نقاط مشترک میان زنان ایرانی و ترکیه ای در ورزش؛ تلاش برای پذیرش از سوی جامعه

شیرزنان: در یک آخر هفته و در هوایی ابری و بارانی، دو تیم فوتبال زنان ترکیه از لیگ برتر این کشور با انرژی و اشتیاق فراوان وارد زمین فوتبال استادیومی در حومه شهر استانبول می‌شوند. مردم ترکیه دیوانه فوتبالند و بازی‌های فوتبال در این کشور معمولاً با حضور ده‌ها هزار تماشاچی برگزار می‌شود اما در این مورد تعداد 22 بازیکنان توی زمین از تعداد افراد حاضر در جایگاه تماشاچیان بیشتر است. البته نمى‌توان تقصير را به گردن بدی هوا انداخت بلکه چه کسانی بازی می‌کنند، مهم بوده و مقصر عدم استقبال تماشاچیان است.

دو تیم کارتالسپور، تیم میزبان و تیم دانشگاه قاضی از آنکارا دو تیم از لیگ جدیدالتأسیس فوتبال زنان ترکیه است. تأسیس و فعالیت این لیگ در جامعه سنتی ترکیه که از لحاظ اجتماعی، مسلمانان حاکمیت آن را به عهده دارند حرف و حدیث‌های زیادی را در پی داشت چراکه فوتبال زنان هنوز در میان آنها چندان قابل قبول نیست.

به همین دلیل است که این لیگ در میانه فصل نخست خود با ترکیبی از بی‌علاقگی و بی‌تفاوتی مردم،‌ حس کنجکاوری برخی و نیز عداوت و اعمال خصومت‌آمیز عده‌ای دیگر مواجه شده‌اند.

نورپر اوزبار، يکي از معدود مربيان زن ترکيه و تنها مربي زن استانبول است که در تيم دانشگاه مارمارا مشغول بوده و توانسته اين تيم را به جايگاه ‌برتر‌‌ين تيم دسته دو ا‌ين ليگ برساند. او در اين مورد مى‌گويد: “در ترکيه فوتبال را ورزشي مردانه مي‌دانند. مرداني که براي ديدن بازي‌ها ما به محل تمرين مي‌آمدند به جاي تشويق ما، فرياد مي‌زدند: ” شما اينجا چه مي‌کنيد؟ بايد در خانه مشغول آشپزي باشيد. تغيير اين ديدگاه خيلي زمان‌بر است.”

در ترکيه، ليگ‌هاي بسکتبال و واليبال زنان به موفقيت‌ و پيشرفت زيادي رسيده‌اند اما حاکميت مردان در فوتبال هنوز دست‌نخورده باقي مانده است. در کشور 70 ميليوني ترکيه تنها 798 زن و دختر به عنوان بازيکن در فدراسيون فوتبال ترکيه ثبت‌نام کرده‌اند که اين تعداد با 230000 بازيکن مرد در اين فدراسيون قابل مقايسه نيست.

براي زنان فوتباليست ترکيه‌اي، تنها پيدا کردن مسير براي پيوستن به يک تيم، چالشي است که از همان ابتدا با آن دست به گريبانند. دنيز بيسر، 18 ساله، از بازيکناني که در تيم دانشگاه قاضي آنکارا، تنها تيم فوتبال زنان در پايتخت ترکيه توپ مي‌زند، ‌بايد براي شرکت در تمرينات تيم، هر بار يک مسير دو ساعتي را طي کند. او پس از کسب پیروزی 3-1 تیمش مقابل تیم کارتالسپور می گوید: “مردم در محله ما فوتبال را ورزشی مردانه می‌دانند و به همين خاطر آنها فشار زيادي را به خاطر مخالفت با فوتبال بازي کردن من، روي خانواده‌ام و من وارد مي‌کردند.”

ليگ جديد فوتبال زنان در ترکيه، دومين تلاش فوتبال زنان بشمار مي‌رود. تا پيش از سال 2002، ليگ آماتور فوتبال زنان با شرکت در حدود 20 تيم و به مدت يک دهه فعاليت داشت که در سال 2002 به بهانه‌ سوءمديريت و شايعاتي در مورد روابط پنهان رسوايي‌آميز بازيکنان منحل شد. اما اين بار به نظر مي‌رسد فدراسيون فوتبال ترکيه براي اصلاح ديدگاه سنتي و متعصب عموم مردم نسبت به فوتبال زنان و دختران مصمم‌تر از قبل است و بنا به اظهارات اردن اور، از مسئولان فوتبال زنان در اين فدراسيون، ساعت‌ها کار روابط عمومي فدراسيون فوتبال ترکيه براي قانع کردن خانواده‌ها نسبت به توانايي دختران در زمينه فوتبال گواه اين مدعاست.

او در مورد ديدگاه‌هاي رايج بين خانواده‌ها مي‌گويد: “بعضي‌ها فکر مي‌کنند فوتبال مي‌تواند به ساختار، شخصيت و حتي گرايشات زنانه دخترانشان صدمه زند و آنها را مردانه کند. برخي نيز معتقدند فوتبال ورزشي مردانه است و دخترانشان توانايي بازي کردن در اين رشته را ندارند يا اينکه براي آنها در جامعه مشکل‌ساز خواهد شد. ما بايد به آنها ثابت کنيم که اين تفکرات اشتباه است. به همين منظور سفرهايي به شهرهاي مختلف ترکيه داشته و با برگزاري نشست‌هايي با مربيان تيم‌ها و باشگاه‌ها، مربيان کلاس‌هاي تربيت‌بدني مدارس، زنان و دختران بازيکن و خانواده‌هاي نگران آنها، سعي در پاسخ به سوالات ايشان داشته و آنها را نسبت به اصلاح ديدگاه و ذهنيتشان تشويق کرده است.”

مشکلات مالي نيز از جمله موانعي است که ليگ جديد فوتبال زنان ترکيه و مسئولان فدراسيون فوتبال اين کشور در اين مورد با آنها مواجهند. پيدا کردن اسپانسر براي اين تيم کار دشواري است و رسانه‌ها نيز اکثراً از حمايت از اين ليگ و پوشش اخبار آن سر باز زده‌اند.

اوزبار که مخارج تيمش را خود تقبل مي‌کند در اين مورد مي‌گويد: “ما حمايت‌هاي اخلاقي خوبي دريافت مي‌کنيم اما پشتيباني مالي نمي‌شويم. به همين دليل است که بازيکنان درآمدي از فعاليت‌هاي ورزشي خود ندارند و در نتيجه به آن به عنوان يک حرفه نگاه نمي‌کنند.

بااين‌حال نشانه‌هايي وجود دارند که نتيجه‌بخش بودن فعاليت‌هاي زنان ورزشکار و حاميان آنها را نويد مي‌دهند. به عنوان مثال علاوه بر رشد و استقبال زنان از فوتبال در شهرهاي بزرگ و آزاد، در مناطقي غير محتمل نيز دختران فوتبال‌دوست تيم تشکيل داده و مشغول فعاليت هستند. هاکاري که شهري در جنوب‌غربي ترکيه واقع شده و تحت تسلط کردهاست، يکي از اين مناطق است. يا در ساکاريا درحومه استانبول مسابقات فوتبال زنان محلي، ميزبان تعداد زيادي تماشاچي علاقمند است.

سينان پانتا، مدير 41 ساله اين تيم محلي و موفق معتقد است: “در ترکيه بزرگترين قدرت همان موفقيت است. در بازي اول ما فقط 100 نفر تماشاچي حاضر شدند اما همانطور که ما روز به روز پيروزي‌هايمان بيشتر مي‌شد به تعداد تماشاچيان نيز افزوده مي‌شد تا اينکه امروز 2500 تا 3000 نفر براي تماشاي بازي‌ها ما مي‌آيند.”

او که خود در گذشته از بازيکنان حرفه‌اي فوتبال بوده، در ادامه مي‌گويد: “در ابتداي کار مردم چندان با فوتبال بازي کردن زنان دوستانه موافق نبودند اما ما امروز توانسته‌ايم اين سد را آن هم در يک منطقه سنتي بشکنيم و به هدف خود که مقبوليت تيم فوتبال زنان ساکاريا است، برسيم.”

منبع: نیویورک تایمز

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.