سوگِ بالاخره… جنگ «تلفات» دارد…

روایت جنگ

مرتضی کریمی*

از اروپا تماس گرفته بود، نمی‌توانست علت فوت پدرش را توضیح دهد. شرمی آغشته به احساس گناه گلویش را فشار می داد.
چهار جلسه طول کشید تا «بتواند» بگوید پدرش را در بمباران یکی از مناطق تهران از دست داده است. در حالی که برای خرید به آن منطقه رفته بود و حتی منزلشان نزدیکی مناطق نظامی نبود. 
پیش از فوت پدرش از حمله به ایران حمایت می‌کرد. فکر می‌کرد جنگ به هر حال «تلفات» دارد! در آمار رسمی و برای سیاست‌مداران عزیزان ما «تلفات» هستند.
اما پدر، برای او مهمترین چیزی بود که برایش جهان را امن، معنادار و زیست‌پذیر می‌کرد. بخش مهمی از دلیلش برای دوست داشتن خودش، ایران و بودن و نفس کشیدن بود.  
یک کس، یک کس نیست، کس کسی دیگر است. و آن کس دیگر کسانی دارد. و این کسان، تار و پود جهانند. هر کس به اندازه کل جهان ارزش دارد.
و سوگ، تنها واکنش به فقدان یک انسان نیست، بلکه مواجهه با فروپاشی جهانی است که آن فرد در بنای آن سنگ زیرین بوده است.

*دکترای انسان‌شناسی

پ.ن: این متن با اجازه نوشته شده است.

منبع: کانال تلگرامی هم-شنوایی