فلسطین

از زمان آغاز نسل‌کشی در غزه در ماه اکتبر ۲۰۲۳، موجی از همبستگی در میان ملت‌های بومی در آمریکای لاتین شکل گرفته است؛ در برزیل، مکزیک و کلمبیا، جوامع بومی در همبستگی با فلسطین به خیابان‌ها آمده‌اند – همبستگی‌ای که بر پایه‌ی بازشناسی تجربه‌ای مشترک از استعمار، سلب زمین و حذف هویت شکل گرفته است.

چه چیز خاویر باردم را به سخن گفتن وا می‌دارد؟ می‌گوید: «جالب است، چون سوال اساسا باید این باشد که چطور می‌توان زبان به اعتراض باز نکرد؟»

سفیر اسرائیل در سازمان ملل اعلام کرد که این نهاد جهانی نام اسرائیل را به «لیست سیاه خشونت‌های جنسی در مناطق جنگی» اضافه کرده است…

مها ابو خلیل، مبارز، دانشگاهی و کنشگر اجتماعی هشتاد ساله، در شامگاه هفدهم آوریل ۲۰۲۶، تنها دقایقی پیش از اعلام آتش‌بس موقت، در پی حملهٔ هوایی رژیم صهیونیستی به ساختمان مسکونی‌اش در شهر قلیله در جنوب لبنان به شهادت رسید.

یک قاضی فدرال ایالات متحده، تحریم‌ها علیه فرانچسکا آلبانزه، کارشناس سازمان ملل را به‌طور موقت لغو کرد.

سه استاد دانشگاه اِموریِ آتلانتا در ایالات متحده، بابت بازداشتشان در جریان اعتراضات سال ۲۰۲۴ علیه نسل‌کشی اسرائیل در غزه، شکایتی قانونی را علیه آن دانشگاه ثبت کردند.

در روزهای اخیر ویدیویی از اشکان خطیبی، بازیگر سابق ایرانی و جنگ‌طلبِ امروز، منتشر شده است که هر انسان آزادی‌خواه و صلح‌طلبی را دچار خشم و انزجار می‌کند.

در جهانی که سپیدترینِ شکنجه ها را با طلایی ترینِ دینامیت ها می آرایند،
سیاهیِ نفت رنگ تشخص است؛
برای آنان که به وال استریت نماز می گذارند!

با توجه به لابی‌گری صهیونیستی که در محکومیت‌ آنها نقش پررنگی ایفا کرده است، گمان می‌رود که بسیاری دیگر از شرکت‌های بزرگ تولید فیلم نیز اگرچه به صورت علنی هنوز این تعهدنامه را محکوم نکرده‌اند، اما از همکاری با سینماگران متعهد به آن، باز داشته خواهند شد.

فرضیه‌ کلیدی در تبیین علت سکوت روشنفکران و جامعۀ ایران در قبال فلسطین این است که روایت رسمی و ایدئولوژیک جمهوری اسلامی دربارۀ فلسطین، با وجود ظاهر حمایت‌گرانه‌اش، یکی از عوامل اصلی خاموش‌کنندۀ صداهای مستقل و تحلیلی در این زمینه است.