نویسنده: zh

می‌گوید همسرم هیچ حقی در زندگی مشترک برای من قائل نیست، نه سهمی از خانه نه هیچ دستاورد مالی که در زندگی داشتیم. توضیح می‌دهد: «من مهریه داشتم اما به قول معروف مهریه را کی داده و کی گرفته. بعد از چالش‌های بسیار با هم توافق کردیم که سه دنگ خانه را به نام من بزند و من در عوض نیمی از مهریه‌ام را ببخشم.

چشم‌هایم برای تو ( (Take My Eyes, 2003ساخته‌ی ایسیار بولاین، روایت فیلم در ساختاری چندلایه، برخلاف الگوی کلاسیک زن قربانی/ مرد متجاوز، پیچیدگی رابطه را نشان می‌دهد و چرخه‌ی خشونت را با ریتمی تکراری و لحنی واقع‌گرایانه تصویر می‌کند.

سال‌ها گذشته، اما زخم‌هایی که اسید بر چهره و زندگی محبوبه و زیور نشانده، هنوز قصه‌های روایت نشده‌ بسیاری دارد. این گزارش، روایت زندگی امروز آن‌هاست؛ تلاش برای فهمیدن اینکه در سال‌های پس از فاجعه چگونه زیسته‌اند و با این رنج چه می‌کنند؛ رنجی که هنوز مثل روز اول نو مانده و کهنه نشده است.

زندانیان عمومی از داشتن لباس فرمِ زندان خوشحال می‌شوند درحالی‌که ما این لباس فرم را تحقیر می‌دانیم و زندانیان سیاسی اغلب محرومیت‌های زیادی را به خاطر نپوشیدن لباس زندان متحمل شده‌اند. لباسی که به‌عنوان یک امتیاز زندانیان لاکان را خوشحال خواهد کرد.

شلاق آخرین مرحله زندان در لاکان است و پس‌ازآن زندانی آزاد می‌شود. زندانی که برای شلاق فراخوانده می‌شود به تحقیر و درد فکر نمی‌کند بلکه خوشحال است که پایان حبسش است. زندانیان دیگر با خوشحالی بدرقه‌اش می‌کنند. این موضوع برای ما دردناک است.

گذشته‌ی تارا بر روابط عاطفی و تعامل او با دیگران نیز تاثیر می‌گذارد. وقتی تارا که همیشه در انزوا زندگی کرده، با چارلز، پسری از دنیای بیرون، آشنا می‌شود، این برخورد، او را به فکر درباره‌ی زندگی خارج از محدودیت‌های خانوادگی می‌اندازد، اما همین فکر، ترس و اضطراب را نیز به همراه دارد، ترس از اینکه چارلز ممکن است رازهای خانواده، مانند مخزن سوخت یا تفنگ، را کشف کند. هنگامی که چارلز به بوی خاص گیاهان دارویی در خانه تارا اشاره می‌کند، تارا متوجه می‌شود که این مسئله‌ای است که قبلاً برایش طبیعی به نظر می‌رسیده اما برای دیگران عجیب است.

حضور مردم در مراسم اعدام در ملأ عام، تنها نتیجه‌ی تبلیغات حکومتی نیست؛ بلکه حاصل قرن‌ها عادت به «تماشای رنج» است. از داستان‌های حماسی و مجازات‌های قبیله‌ای تا میدان‌های اعدام در شهرهای کوچک، خشونت به بخشی از حافظه‌ی جمعی ما بدل شده است.

حدیث، زنی که مثل هزاران زن دیگر در افغانستان حق بیرون رفتن و حضور در اجتماع ندارد، تنها دل‌خوشی و امیدش همین اینترنت است؛ جایی که می‌تواند درس بخواند، تدریس کند و با خانواده‌اش در تماس باشد؛ اما آن روز که ساعت چهار بعدازظهر اینترنت قطع شد، گویی تمام دنیا یک‌باره روی سرش خراب شد.

آلبانیز در نسخه نخست گزارش جدیدش با عنوان «نسل‌کشی غزه: جرمی جمعی» که در وب‌سایت سازمان ملل منتشر شده است، از «سیستمی از همدستی جهانی» انتقاد کرده و از دولت‌ها خواسته است که «فوراً تمام روابط نظامی، دیپلماتیک و اقتصادی خود با اسرائیل را تعلیق و بازنگری کنند.»

عذرخواهی یک رکن مهم است؛ اما نه هرعذرخواهی‌ای. عذرخواهی باید واقعی، عمیق، همراه با پذیرش مسئولیت و تغییر رفتار باشد. عذرخواهی سطحی یا صرفاً برای رفع مسئولیت، نه‌تنها کمکی به بازسازی اعتماد نمی‌کند، بلکه می‌تواند دوباره برای آزاردیده یادآور رنج و تحقیر باشد.