سوگند صیادی؛ قربانی تعصب پدر و بیخردی مدیر مدرسه
دختر ۱۶ سالهای به نام سوگند صیادی به دست پدرش از پنجرهی طبقهی پنجم پرتاب شد
ادامهدختر ۱۶ سالهای به نام سوگند صیادی به دست پدرش از پنجرهی طبقهی پنجم پرتاب شد
ادامهمسی هنگام قرائت این مواد گفت: دلیل استیضاح هگست «عدم کفایت» نیست، بلکه «او در کشتن دانشآموزان مدرسه در ایران بسیار مؤثر بوده است»
ادامههیچچیز در ادبیاتِ این جنگ غافلگیرم نکرد. آزادسازی زنان ایران، آزادی، که هیچ راه دیگری جز مداخله خارجی نمانده است. همه اینها را پیش از این، سالها در فضاهایی بسیار ملایمتر شنیده بودم. فضاهایی با نورپردازی ریلیِ گالریها و ادای احترام به بومیانِ سرزمین و نوشیدنی در لیوانهای کوچک پلاستیکی. فضاهایی که به آنها دعوت میشدم تا همان جملات را تکرار کنم. میخواهم بگویم زمانی که موشکها شلیک شدند، نمایشِ نجات برای سالها تمرین شده بود و به کسانی مثل من نقشیِ برای بازیکردن پیشنهاد شده بود.
ادامهدر ۹ اکتبر ۲۰۲۶، اعتراضات دانشجویان زن دانشگاه علیگر، بُعد دیگری از مبارزه برای شهروندی و نمایندگی سیاسی را آشکار کرد؛ اعتراضاتی که از مطالبهٔ حق مشارکت و نمایندگی زنان در ساختارهای دانشگاهی فراتر رفت و به جنبشی گستردهتر برای احیای اتحادیهٔ مرکزی دانشجویان پیوند خورد.
ادامهفمینیسم در مواجهه با جنگهای ایالات متحده پرسشهایی بنیادیتر مطرح میکند: وقتی دولت ایالات متحده خود را مدافع «آزادی زنان» در کشورهای دیگر معرفی میکند، این ادعا در چه چارچوب سیاسی و تاریخی شکل میگیرد؟
ادامهاز منظر فمینیسم تقاطعی، ایجیسم صرفاً در سطح نگرشها یا کلیشهها عمل نمیکند، بلکه درون نهادها و سیاستها نیز نهادینه شده است. سیاستهای سالمندی که نسبت به جنسیت بیتفاوتاند، در عمل نابرابریهای موجود را بازتولید میکنند؛ زیرا شرایط زیستهٔ زنان سالمند—مانند فقر، مسئولیتهای مراقبتی مادامالعمر و وابستگی اقتصادی—را نادیده میگیرند
ادامهدر این مجموعه، زن ایرانی با لباس نظامی به تصویر کشیده شده است؛ اما سلاح او نه از جنس باروت و آهن،
که از جنس کاغذ و کلمه است. این جابهجایی نمادین، هستهی اصلی کار است: مبارزهای که دیگر با گلوله
تعریف نمیشود، بلکه با آگاهی، خواندن، و ایستادگیِ فکری.
امیرمحمد کریمی هنوز ششساله نشده بود؛ پنج سال و ۹ ماه داشت. در بندر کوهستک هرمزگان همه او را به هوش و جسارتش میشناختند. آن شب، همزمان با حمله موشکی آمریکا، همراه خواهرش و چند کودک دیگر در راه عروسی بود؛ عروسیای که قرار بود خانهای را تا چهار صبح غرق شادی کند. بچهها بازی کرده بودند و حالا به خانهای که عروسی در آن برگزارمیشد، برمیگشتند که موشکهای آمریکا از راه رسیدند؛ چند انفجار جشن را به عزا تبدیل کرد و مادر امیرمحمد، به جای انتظار برای برگشتن پسر کوچکش، راهی بیمارستان و بعد سردخانه شد.
ادامهسعیده شفیعی* کانون زنان ایرانی پیتر دوورن و جانویو لابرن در کتاب «پیمانکاران اعتراض [۱]» نشان میدهند چگونه سرمایهداری از
ادامههمین رخت سفید، لباس دریانوردی که سینا بیشتر از هر لباس دیگری دوستش داشت، حالا بر تنِ مزار خالی اوست؛ میان چند متر خاک، جایی که برای پدر و مادرش هنوز نشانی از فرزندشان دارد. انگار لباس، به جای پیکر سینا، بخشی از حضور او را در این مزار نگه داشته؛ تکهای از او که میتوانند به آن دل ببندند.
ادامه