غزه

این سوپرمن بر خلاف سوپرمن‌های قبلی، به‌جای آن‌که کورکورانه در خدمت منافع آمریکا باشد، دست بر قضا در برابر آن می‌ایستد و مقابل یک متجاوز مورد حمایت آمریکا، جانب ستمدیدگان را می‌گیرد.

ده‌ها سینماگر مستقل ایرانی از جمله ترانه علیدوستی، شیرین نشاط، سپیده فارسی، گراناز موسوی، مانیا اکبری، مینا کشاورز، آزاده بیزارگیتی، مریم تفکری و الهه اسماعیلی به تعهدنامه‌ی بایکوت اسرائیل پیوسته‌اند.

زمانی که تجاوز نظامی دولت اسرائیل به نوار غزه آغاز شد نور السقای بیست و پنج ساله دو ماه بود که به غزه بازگشته
بود. نور که فارغ‌التحصیل رشته‌ی رسانه و ارتباطات از دانشگاه آنکاراست پس از بازگشت در شرکت رسانه‌ای المشارق مشغول به کار شد. اما شروع نسل‌کشی همه‌چیز را برای او و برای همه‌ی ساکنان غزه تغییر داد. خودش این لحظه را چنین توصیف می‌کند: «تمام باورهایم در یک لحظه فرو ریخت و من در خود شکستم.»

مریم ابو دقه، خبرنگار فلسطینی، وصیت‌نامه‌ای به پسرش نوشته بود تا اگر کشته شد، به دست او برسد:«تو جان و دل مادری، غیث! پس از تو می‌خواهم که به جای گریه کردن، برایم دعا کنی. در این صورت می‌توانم همیشه خوشحال بمانم. دلم می‌خواهد با سخت‌کوشی‌ات، سرآمد بودن و توانایی‌هایت سربلندم کنی.

تا به امروز، ۲۶۶ فلسطینی، از جمله بیش از ۱۲۲ کودک، در اثر گرسنگی جان باخته‌اند، چرا که رژیم اسرائیل همچنان جلوی ورود غذا و دیگر کمک‌های ضروری به غزه را گرفته است.

انس شریف:درد را با تمام جزییاتش زیسته‌ام، و رنج و فقدان را بارها چشیده‌ام، و با این وجود هرگز در رساندن حقیقت، همانگونه که هست، بدون فریبکاری یا تحریف، کوتاهی نکردم. باشد که خداوند شاهد باشد بر کسانی که سکوت کردند و کسانی که کشتن ما را پذیرفتند، و کسانی که نَفَس‌های ما را گروگان گرفتند و پاره‌‌پاره‌های کودکان و زنان ما هیچ تکانی در دلهایشان ایجاد نکرد .

در دسامبر ۲۰۲۳، یک موشک اسرائیلی بزرگ‌ترین مرکز درمان ناباروری غزه، مرکز باروری البَسمه (Al Basma IVF Centre) را هدف قرار داد. در اثر این انفجار تنها، بیش از ۴۰۰۰ جنین و بیش از ۱۰۰۰ ویال اسپرم و تخمک بارورنشده نابود شد.

یک جمله می‌نویسم، بعد می‌ایستم، نه برای این‌که دوباره به آن فکر کنم، بلکه چون دیگر رمق ادامه‌دادن ندارم. گرسنگی آهسته خُردَت می‌کند، انگار که در بیابانی که پای هیچ‌کس هرگز به آن نرسیده، تنها در حال مردنی. دیگر نمی‌توانم درست و حسابی بخوابم یا بنشینم تا مطالعه کنم. نوشتن، که زمانی مرا سرپا نگه می‌داشت، در برابر این سقوط آهسته، هیچ کاری از دستش برنمی‌آید.

شیرین احمدنیا:شاید هیچ‌یک از ما به‌تنهایی نتواند جلوی حملات ویرانگر در غزه  یا اعمال خشونت نسبت به مهاجران بی‌پناه را بگیرد، اما همه‌ی ما می‌توانیم صدا باشیم، حقیقت را فریاد کنیم، دروغ‌ها را رسوا سازیم، و حافظه تاریخی جامعه را زنده نگه داریم. بی‌تفاوتی در برابر نسل‌کشی، یا مهاجرستیزی یا سایر اشکال ضعیف‌کشی، زخم اخلاقی عمیقی است که اگر درمان نشود، همه‌ی ما را شریک جرم خواهد کرد ـ حتی اگر سلاحی در دست نداشته باشیم. اینک این انتخاب ماست که اراده کنیم در طرف درست تاریخ بایستیم یا خیر.

من در خیالم دستِ تمامِ کودکان غزه را می‌گیرم و می‌برمشان کنارِ دریا، پر از پرچین‌های سرسبز‌… با یک آسمانِ آبی که در آن هیچ کودکی بی‌مادر نیست. بی‌پدر نیست. جنازه‌ی خواهر و برادرش را ندیده است. جایی که هیچ بچه‌ای، نمی‌داند «گرسنگی» یعنی چه؟