میناب و کوهستک، خویشاوندانِ یک درد مشترک
کبری فدوی کانون زنان ایرانی اینجا میناب است؛ شهری که نامش با تلخیِ عمیقی گره خورده است؛ روزی که در
ادامهکبری فدوی کانون زنان ایرانی اینجا میناب است؛ شهری که نامش با تلخیِ عمیقی گره خورده است؛ روزی که در
ادامهمیناب هیچ وقت میناب گذشته نخواهد شد اما مردم مجبورند با این درد و رنج مواجه شوند. مهر آمد، اما
ادامهو حالا در زمانهای هستیم که آن رقابت-منازعۀ کمابیش نهفته در لحظۀ مهسا به نقطۀ اوج خودش رسیده و انواعی از جریانها، انواعی از فمینیسمها، انواعی از براندازیها و انواعی از تحولخواهیها وجود دارند که همگی خود را میراثبر راستین این جنبش دانسته و با تمامیِ دیگران بر سر آن در جنگند.
ادامهعروسی اهمیت ویژهای دارد، زیرا نماینده چیزی است که جنگ استعماری هرگز نمیتواند بهطور کامل کنترل کند: توانایی مردم برای ساختن جامعه، مراقبت از یکدیگر و تصور آینده. شاید به همین دلیل است که تبدیل عروسی به عزا چنین جلوه تکاندهندهای از خشونت امپریالیستی است
ادامهاز زمان آغاز نسلکشی در غزه در ماه اکتبر ۲۰۲۳، موجی از همبستگی در میان ملتهای بومی در آمریکای لاتین شکل گرفته است؛ در برزیل، مکزیک و کلمبیا، جوامع بومی در همبستگی با فلسطین به خیابانها آمدهاند – همبستگیای که بر پایهی بازشناسی تجربهای مشترک از استعمار، سلب زمین و حذف هویت شکل گرفته است.
ادامهزنان میتوانند نقش مهمی در کمرنگ کردن این سنت داشته باشند. زنان روشنفکر میتوانند نه با بازتولید ادبیات مردانه و نه با رویکرد سکوت عفیفانه، بلکه با ترویج الگوی نقد سختگیرانه اما عاری از تحقیر شخصیتی، مرزهای جدیدی برای گفتگوی عمومی ترسیم کنند.
ادامهدر تجربهی روزمره، «من» امری بدیهی تلقی میشود؛ نقطهای نسبتاً پایدار که ادراک، تصمیم و کنش را به هم پیوند میدهد. ما معمولاً بدون مکث فرض میکنیم که همان «منِ» دیروزیم که امروز فکر میکند، انتخاب میکند و در جهان حرکت میکند. این بداهت آنقدر ریشهدار است که تنها در لحظههای خاص—بحران، گسست، یا مواجهه با تجربههای حدّی—به پرسش کشیده میشود. لحظههایی که انسجام «من» ترک برمیدارد و فرد ناگاه با این پرسش مواجه میشود: آیا این «من» واقعاً واحد است؟ آیا در زمانها و موقعیتهای مختلف همان باقی میماند؟
ادامهدر این متن، نقش و حضور زنان در تاریخ هنر ایران و تأثیر آن بر شکلگیری روایتهای فرهنگی مورد بررسی قرار میگیرد. با تمرکز بر تجربیات زنان کولی و دیگر فرودستان، اهمیت بازخوانی و بازپسخوانی تاریخهای نادیده و حذفشده تأکید میشود. این مطالعه نشان میدهد که چگونه روایتهای رسمی اغلب از ثبت و حفظ صدای این گروهها خودداری کرده است و در نتیجه، تاریخ هنر ایران ناقص و یکجانبه باقی مانده است.
ادامهدر سالهای اخیر، آمارهایی درباره ازدواج زنان ایرانی با مردان افغانستانی به طور گسترده در رسانهها، مناظرهها و اظهارنظرهای رسمی بازتاب یافته است. این دادهها اغلب تصویری بحرانی و نگران کننده از این نوع ازدواجها ترسیم میکنند و در مواردی، به عنوان پشتوانه سیاستهای محدودکننده یا تصمیمهای بازدارنده مورد استناد قرار میگیرند.
ادامهبه طور معمول، در زندان زنان لاکان هفتهای سه وعده مرغ و دو وعده غذای گوشتی به زندانیان داده میشد، اما میزان گوشت بسیار کم بود؛ بهطوریکه گاهی به هر زندانی تنها یکی- دو تکه گوشت در خورش میرسید. این وضعیت بهویژه پس از کاهش مرخصیها و بازگشت زندانیان رأیباز بدتر میشد، در واقع حجم غذا دیگر پاسخگوی نیاز زندانیان نبود.
ادامه