استعمار

زنان بومی ِ نخستین ملت‌های “جزیره لاک پشت” سال‌هاست در میانه بحرانی ملی زندگی می‌کنند؛ بحرانی که با ناپدیدشدن، قتل و خشونت سیستماتیک علیه آنان تعریف می‌شود.

نیروی جدید استعمار دیگر همانند گذشته‌اش نیست؛ نه دیگر علاقه‌ای به فهمیدن استعمارشده دارد و نه ادعا می‌کند که آنان نیازمند روشنگری‌اند. امروز همه چیز بسیار ساده است: تنها حذف کردن.

در حقوق بین‌الملل، تمایز میان خشونتِ سلطه‌گر و مقاومتِ مردمی به‌روشنی به رسمیت شناخته شده است. مجمع عمومی سازمان ملل متحد در قطعنامه ۳۰۷۰ «مشروعیت مبارزه‌ی ملت‌ها تحت سلطه‌ی استعمار و اشغال خارجی، با استفاده از همه ابزارهای در دسترس، از جمله مبارزه‌ی مسلحانه» را تأیید می‌کند ( مجمع عمومی سازمان ملل, ۱۹۷۳).

اگرچه امروزه بسیاری از مردم سراسر آمریکا و حتی تعدادی از بومیان، روز شکرگزاری را جشن می‌گیرند، تاریخ واقعی پشت این تعطیلات چیزی نیست که بشود بابتش سپاسگزار بود.

در جهانی که سپیدترینِ شکنجه ها را با طلایی ترینِ دینامیت ها می آرایند،
سیاهیِ نفت رنگ تشخص است؛
برای آنان که به وال استریت نماز می گذارند!

دستگاه حاکم ایالات متحده، با هم‌سنگ دانستن شبه‌نظامیان مورد حمایت خارجی در سودان با ارتش ملی آن کشور، واقعیت را تحریف کرده و عملا عاملیت سودانی‌ها را از بین برده است تا جنایات نیروهای شبه‌نظامی را تطهیر ‌کند.