روایت جنگ

مسی هنگام قرائت این مواد گفت: دلیل استیضاح هگست «عدم کفایت» نیست، بلکه «او در کشتن دانش‌آموزان مدرسه در ایران بسیار مؤثر بوده است»

هیچ‌چیز در ادبیاتِ این جنگ غافلگیرم نکرد.  آزادسازی زنان ایران، آزادی، که هیچ راه دیگری جز مداخله خارجی نمانده است. همه این‌ها را پیش از این، سال‌ها در فضاهایی بسیار ملایم‌تر شنیده بودم. فضاهایی با نورپردازی ریلیِ گالری‌ها و ادای احترام به بومیانِ سرزمین و نوشیدنی در لیوان‌های کوچک پلاستیکی. فضاهایی که به آن‌ها دعوت می‌شدم تا همان جملات را تکرار کنم. می‌خواهم بگویم زمانی که موشک‌ها شلیک شدند، نمایشِ نجات برای سال‌ها تمرین شده بود و به کسانی مثل من نقشیِ برای بازی‌کردن پیشنهاد شده بود.

فمینیسم در مواجهه با جنگ‌های ایالات متحده پرسش‌هایی بنیادی‌تر مطرح می‌کند: وقتی دولت ایالات متحده خود را مدافع «آزادی زنان» در کشورهای دیگر معرفی می‌کند، این ادعا در چه چارچوب سیاسی و تاریخی شکل می‌گیرد؟

همین رخت سفید، لباس دریانوردی که سینا بیشتر از هر لباس دیگری دوستش داشت، حالا بر تنِ مزار خالی اوست؛ میان چند متر خاک، جایی که برای پدر و مادرش هنوز نشانی از فرزندشان دارد. انگار لباس، به جای پیکر سینا، بخشی از حضور او را در این مزار نگه داشته؛ تکه‌ای از او که می‌توانند به آن دل ببندند.

عروسی اهمیت ویژه‌ای دارد، زیرا نماینده چیزی است که جنگ استعماری هرگز نمی‌تواند به‌طور کامل کنترل کند: توانایی مردم برای ساختن جامعه، مراقبت از یکدیگر و تصور آینده. شاید به همین دلیل است که تبدیل عروسی به عزا چنین جلوه تکان‌دهنده‌ای از خشونت امپریالیستی است

حکایت من حکایت مادری است که فرزندش را در  ببیی کمرا (baby camra)می‌بیند. فرزندم کتک خورده، پایش شکسته اما من نیستم.