فمنیسم و جنبشهای زنان

فمینیسم در مواجهه با جنگ‌های ایالات متحده پرسش‌هایی بنیادی‌تر مطرح می‌کند: وقتی دولت ایالات متحده خود را مدافع «آزادی زنان» در کشورهای دیگر معرفی می‌کند، این ادعا در چه چارچوب سیاسی و تاریخی شکل می‌گیرد؟

از زمان آغاز نسل‌کشی در غزه در ماه اکتبر ۲۰۲۳، موجی از همبستگی در میان ملت‌های بومی در آمریکای لاتین شکل گرفته است؛ در برزیل، مکزیک و کلمبیا، جوامع بومی در همبستگی با فلسطین به خیابان‌ها آمده‌اند – همبستگی‌ای که بر پایه‌ی بازشناسی تجربه‌ای مشترک از استعمار، سلب زمین و حذف هویت شکل گرفته است.

در این متن، نقش و حضور زنان در تاریخ هنر ایران و تأثیر آن بر شکل‌گیری روایت‌های فرهنگی مورد بررسی قرار می‌گیرد. با تمرکز بر تجربیات زنان کولی و دیگر فرودستان، اهمیت بازخوانی و بازپس‌خوانی تاریخ‌های نادیده و حذف‌شده تأکید می‌شود. این مطالعه نشان می‌دهد که چگونه روایت‌های رسمی اغلب از ثبت و حفظ صدای این گروه‌ها خودداری کرده است و در نتیجه، تاریخ هنر ایران ناقص و یک‌جانبه باقی مانده است.

موسسه گلور نا مونا اما اخیرا از پذیرفتن این بودجه سرباز زد. رهبر این اتحادیه، در ژوئن ۲۰۲۵ از بمباران ایران توسط رئیس‌جمهور آمریکا، دونالد ترامپ، تمجید کرد.[۱] در فاصله کوتاهی از این اتفاق “گلور نا مونا”  اعلام کرد که اظهارات دگت ــ که ترامپ را به خاطر حملات رژیم اسرائیل علیه ایران تحسین کرده بود ــ بازتاب‌ دهندهٔ ارزش‌های آن‌ها در زمینهٔ همبستگی و بین‌الملل‌گرایی است و آنها بر تعهد دیرینهٔ خود به حمایت از ملت‌های تحت ستم، به‌ویژه مردم فلسطین، پایبند هستند.

در هفته‌های اخیر و در پی تجاوز اسرائیل، حکومت به‌دنبال بازسازی نوعی انسجام داخلی از طریق «دیگری‌سازی» است  و پناهندگان، مهاجران و ایرانیان افغانستانی‌تبار بار دیگر قربانی این فرافکنی سیاسی شده‌اند. سرکوب، به‌جای پاسخگویی و حرکت به سمت بازسازی امکان هم‌زیستی، مسیر همیشگی حاکمیت برای انحراف از بحران‌های ساختاری است.

فریده غائب:در مسیری که صفحات اجتماعی، تبلیغات، صنعت فَشِن و در یک کلام سرمایه‌داری برای تعریف زیبایی یک زن مشخص کرده، نقش پزشکان زیبایی و مراکز زیرزمینی زیبایی مهم می‌شود. زنانی مشتری پزشکان متخصص می‌شوند که توان اقتصادی بالایی دارند و در این بازار مکاره راهی تقریبا امن را انتخاب می‌کنند. اما زنانی که از نظر اقتصادی ضعیف‌تر هستند و توان رقابت با آن زن پولدار بالاشهری را ندارند دست به دامن مراکزی می‌شوند که عموما صلاحیت انجام این عمل‌های زیبایی را ندارند، از مواد کم کیفیت و یا حتی تقلبی برای کارشان استفاده می‌کنند.

آزاده ثبوت:شکنجه و بدرفتاری جنسی علیه فلسطینی ها در سطوح مختلفی در جامعه اسرائیل، از نیروهای ذخیره، سربازان، نگهبانان زندان، پلیس و سرویس های مخفی، روی می دهد. یادآوری این نکته نیز ضروری است که اکثر بزرگسالان در اسرائیل در ارتش خدمت کرده اند یا مسوولیت هایی در زندان بر عهده داشته اند. سوال ساده ای که اینجا طرح می شود این است که چرا سرنوشت فلسطینی ها و آزارهای سیستماتیک جسمانی، روانی و جنسی که در زندان های رژیم صهیونیستی متحمل می شوند دغدغه رسانه ها و شبکه های فمینیستی نیست؟ چرا به گزارش هایی که صندوق کودکان ملل متحد سالها قبل و گزارشی که سازمان نجات کودکان تنها سه ماه پیش از هفت اکتبر منتشر کرد هیچ واکنش درخوری داده نشد اما در روز هفت اکتبر، اغلب شبکه های فمینیستی به ناگاه خود را موظف دیدند در برابر شایعه تجاوز به زنان اسرائیلی موضع گیری کنند؟ پاسخ ساده است. زن، مرد، کودک و انسان کوییر فلسطینی به اندازه کافی انسان نیست که جانش، بدنش و سرنوشتش اهمیتی داشته باشد. فمینیست های استعماری بر خلاف آنکه پیوسته در پشت نقاب “نه به جنگ” و حمایت از “زنان و کودکان” پنهان می شوند

عزت ملک‌خانم، ملقب به اشرف‌السلطنه، همسر اعتمادالسطنه معروف، وزیر انطباعات دوره ناصرالدین‌شاه، نخستین زن خبرنگار در تهران قدیم است. خواندن

مهگان فرهنگ:حتی پس از بازگشت اسرا از جنگ ، همچنان زنانی هستند که منتظر بازگشت رفته هایشان هستند. زنان هیچ گاه با جنگ ها غریبه نبوده اند. چه به عنوان مادرانی که فرزندانشان را رهسپار جنگ کرده اند و ممکن است آن ها را از دست بدهند. همسرانی که با همسر خود خداحافظی کرده اند. زنانی که در مناطق مرزی کشور کشته شدند و یا مورد تعرض قرار گرفتند که همیشه بنا به مصلحت اجتماع و شرایط اجتماعی در این باره کمتر صحبت شده. زنان  پزشک، پرستار، امدادگران پزشکی و داوطلبانی که همه در مصیبتی به‌نام جنگ سهیم بودند، حتی نگاه نویسندگان زن و هنرمندان ازجنگ و مصیبت های آن از جنگ به روایت زنانه می تواند بسیار متفاوت  باشد.

درباره کلیشه‌های جنسیتی، به کلیشه‌هایی که در خصوص مردان و زنان وجود دارد و آن‌ها را در تضاد و تقابل با یکدیگر نشان می‌دهد و به عبارتی زنان و مردان را از هم تفکیک می‌کند در قسمت‌های قبلی اشاره کردیم، اما کلیشه‌هایی که رنگین‌پوستان (اعم از زن و مرد) را از سفیدپوستان (اعم از زن و مرد) تفکیک می‌کند نیز در رسانه‌ها به چشم می‌خورد.
زنان رنگین‌پوست، هم از نظر جنسیت و هم از نظر نژادی در گروه فرودستان قرار می‌گیرند و تصاویر رسانه‌ای آن‌ها محدود به یک‌سری ویژگی‌های کلیشه‌ای است.