نمایشگاه همه مادران من ، به خاطر یکسالگی کمپین یک میلیون امضا
کانون زنان ایرانی -مهرزاد غنی پور : نمایشگاه نقاشی با عنوان «همه مادران من» دیروز در اولین سالگرد کمپین یک میلیون امضا در فرهنگسرای بهمن در حالی برگزار شد که ۳۳ نفر از نقاشان برجسته، آثار خود را در آن به نمایش گذاشتند و موضوع اصلی بیشتر آثار ارائه شده در این نمایشگاه مسأله حضانت و حق سرپرستی به‌عنوان یکی از موارد تبعیض‌آمیز علیه زنان که در کمپین یک میلیون امضا نیز مطرح‌شده، بود.
اولین تابلویی که پس از ورود به نمایشگاه توجه را به خود جلب می‌کند، تابلوی رزیتا شرف‌جهان، نقاشی است که اشاره به تبعیض‌ها و نابرابریها در کارهای هنری او پیش از این نیز دیده می‌شد.او با این تابلو که نیمی از آن عکس و نیم دیگرش نقاشی است، انتقاد خود را نسبت به سکوت جامعه سنتی در برابر خشونت و شقاوتی که در آن جامعه وجود دارد، ابراز می‌کند؛ تصویر زنانی که دهانهای خود را با چادر پوشانده‌اند.در تابلوی نقاشی دیگر، تصویر زن در یک قاب و تصویر سس گوجه‌فرنگی در قاب مشابهی کنار هم قرار دارند. گویی نقاش می‌خواسته نگاه به زن را که در حد کالای مصرفی تنزل یافته نشان دهد.تابلوهای دیگری هم هست که در آن احساسات درونی زن از دید نقاش مرد به تصویر کشیده شده است.
الهه مقدمی نیز از نقاشانی است که مضامین زندگی شخصی خود را در ارتباط با خانواده و فرزند به تصویر کشیده است.او ابزار آشپزخانه و ادوات مربوط به مامایی را که به دنیای زنان مربوط هستند، ابزارهای زنانه می‌داند و در تصاویر خود از این ابزارها برای نشان دادن موقعیت اجتماعی زنان استفاده کرده است.
اومی‌گوید:«گاه هدیه‌ای که به یک زن داده می‌شود یک وسیله خانگی است و در اینجا به خود زن توجهی نمی‌شود بلکه بیشتر توجه به استفاده از آن ابزار است.»
در تصاویر او سینک ظرفشویی به کرات دیده می‌شوند و او در این باره می‌گوید:«بیشتر اوقات تصویری که از زن داده می‌شود، تصویر زن پشت سینک ظرفشویی است نه پشت میز کامپیوتر.»
مقدمی در تابلوی دیگرش در انتهای پایینی دستگاه رحم وتخمدان، ریشه‌ای ترسیم کرده و به آن نمود درخت داده و زن را ریشه زندگی دانسته که کودک از شیره بدن او تغذیه می‌کند.
لوله‌ها و شیرهای آب نیز که در بیشتر تابلوهای او دیده می‌شوند، نشان از این دارند که همه چیز در مسیر مردسالارانه کانالیزه شده و اگر مردان تصمیم بگیرند شیر راببندند دیگر چیزی به زنان نمی‌رسد.
ژینوس تقی‌زاده، یکی دیگر از نقاشان که مشغول نقاشی در این کارگاه است، در حالی که رنگ را از روی دستانش پاک می‌کند می‌گوید:« از آنجا که به موضوعهای اجتماعی علاقمند بودیم به سراغ مساله زنان وحقوق آنها که در عین حال خیلی از ما هم به نوعی با این مسائل درگیر بودیم ، رفتیم.»
سهیلا حقیقت،از نقاشان این نمایشگاه نیز می‌گوید:« نابرابریها همیشه برایم مسئله بوده و معتقدم که حقوق برابر زن و مرد رعایت نمی‌شود.اگر در خانواده‌ای جدایی صورت بگیرد،حضانت به پدر داده می‌شود و اگر پدر بی‌صلاحیت باشد، بچه فورا به پدر پدر یا عمو یا خانواده پدری داده می‌شود،طوری که انگار مادر اصلا وجود خارجی ندارد.»
او به نمایشگاه آخرش که با موضوع زن برگزار شده بود اشاره می‌کند:« از نمایشگاهم برداشت سیاسی شد در حالی که حرف من فقط زن بود.»
سیمین بهبهانی، شاعر معاصر نیز از بازدیدکنندگان این نمایشگاه بود:«وقتی وارد نمایشگاه شدم، احساس کردم که به یکی از غرفه‌های بهشت وارد شده‌ام. بسیار خوشحالم که این همه زنان ودختران جوان با عشق وعلاقه در چنین شرایط دشواری توانسته‌اند چنین نمایشگاهی برپا کنند و بزرگترین پیروزی را از آن خود کنند.»
او رو به هنرمندان می گوید:« پیامهای خود را با تصویر به جامعه برسانید چرا که هنر بهترین وسیله ارتباط با دیگران است. شما با این کار می توانید در پیشبرد اهداف کمپین موثر باشید زیرا وقتی مراجعه‌کنندگان تابلوهای شما را می‌بینند، کوشش شما برای دستیابی افراد به زندگی بهتر را درک می‌کنند و با شما همیاری می‌کنند.»
منصوره شجاعی، مسئول بخش هنری کمپین نیز به کارگاه نقاشی که در سه روز اول در محل نمایشگاه دایر است اشاره می‌کند:« قصد داریم از نقاشیهایی که در این کارگاه کشیده می‌شود، نمایشگاه دیگری برگزار کنیم تا یک حرکت سلسله‌وار ایجادکنیم.»
این نمایشگاه که از چهارم شهریور کار خود را آغاز کرده تا چهاردهم شهریور هر روز از ساعت ۹ تا ۶ بعد از ظهر برپا خواهد بود.