غزه

رو به روی صفحه مانیتور زیر بمباران‌ افکارم نشسته‌ام و به بیمارستانی می اندیشم که زیر بمباران است.

عروسی اهمیت ویژه‌ای دارد، زیرا نماینده چیزی است که جنگ استعماری هرگز نمی‌تواند به‌طور کامل کنترل کند: توانایی مردم برای ساختن جامعه، مراقبت از یکدیگر و تصور آینده. شاید به همین دلیل است که تبدیل عروسی به عزا چنین جلوه تکان‌دهنده‌ای از خشونت امپریالیستی است

(متن پیش رو روایتی تکان‌دهنده حنان حبشی از تجربه زیسته، سوگ خواهرش ریهام، نقادی نحوه بازنمایی فاجعه غزه در رسانه‌ها و زبان آکادمیک و نقد ساختار زبان مجهول در پنهان کردن عاملان جنایت است.)

از زمان آغاز نسل‌کشی در غزه در ماه اکتبر ۲۰۲۳، موجی از همبستگی در میان ملت‌های بومی در آمریکای لاتین شکل گرفته است؛ در برزیل، مکزیک و کلمبیا، جوامع بومی در همبستگی با فلسطین به خیابان‌ها آمده‌اند – همبستگی‌ای که بر پایه‌ی بازشناسی تجربه‌ای مشترک از استعمار، سلب زمین و حذف هویت شکل گرفته است.

تیاگو آویلا، کنشگر برزیلی و سازمان‌دهنده‌ی ناوگان «صمود» برای کمک‌های بشردوستانه به غزه، پس از بازداشتش در آب‌های بین‌المللی توسط اسرائیل، از زندان «شیکما» در عسقلان نامه‌ای برای دختر خردسالش ترزا نوشته است.

و این زنان، همه در یک خط ایستاده‌اند: خطِ ایستادگی. خطی که از شاندِرمن می‌گذرد و به غزه می‌رسد.

امشب شب سال نوی میلادی و روز ۸۱۷ام نسل‌کشی در غزه است. خلاف روایت‌های تقلیل‌گرایانه‌ رسانه‌های جریان اصلی که می‌کوشند وضعیت را پساجنگ جلوه دهند، شواهد میدانی گویای حقیقتی دیگر است…

مأموریتی که بیش از همه از ذهن نوح الشغنوبی عبور می‌کند، به تاریخ هفدهم سپتامبر برمی‌گردد؛ در منطقه الساحه در شرق شهر غزه. نیروهای اسرائیلی در آن تاریخ یک خانه را بمباران کرده و بیش از ۳۰ عضو از یک خانواده گسترده را کشته بودند. بیشتر اجسادِ آن خانواده زیر آوار مانده بود.

اگرچه امروزه بسیاری از مردم سراسر آمریکا و حتی تعدادی از بومیان، روز شکرگزاری را جشن می‌گیرند، تاریخ واقعی پشت این تعطیلات چیزی نیست که بشود بابتش سپاسگزار بود.

آلبانیز در نسخه نخست گزارش جدیدش با عنوان «نسل‌کشی غزه: جرمی جمعی» که در وب‌سایت سازمان ملل منتشر شده است، از «سیستمی از همدستی جهانی» انتقاد کرده و از دولت‌ها خواسته است که «فوراً تمام روابط نظامی، دیپلماتیک و اقتصادی خود با اسرائیل را تعلیق و بازنگری کنند.»