اين كه نامزدهاي مرد هر يك از جناح ها نبايد بيش از 60 درصد باشد و تا سال 2010 اعضاي هيات مديره شركت هايي كه مي خواهند با دولت قرارداد ببندند، بايد حداقل40 درصدشان زن باشند. النا والنسيانو، وزير امور خارجه اسپانيا مي گويد: «در ايتاليا هم مانند اسپانيا تعداد زنان واجد شرايط براي فعاليت در حوزه سياست كم نيست؛ زنان باكفايتي كه مي توانند وزير شوند يا پست هاي دولتي ديگري را به دست بگيرند. او با لحني كنايه آميز مي گويد: «چنين رويكردي براي سياست ها و جامعه ايتاليا مفيد خواهد بود.»

در سراسر دنياي غرب بين كساني كه اصرار دارند زنان در دستگاه هاي سياسي بايد حضور داشته باشند و كساني كه معتقدند زنان نبايد خودشان را با فكرهايي مانند سياست جهاني و نظام هاي تسليحاتي اذيت كنند، فاصله فكري زيادي است و زمان زيادي براي ارتباط بين اين دو گروه لازم است. در حال حاضر زبان گفت وگوي اين دو گروه در مطبوعات غرب بيش تر از جنس تمسخر و كنايه است. يكي از روزنامه نگاران مطرح جناح محافظه كار اسپانيا، از كابينه زاپاترو با عنوان «هنگ خياطان تازه كار» ياد كرده بود و با اشاره به اين كه هدف زاپاترو فقط آوردن زنان به كابينه بوده است، گفته بود كه اين ها را از خيابان پيدا كرده است. در انگليس وقتي عكس بلر با زنان نماينده مجلس در روزنامه ها چاپ شد، عبارت «حرمسراي بلر» سر زبان ها افتاد و اين نگرش ها كار اين نمايندگان مجلس را دچار مشكل مي كرد. در انگليس زنان تنها حدود يك پنجم مسووليت هاي سياسي را در اختيار دارند. اين وضع در سوئد بهتر است و 47 درصد نمايندگان مجلس زن هستند. فرناندز دلا وگا، همان وزير زاپاترو كه چند ساعت در نبود زاپاترو كشورش را اداره كرد، از اين كه از سوئد پيشي گرفته اند، احساس سربلندي كرد. در نروژ قانون برابري جنسيتي اجبار دارد كه حداقل 40 درصد كرسي هاي مجلس و كابينه به زنان اختصاص داده شود. در آلمان قانون مشابهي رقم 30 درصد را براي نمايندگان زن مجلس اجبار مي كند.

براي آنكه ببينيد مردم از نشستن يك زن بر صندلي سياست چه احساسي دارند، بايد كمپين هاي دموكرات ها در پشتيباني از هيلاري كلينتون را مرور كنيم. در تمام مطبوعات آمريكا اين سوال مطرح مي شود كه «آيا ما آماده داشتن يك رييس جمهور زن هستيم؟»، از هيلاري كلينتون به عنوان «جادوگر» ياد مي شود كه خنده هايش قهقهه جادوگرانه است. بيش از آن كه سياست هايش دستاويز تمسخر جناح مقابل قرار گيرد، زن بودنش بهانه مي شود. او را زيادي خشن، زيادي قوي و جدي و زيادي خشمگين مي دانند. جمهوري خواهان كه مي خواهند رابطه جورج بوش پسر با جورج بوش پدر را توجيه كنند، تنها كفايت او را اين مي دانند كه همسر رييس جمهور اسبق است.

«سارا چايلد»، خبرنگار ارشد سياسي در دانشگاه بريستول، مي گويد: «رفتار خصمانه با زنان سياستمدار خيلي ساده است. لازم نيست بگويي هيلاري كلينتون به خاطر زن بودنش لياقت رييس جمهور شدن ندارد، كافيست او را به خاطر ظاهرش مسخره كنيد. هنوز مردان و حتي زنان زيادي فكر مي كنند زنان نمي توانند در دستگاه هاي سياسي كار كنند و اين تفكر به صورت هاي مختلف بروز پيدا مي كند.»

گاردين، هجدهم آوريل 2008، Graham Keeley

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *