فلسطین

ده‌ها سینماگر مستقل ایرانی از جمله ترانه علیدوستی، شیرین نشاط، سپیده فارسی، گراناز موسوی، مانیا اکبری، مینا کشاورز، آزاده بیزارگیتی، مریم تفکری و الهه اسماعیلی به تعهدنامه‌ی بایکوت اسرائیل پیوسته‌اند.

بیش از ۱۲۰۰ بازیگر و فیلمساز برجسته جهان از جمله یورگوس لانتی‌موس، آوا دوورنی، مارک رافالو و تیلدا سوینتن، تعهدنامه‌ای را امضا کرده‌اند که آن‌ها را از همکاری با جشنواره‌ها، شرکت‌ها و نهادهای سینمایی اسرائیل به دلیل «نقش در نسل‌کشی و آپارتاید علیه فلسطینیان» منع می‌کند.

بسیاری از کارگران در سراسر جهان، با مطالبه‌ی این‌که کارفرماهایشان دست از همدستی در جنایات اسرائیل علیه فلسطینی‌ها بردارند، در سمت درست تاریخ ایستادند.

زمانی که تجاوز نظامی دولت اسرائیل به نوار غزه آغاز شد نور السقای بیست و پنج ساله دو ماه بود که به غزه بازگشته
بود. نور که فارغ‌التحصیل رشته‌ی رسانه و ارتباطات از دانشگاه آنکاراست پس از بازگشت در شرکت رسانه‌ای المشارق مشغول به کار شد. اما شروع نسل‌کشی همه‌چیز را برای او و برای همه‌ی ساکنان غزه تغییر داد. خودش این لحظه را چنین توصیف می‌کند: «تمام باورهایم در یک لحظه فرو ریخت و من در خود شکستم.»

نوشتن دربارۀ هنرمند و مبارزِ سخت و استواری چون «جورج قُرمُز»، چونان به تصویرکشیدنِ شَبَحی عاصی و خنیاگر، بس دشوار و ناممکن است، چراکه به‌راستی «دود شد و به هوا رفت!»
نامِ او و شراره‌های صدایش به دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ میلادی گره خورده است.

آزاده ثبوت:تطریز سوزن دوزی سنتی فلسطینی با دوخت ضربدری است، هنری باستانی که قرن‌ها توسط زنان انجام می‌شده است. سوزن دوزی هایی که لباس های زنان را زینت می‌دهند، داستان‌های سرزمین، تبار و زندگی را در خود جای داده اند. این هنر که از مادر به دختر منتقل می‌شود، حافظه ای بدنمند و کنشی جمعی است. حتی در طول تبعید، جنگ های پی درپی و نسل کشی هر نسل هویت خود را از طریق دستان خود بازتولید می‌کند. برای فلسطینی‌ها، هر دوخت راهی برای حفظ خانه، فرهنگ، جامعه و خاطره سرزمین می‌شود.

تا به امروز، ۲۶۶ فلسطینی، از جمله بیش از ۱۲۲ کودک، در اثر گرسنگی جان باخته‌اند، چرا که رژیم اسرائیل همچنان جلوی ورود غذا و دیگر کمک‌های ضروری به غزه را گرفته است.

انس شریف:درد را با تمام جزییاتش زیسته‌ام، و رنج و فقدان را بارها چشیده‌ام، و با این وجود هرگز در رساندن حقیقت، همانگونه که هست، بدون فریبکاری یا تحریف، کوتاهی نکردم. باشد که خداوند شاهد باشد بر کسانی که سکوت کردند و کسانی که کشتن ما را پذیرفتند، و کسانی که نَفَس‌های ما را گروگان گرفتند و پاره‌‌پاره‌های کودکان و زنان ما هیچ تکانی در دلهایشان ایجاد نکرد .

یک جمله می‌نویسم، بعد می‌ایستم، نه برای این‌که دوباره به آن فکر کنم، بلکه چون دیگر رمق ادامه‌دادن ندارم. گرسنگی آهسته خُردَت می‌کند، انگار که در بیابانی که پای هیچ‌کس هرگز به آن نرسیده، تنها در حال مردنی. دیگر نمی‌توانم درست و حسابی بخوابم یا بنشینم تا مطالعه کنم. نوشتن، که زمانی مرا سرپا نگه می‌داشت، در برابر این سقوط آهسته، هیچ کاری از دستش برنمی‌آید.

عبدالعلی رضایی ادعای مرشایمر و والت را که سیاست خارجی آمریکا از سوی سیاست خارجی اسرائیل گروگان گرفته شده و تحت تاثیر فعالیت لابی اسرائیل مجبور به اقداماتی علیه منافع ملی خود است تقلیل گرایانه خواند و کتاب ویر را حاوی مطالب مهمی در رد این ادعا دانست. او اضافه کرد که حسن این کتاب و کتابی که اخیرا مورخ منتقد اسرائیلی ایلان پاپه با عنوان «اعمال نفوذ در دو سوی اقیانوس اطلس» منتشر کرده این است که از این ساده سازی فاصله می گیرند و به پیچیدگی تاریخی روابط دو پروژه تاریخی (سیاست استعماری و صهیونیسم سیاسی) می پردازند.