روایت جنگ از درون

امیرمحمد کریمی هنوز شش‌ساله نشده بود؛ پنج سال و ۹ ماه داشت. در بندر کوهستک هرمزگان همه او را به هوش و جسارتش می‌شناختند. آن شب، همزمان با حمله موشکی آمریکا، همراه خواهرش و چند کودک دیگر در راه عروسی بود؛ عروسی‌ای که قرار بود خانه‌ای را تا چهار صبح غرق شادی کند. بچه‌ها بازی کرده بودند و حالا به خانه‌ای که عروسی در آن برگزارمی‌شد،  برمی‌گشتند که موشک‌های آمریکا از راه رسیدند؛ چند انفجار جشن را به عزا تبدیل کرد و مادر امیرمحمد، به جای انتظار برای برگشتن پسر کوچکش، راهی بیمارستان و بعد سردخانه شد.

همین رخت سفید، لباس دریانوردی که سینا بیشتر از هر لباس دیگری دوستش داشت، حالا بر تنِ مزار خالی اوست؛ میان چند متر خاک، جایی که برای پدر و مادرش هنوز نشانی از فرزندشان دارد. انگار لباس، به جای پیکر سینا، بخشی از حضور او را در این مزار نگه داشته؛ تکه‌ای از او که می‌توانند به آن دل ببندند.

آدم‌ها مثل رنگین‌کمان خم برمی‌دارند. طلای زرد علف‌های روی کوه می‌لرزد. هوا آنقدر صاف و شفاف است که هر چشمی دست‌کم دو پرده باید روشن‌تر، عمیق‌تر، رنگی‌تر ببیند.

آدمها سرِ جنگ با هم مناقشه می‌کنند، ولی وقتی از «جنگ» صحبت می‌کنیم از یک مفهوم واحد حرف نمی‌زنیم.

برای تهیه گزارشی دیشب وارد خارک شدم و امشب همزمان با تهدیدهای ترامپ علیه ایران و خارک، به ما توصیه کردند جزیره را ترک کنیم.

حامد میرزایی دوازده نفر از اعضای خانواده‌اش را در حمله جنگنده‌های اسراییلی و آمریکایی در خیابان جاجرودی (میدان رسالت) تهران ازدست‌داده است.

صدقه سورغالی، مادر نهال واثقی؛ یکی از آسیب‌دیده‌های موشک‌باران سالن ورزشی والیبال لامرد، از صبحی می‌گوید که شروعش شکل یک روز عادی را داشت، اما با خبرهایی که آمد همه چیز ناگهان غیرعادی شد.

می‌گویند جنگ مثل عشق است؛ دست‌کم در این که وقتی یقه‌ات را گرفت، دیگر پایان دادنش با تو نیست…