«مادران علیه نسل‌کشی» شبکه ای قدرتمند از زنان

«مادران علیه نسل‌کشی» شبکه ای قدرتمند از زنان است که در روزهای آغازین نسل کشی در بلفاست در شمال ایرلند متولد شد. این شبکه فراملی که در میراث انقلابی زنان ایرلندی ریشه دارد  به زودی در سراسر جهان گسترش یافت و اعضای بی شماری یافت.

تطریز، دوختی که به یاد می سپارد.

آزاده ثبوت

کانون زنان ایرانی

تطریز سوزن دوزی سنتی فلسطینی با دوخت ضربدری است، هنری باستانی که قرن‌ها توسط زنان انجام می‌شده است. سوزن دوزی هایی که لباس های زنان را زینت می‌دهند، داستان‌های سرزمین، تبار و زندگی را در خود جای داده اند. این هنر که از مادر به دختر منتقل می‌شود، حافظه ای بدنمند و کنشی جمعی است. حتی در طول تبعید، جنگ های پی درپی و نسل کشی هر نسل هویت خود را از طریق دستان خود بازتولید می‌کند.

برای فلسطینی‌ها، هر دوخت راهی برای حفظ خانه، فرهنگ، جامعه و خاطره سرزمین می‌شود. این بقایی است که در پارچه دوخته شده و یادگاری است که در دستان زنانی که از فراموش کردن امتناع می‌کنند، حمل می‌شود. امروز تطریز به نمادی قدرتمند از بقای فرهنگی تبدیل شده است که از طریق زیبایی و هنر در برابر نابودی مقاومت می‌کند. هر دوخت، قدرت آرام زنانی را که به امید خود پایبندند، به نمایش می‌گذارد. در رویارویی با حذف و نیستی،  تطریز به عنوان یک فرم هنری زنده برای حفظ زندگی تلاش می کند.

مادران علیه نسل کشی در ایرلند
 
«مادران علیه نسل‌کشی» شبکه ای قدرتمند از زنان است که در روزهای آغازین نسل کشی در بلفاست در شمال ایرلند متولد شد. این شبکه فراملی که در میراث انقلابی زنان ایرلندی ریشه دارد  به زودی در سراسر جهان گسترش یافت و اعضای بی شماری یافت. از همان هفته های نخست، ماری اِوِرز متخصص بیماری های استخوان و هنرمند ایرلندی ساکن لندن که سال های کودکی خود را در شهر قدس گذرانده است، پروژه «نام‌هایشان را با هم بدوزیم»  را بنیان نهاد. او با الهام از تطریز، هنر سوزن دوزی فلسطینی که نسل‌ها توسط زنان انجام شده است و به میانجی آن تاریخ‌های شخصی، روایت‌های سرزمین و ابرازهای مقاومت با دقت در پارچه دوخته می‌شوند، از تطریز نه تنها به عنوان یک اثر هنری، که در جایگاه یک آرشیو و به مثابه سندی تاریخی استفاده کرد.

 
ماری می نویسد:
” پروژه ما ادای احترامی عمیق به زندگی‌های بی‌شماری است که در نسل‌کشی جاری در غزه از بین رفته‌اند. ما از طریق دوخت نام‌هایشان بر روی پارچه، به هر فرد ادای احترام می‌کنیم.

در جهانی که فقدان عمیق را به آمار صرف تقلیل می‌دهد، ما انسانیت و فردیت هر فردی را که جانش گرفته شده است، تأیید می‌کنیم. با کنار هم قرار دادن دقیق هر نام، فضایی جمعی برای سوگواری، یادبود، عزاداری و شهادت ایجاد می‌کنیم و به هر قربانی، شأن زمان و تأمل می بخشیم. این پروژه با واقعیت وحشیانه غزه – جایی که تمام خانواده‌ها از بین رفته‌اند و تمام نسل‌ها نابود شده‌اند – مقابله می‌کند. هر نامی که می‌ دوزیم تضمین می‌کند که داستان‌های آنها در گمنامی گورهای دسته جمعی یا سکوت خانه‌های ویران شده محو نشود.
 
 زنان فلسطینی، یک به یک ، مبارزات، امیدها و خاطرات خود را بافته‌اند و گواهی ماندگار بر هویت و مقاومت خود ساخته‌اند. تطریز مدت‌هاست که به عنوان وسیله‌ای برای مستندسازی و مقاومت در دوران درد و آشوب عمل می کند. در هر دوخت، معنایی وجود دارد؛ از طریق این عمل مشترک، ما به سنت خواهرانمان احترام می‌گذاریم و غم هایمان را با مقاومت پیوند می‌دهیم. هر رشته به یک طناب نجات تبدیل می‌شود، ما را به گذشته متصل می‌کند و اعتراض ما را در زمان حال تثبیت می‌کند.
 
ما به عنوان زنان، با هدفی متحد، این هنر عمیقاً شخصی و مراقبه‌ای را می‌پذیریم و کار مادران پیشین خود را ادامه می‌دهیم. از طریق این پروژه، دوخت به یک کنش همبستگی، یادبودی قدرتمند برای کشته‌شدگان و فراخوانی برای جهانیان برای شهادت تبدیل می‌شود. هر دوخت یک اعتراض، یک درخواست و تعهدی است که این جان‌ها، که با خشونت گرفته شده‌اند، به فراموشی سپرده نخواهند شد. از طریق این سنت، ما هم به قربانیان و هم به مقاومت پایدار مردم فلسطین احترام می‌گذاریم. هر نام به یادگار می‌ماند و گذشته و حال آنها را در عملی از عشق، خاطره و مقاومت متحد می‌کند.

 
ما از رنگ‌های پرچم فلسطین برای گرامی داشت شهدای غزه استفاده می‌کنیم – رنگ سرخ برای زنان که زاینده زندگی و مقاومت هستند، سیاه برای مردان که قدرت و پایداری را از نسلی به نسل دیگر منتقل می کنند و سبز برای کودکان که جوانه های امید و آرزو های آینده اند – و بدین ترتیب هویت ملی را در یادبود خود می‌بافیم. به میانجی این هنر جمعی، درد فقدان خشونت‌آمیز را به پرده‌ای از تاب‌آوری تبدیل می‌کنیم. رنگ‌ها فاجعه‌ای را که پیش روی ماست آشکار می‌کنند و این هنر را به سلاحی از حقیقت تبدیل می‌کنند.

 
هنر دوخت و دوز، که اغلب در جوامع نظامی و مردسالار به حاشیه رانده می‌شود، در اینجا به عنوان ابزاری قدرتمند برای بیان و مقاومت احیا می‌شود. این حلقه خیاطی بین‌المللی، این هنر را به وسیله‌ای برای شکل‌دهی به هویت جمعی تبدیل می‌کند و به عنوان اعتراضی علیه دولت‌هایی که این نسل‌کشی را ممکن می‌سازند و جهانی که با تماشای سکوت، به همان اندازه مقصر است، می‌ایستد.

ما از طریق این هنر، هدفمان تسریع اقدامات سیاسی معنادار است. ما به عنوان جامعه‌ای از مردم که مصمم به مستندسازی این جنایت هستند، گرد هم می‌آییم. هدف ما تشویق مردم به توقف و گوش دادن، اذعان به از دست رفتن انسانیت و احساس غم و اندوه عمیق و سردرگمی آنها از عادی شدن این جنایات است. “

 
دوریس یکی از زنانی که در پروژه «نام‌هایشان را با هم بدوزیم» سوزن می زند می نویسد:
“من  تابلویم را تمام کردم. ۱۸۲ نام. ۱۸۲ زندگی. فقط چند ثانیه طول کشید تا جانشان را بگیرند. اما من برای هر نام حدود یک ساعت وقت گذاشتم و آن را با عشق و درد بر روی تابلو دوختم. وقتی شروع به دوختن نام‌ها کردم، باید اطرافم ساکت می‌بود. یک موسیقی خاص گذاشتم تا به من کمک کند درد را تحمل کنم و به زندگی آنها احترام بگذارم. اما بعد شروع کردم به ادغام دوخت در زندگی روزمره خانوادگی‌مان.

دوریس همچنین می‌نویسد:این ۱۸۲ نام به بخشی از شام‌های خانوادگی، بحث‌های خانوادگی، زمان‌هایی که با هم می‌خندیدیم، با هم دعا می‌کردیم، وقتی به تعطیلات می‌رفتیم و سفر هایمان تبدیل شدند. آنها بخشی از زندگی ما شدند، اگرچه به طرز غیرقابل وصف و نابهنگامی از زندگی خودشان محروم شده بودند.
من چیزی در مورد آنها به جز نامشان و سنی که در آن کشته شدند نمی‌دانم. معنی نامشان را جستجو کردم و به والدینشان فکر کردم و اینکه چگونه نام پسر/دخترشان را انتخاب کرده بودند. گاهی برای بزرگداشت پدربزرگ، گاهی احتمالاً به خاطر معنای زیبای یک نام و آرزویی که برای زندگی فرزندانشان داشتند. همه آنها شایسته تولد، عشق رویا و آینده بودند.

 
من دوخت را راهی بسیار معنادار برای به یاد سپاری آنها یافتم. این کار چیزی فراتر از نوشتن است. زمان و توجه بیشتری می‌طلبد. و صاف و ساده نیست. در دوخت نام‌ها برجسته می شوند. دوخت زندگی آنها را دوباره ملموس می‌کند. ما می‌توانیم آنها را لمس کنیم. همانطور که زندگی آنها اطرافیانشان را تحت تأثیر قرار داده است و حتی اگر چیزی در مورد زندگی افرادی که نامشان به من سپرده شده نمی‌دانم، احساس می‌کنم که پشت هر تابلو داستان آنها را به زبانی مخفی روایت می‌کند که فقط قلب می‌تواند آن را بفهمد. دوست دارم آن را این گونه تصور کنم.

 زن صبحگاه و سپیده دم

وقتی شروع به دوخت نام یکی از مسن‌ترین افراد در تابلویم کردم، زنی که در همان سال والدین خودم متولد شده بود، معنی نام او را جستجو کردم. صبحیه به معنی “زن صبح گاه”  بود بنابراین تا صبح صبر کردم تا در هنگام دوختن نامش، صبحی زیبا و طلوعی دل‌انگیز را به او هدیه دهم. کاش آخرین صبحش به جای وحشت و ترسی که مجبور به تحملش بود، آرامش می‌داشت.  او ۸۱ ساله بود که کشته شد و با  او خردی کهنسال از این دنیا رفت. در سطر بالای سرش،  نام دختر کوچکی را نوشتم که هنگام کشته شدن تنها ۳ سال داشت. نامش صباح بود. در صفحه‌ای که معنی آن را جستجو کردم، نوشته شده بود “صبح، سپیده دم، نوید مرتبط با آغازی نو، امید، نور”. من این صبح را به صبحیه و صباح تقدیم می‌کنم و از دعا برای آغازی نو، امید و نور، آزادی و صلح برای مردم فلسطین دست نخواهم کشید؛ در حالی که هر روز صبح با شنیدن اخبار وحشتناک غزه، قلبم از نو می‌شکند.
 
سُعاد – امروز تولدش بود. او ۲۴ ساله می‌شد. سُعاد به معنی “شادی، بخت خوب” است. همه والدینش برای او آرزوی خوشبختی کردند. نام او در قاب من هنوز کامل نشده است. اما زندگی او تمام شده، رویاهایش در هم شکسته، تمام آنچه که می‌توانست به این دنیا بیاورد از خانواده‌اش و از همه ما گرفته شده است. من در قلبم، همراه با تمام ۱۸۲ نام موجود در قابم، یاد او را گرامی می‌دارم. و یاد همه قربانیان بی‌شمار غزه را گرامی می‌دارم.”
 
زنان که همواره در حال تکامل و پویایی هستند، نمادهای جدیدی را می آفرینند که بازتابنده حال، به یاد سپارنده گذشته و دربر دارنده آرزوهایی برای آینده است. این زنان، امروز از سراسر جهان گرد هم آمده اند و در صد و شصت قاب، ۵۵۰۰۰ نام را سوزن زده اند. زنانی از هند، ایرلند، شیلی، بوسنی و سایر نقاط جهان هر یک با سوزن زدن در خانه های خود، دوختن را به فضایی برای  همبستگی فراملی، مستند سازی و مبارزه علیه فراموشی تبدیل کرده اند. شما نیز می توانید در هر کجای جهان که هستید به پروژه «نام‌هایشان را با هم بدوزیم» بپیوندید.
 
 
منابع:
 
تطریز در زمان، نوشته وفا غنیم
https://www.metmuseum.org/perspectives/tatreez-in-time
 
نام هایشان را با یکدیگر بدوزیم
https://www.stitchtheirnamestogether.com/
https://www.instagram.com/stitch.their.names.together/
 
روایت ها ی دوریس
https://www.instagram.com/p/DMXIIk6stvJ/
https://www.instagram.com/p/DNbD1iPsyDC/
 
شبکه مادران علیه نسل کشی
https://www.instagram.com/mothersagainstgenocide/