کانون زنان ایرانی

امیرمحمد کریمی هنوز شش‌ساله نشده بود؛ پنج سال و ۹ ماه داشت. در بندر کوهستک هرمزگان همه او را به هوش و جسارتش می‌شناختند. آن شب، همزمان با حمله موشکی آمریکا، همراه خواهرش و چند کودک دیگر در راه عروسی بود؛ عروسی‌ای که قرار بود خانه‌ای را تا چهار صبح غرق شادی کند. بچه‌ها بازی کرده بودند و حالا به خانه‌ای که عروسی در آن برگزارمی‌شد،  برمی‌گشتند که موشک‌های آمریکا از راه رسیدند؛ چند انفجار جشن را به عزا تبدیل کرد و مادر امیرمحمد، به جای انتظار برای برگشتن پسر کوچکش، راهی بیمارستان و بعد سردخانه شد.

جدیدترین گزارش مرکز آمار ایران از گذران وقت نقاط شهری کشور نشان‌دهنده‌ی الگوهای جنسیتی عمیق در تقسیم کار خانگی، تعهدات شبانه‌روزی و دسترسی به زمان آزاد است.

عروسی اهمیت ویژه‌ای دارد، زیرا نماینده چیزی است که جنگ استعماری هرگز نمی‌تواند به‌طور کامل کنترل کند: توانایی مردم برای ساختن جامعه، مراقبت از یکدیگر و تصور آینده. شاید به همین دلیل است که تبدیل عروسی به عزا چنین جلوه تکان‌دهنده‌ای از خشونت امپریالیستی است

در سال‌های اخیر، زیر پوست ظاهراً آرام و بی‌خطرِ تبلیغات فرهنگی کتاب، نظمی پنهان در حال بازتولید است؛ نظمی که با چهره‌ای موقر و زبانی به ظاهر بی‌طرف، ستون‌های سلطه‌ی مردسالارانه را محکم‌تر می‌سازد.