سوگند صیادی؛ قربانی تعصب پدر و بیخردی مدیر مدرسه
دختر ۱۶ سالهای به نام سوگند صیادی به دست پدرش از پنجرهی طبقهی پنجم پرتاب شد
ادامهدختر ۱۶ سالهای به نام سوگند صیادی به دست پدرش از پنجرهی طبقهی پنجم پرتاب شد
ادامهمسی هنگام قرائت این مواد گفت: دلیل استیضاح هگست «عدم کفایت» نیست، بلکه «او در کشتن دانشآموزان مدرسه در ایران بسیار مؤثر بوده است»
ادامههیچچیز در ادبیاتِ این جنگ غافلگیرم نکرد. آزادسازی زنان ایران، آزادی، که هیچ راه دیگری جز مداخله خارجی نمانده است. همه اینها را پیش از این، سالها در فضاهایی بسیار ملایمتر شنیده بودم. فضاهایی با نورپردازی ریلیِ گالریها و ادای احترام به بومیانِ سرزمین و نوشیدنی در لیوانهای کوچک پلاستیکی. فضاهایی که به آنها دعوت میشدم تا همان جملات را تکرار کنم. میخواهم بگویم زمانی که موشکها شلیک شدند، نمایشِ نجات برای سالها تمرین شده بود و به کسانی مثل من نقشیِ برای بازیکردن پیشنهاد شده بود.
ادامهدیوانهسالار گفتوگویی صرف میان نویسنده و روانشناس نیست؛ بلکه پروژهای فکری و ادبیست که با استفاده از شکلِ گفتوگو، به پرسشی ریشهای میپردازد…
ادامهرو به روی صفحه مانیتور زیر بمباران افکارم نشستهام و به بیمارستانی می اندیشم که زیر بمباران است.
ادامهگروه موسیقی اعتراضی و سوسیالیستی «گروپ یوروم» ترکیه، در واکنش به حمله نظامی به ایران و کشتار تلخ دانشآموزان در دبستان «شجره طیبه» میناب، با انتشار قطعهای تأثیرگذار و فراخوانی انقلابی، در کنار مردم ایران ایستاد.
ادامهکبری فدوی کانون زنان ایرانی اینجا میناب است؛ شهری که نامش با تلخیِ عمیقی گره خورده است؛ روزی که در
ادامهمیناب هیچ وقت میناب گذشته نخواهد شد اما مردم مجبورند با این درد و رنج مواجه شوند. مهر آمد، اما
ادامهو حالا در زمانهای هستیم که آن رقابت-منازعۀ کمابیش نهفته در لحظۀ مهسا به نقطۀ اوج خودش رسیده و انواعی از جریانها، انواعی از فمینیسمها، انواعی از براندازیها و انواعی از تحولخواهیها وجود دارند که همگی خود را میراثبر راستین این جنبش دانسته و با تمامیِ دیگران بر سر آن در جنگند.
ادامه(متن پیش رو روایتی تکاندهنده حنان حبشی از تجربه زیسته، سوگ خواهرش ریهام، نقادی نحوه بازنمایی فاجعه غزه در رسانهها و زبان آکادمیک و نقد ساختار زبان مجهول در پنهان کردن عاملان جنایت است.)
ادامه