شهلا لاهیجی زنی برای فصل هایی از جنبش زنان
منصوره شجاعی
شهلا لاهیجی، ناشر بود وقتی در سال۱۳۷۵، یکسال پیش ازدوران اصلاحات به تاسیس «انجمن زنان ناشر» همت گماشت وبخش انتشارات تشکلهای زنان ما را به حلقه ناشران پیوند داد.
فمینیست بود وقتی در هشتم مارچ سال ۱۳۷۸،برای گرفتن مجوز برگزاری روزجهانی زن در شهر کتاب،کنار ماگروهی اززنان سکولار ایستادو مجوزبرگزاری آن مراسم به یادماندنی را گرفت.
اکتیویست بود وقتی ازسال ۱۳۸۳ باائتلاف هم اندیشی زنان همراه شد. اهل ادب و فرهنگ بود وقتی از سال ۱۳۸۶ عضو هیئت داوران کتاب برگزیده کتابخانه صدیقه دولت آبادی شد.
حامی بود وقتی از سال۱۳۸۷ بر لوح برنزی «کتابخانه صدیقه دولت آبادی» نام «انتشارات روشنگران» را اضافه کرد تا چترحمایتی برای کتابخانه باشد.”
درِخانه باز” بود، وقتی از سال ۱۳۸۸ که تمام درها برای برگزاری جلسات کوچک جنبش زنان وهمگراییهای بزرگ زنان بسته بود، دفترروشنگران را میزبان برگزاری جلسات ما کرد. سربلند بود وقتی به سالهای سیاه سانسور آثار ارزشمندی اززنان نویسنده ونیز آثار ارزشمندترین مرد ادبیات نمایشی ایران “بهرام بیضایی” را از راهروهای سیاه سانسور وزارت ارشاد به سپیدی کاغذ نشاند. ققنوس بود وقتی از میان خاکستر کتابهای آتش گرفته درشعله های خشونت دوباره سر برآورد و هیجدهم دی ماه هزاروجهارصد ودو ،برای همیشه سربرخاک نهاد.جنت مکان باد شهلا لاهیجی که جنت مکانیِ فرهنگ و ادبیات و هنر آرزویش بود!