نویسنده: zh

نسیم غلامی سیمیاری هیچ‌گاه یک زندانی پرهیاهو نبوده است؛ حتی می‌توان گفت کم‌حرف‌تر از آن بوده که نامش بیرون از دیوارهای زندان زیاد تکرار شود. انگار خودش هم ترجیح داده کمتر نامش شنیده شود. همین سکوت است که نشان می‌دهد هدفش دیده شدن یا تبدیل خودش به «زندانیِ مشهور» نبوده است. حتی وقتی در اعتراض به ماه‌ها بلاتکلیف بودنش در زندان و عدم رسیدگی به پرونده‌اش اعتصاب غذا کرد موضوع را خبری نکرد چون صرفاً هدفش فشار به مقامات مربوط برای پیگیری پرونده‌اش بود.

در جهانی که ساختارهای فضایی بر پایه‌ی دیدن شکل گرفته‌اند، نابینایی نه صرفاً یک وضعیت زیستی، بلکه امری سیاسی-حسی است. بدن نابینا در تقابل با نظام دیداریِ مسلط، به حامل ظرفیت‌های مقاومت بدل می‌شود. ژئوپولیتیک انتقادی در این مقاله، بدن و فضا را نه عناصر خنثی، بلکه عرصه‌هایی برای اعمال و بازآرایی قدرت ادراکی می‌بیند. تاریکی، به‌مثابه برهم‌زننده‌ی نظم بینایی، می‌تواند به بستری برای تولید ادراک بدیل و بازتعریف حضور بدل شود.

«عشق در هوا» یک نقاشی بی‌نظیر بنکسی است که گل‌های رنگارنگ آن به صورت دستی با رنگ روغن نقاشی شده‌اند، ویژگی نادری در آثار او. این گل‌ها یادآور سنت نقاشی طبیعت بی‌جان گل‌ها هستند اما برخلاف نقاشی‌های کلاسیک تاریخی، این گل‌ها گویی از پمپ بنزین محلی برداشته شده‌اند تا به دشمن پرتاب شوند.

براساس گزارش تحقیقی شبکه‌CBS، بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، شخصاً دستور حمله‌ی پهپادی به دو کشتی از کاروان امدادی «الصمود» را صادر کرده بود.کاروانی که با هدف رساندن کمک‌های بشردوستانه به غزه حرکت کرده بود و گرتا تونبرگ، فعال محیط‌زیستی سوئدی نیز از همراهان آن بود. این اقدام در نزدیکی سواحل تونس در سپتامبر گذشته رخ داده و واکنش‌های گسترده‌ای را در سطح بین‌المللی برانگیخته است.

بازگشت برای خیلی‌ها تنها بستن چمدان و عبور از مرز نیست؛ یعنی خداحافظی با آرزوهایی که سال‌ها برایش جنگیده‌اند. واژه‌ای هراس‌آور است، چون معنایش بریدن از همه‌چیز، از دست رفتن آنچه ساخته‌ای و فرورفتن دوباره در تاریکی است. امروز سرنوشت بسیاری از مهاجران زن افغانستانی در ایران با همین واژه گره‌ خورده؛ «بازگشت».

موسسه گلور نا مونا اما اخیرا از پذیرفتن این بودجه سرباز زد. رهبر این اتحادیه، در ژوئن ۲۰۲۵ از بمباران ایران توسط رئیس‌جمهور آمریکا، دونالد ترامپ، تمجید کرد.[۱] در فاصله کوتاهی از این اتفاق “گلور نا مونا”  اعلام کرد که اظهارات دگت ــ که ترامپ را به خاطر حملات رژیم اسرائیل علیه ایران تحسین کرده بود ــ بازتاب‌ دهندهٔ ارزش‌های آن‌ها در زمینهٔ همبستگی و بین‌الملل‌گرایی است و آنها بر تعهد دیرینهٔ خود به حمایت از ملت‌های تحت ستم، به‌ویژه مردم فلسطین، پایبند هستند.

این نوشته که برای کانون زنان ایرانی ارسال شده؛ فریادی است که از دل تاریک‌ترین روزهای افغانستان برمی‌خیزد؛ صدایی جمعی از زنانی جان‌به‌لب‌رسیده که همچنان سعی می‌کنند زیر سایه‌ طالبان نفس ‌بکشند اما آینده خود را تاریک می‌بینند، از بی توجهی جهان نسبت به وضعیت زنان افغانستان رنجیده و حتی خشمگین هستند.
این زنان به دلیل تهدیدهای جانی نمی‌توانند نامی از خود ببرند، اما دردشان را به ما سپرده‌اند تا بازگو کنیم.

شیرین احمدنیا، عضو هیئت‌علمی دانشگاه علامه‌طباطبایی و مدیر گروه مطالعات‌زنان انجمن جامعه‌شناسی ایران در گفت‌وگو با «هم‌میهن» معتقد است که این حرکت اجتماعی این ظرفیت را دارا بود که شکاف میان مطالبات جنسیتی و مطالبات عمومی جامعه را از میان بردارد. خلاف گذشته که گاهی حرکت زنان به‌عنوان یک حرکت فرعی و با اولویت بعدی تلقی می‌شد، در این برهه حرکت زنان به «روح» حرکت اجتماعی بدل شد و همه گروه‌ها، فارغ از جنسیت، حول محور آن به هم پیوستند.

زمانی که تجاوز نظامی دولت اسرائیل به نوار غزه آغاز شد نور السقای بیست و پنج ساله دو ماه بود که به غزه بازگشته
بود. نور که فارغ‌التحصیل رشته‌ی رسانه و ارتباطات از دانشگاه آنکاراست پس از بازگشت در شرکت رسانه‌ای المشارق مشغول به کار شد. اما شروع نسل‌کشی همه‌چیز را برای او و برای همه‌ی ساکنان غزه تغییر داد. خودش این لحظه را چنین توصیف می‌کند: «تمام باورهایم در یک لحظه فرو ریخت و من در خود شکستم.»

آزاده ثبوت:تطریز سوزن دوزی سنتی فلسطینی با دوخت ضربدری است، هنری باستانی که قرن‌ها توسط زنان انجام می‌شده است. سوزن دوزی هایی که لباس های زنان را زینت می‌دهند، داستان‌های سرزمین، تبار و زندگی را در خود جای داده اند. این هنر که از مادر به دختر منتقل می‌شود، حافظه ای بدنمند و کنشی جمعی است. حتی در طول تبعید، جنگ های پی درپی و نسل کشی هر نسل هویت خود را از طریق دستان خود بازتولید می‌کند. برای فلسطینی‌ها، هر دوخت راهی برای حفظ خانه، فرهنگ، جامعه و خاطره سرزمین می‌شود.