کمپین بک میلیون امضا ،مدنی و مسالمت آمیز به پیش می رود
کانون زنان ایرانی :روش مسالمت‌آمیز ما در کمپین یک میلیون امضا مسؤولان را هم گیج کرده است.
این را نوشین احمدی خراسانی، دیروز در جلسه گردهمایی اعضای کمپین یک‌میلیون امضا، برای تغییر قوانین تبعیض‌آمیز علیه زنان گفت. کمپینی که بعد از تجمع ۲۲ خرداد ۸۵، به دنبال اعتراض فعالان زن به قوانین تبعیض‌آمیز در پنج شهریور ماه با ۵۴ نفر عضو اولیه کارش را آغاز کرد و اکنون پس از شش ماه ۶۰۰ عضو این کمپین مشغول ارائه آموزشهای حقوقی و چهره‌به‌چهره و جمع‌آوری امضا برای کمپین هستند.
نوشین، با ابراز خوشحالی از این که با وجود تنها یک روز اطلاع‌رسانی تعداد زیادی از اعضای کمپین در آخرین روزهای سال ۸۵ در این جلسه گرد هم آمده‌اند گفت: کمپین یکی از مهمترین حرکتهای مدنی است که در زمینه جنبش زنان شکل گرفته است. چراکه تا پیش از این حرکتها محدود بود. اما کمپین حرکت را به قلب جامعه برده به‌طوری که گستردگی کمپین و روش مسالمت‌آمیزی که ما در این کمپین در پیش گرفته‌ایم، مسؤولان را هم گیج کرده است.
او که فعالیتهای شش‌ماهه گذشته را بی‌نظیر می‌داند، معتقد است که اگر کمی بیشتر تلاش شود، زنان در سال ۸۶ به بخشی از مطالبات خود خواهند رسید: «ابتدا فکر می‌کردم نسلهای بعدی از مطالبات مطرح‌شده بهره خواهند برد اما حالا امیدوار شده‌ام که اگر این حرکت کمی گسترده‌تر شود، فقط به طرح مسأله بسنده نخواهد کرد و به یک سری دستاوردها هم خواهد رسید.
احمدی خراسانی با اشاره به توسعه کارگاههای کمپین و برگزاری یکی از کارگاهها در شهر قم گفت: «این وظیفه شهروندی ماست که قوانین را به شهروندان دیگر آموزش دهیم و امیدواریم با روش مسالمت‌آمیزی که در پیش گرفته‌ایم نه‌تنها نسلهای بعد که خودمان نیز از نتایج آن بهره‌مند شویم.
ژیلا بنی‌یعقوب نیز که با وجود نامناسب‌بودن وضعیت جسمی‌اش در جلسه شرکت کرده بود به اتفاقات چند ماه اخیر اشاره کرد و گفت: «گویی دستهایی در کار است که جنبش زنان را از حرکتهای مدنی خارج و به سمت حرکتهای رادیکال سوق دهد. بهتر است قضایا را سطحی نبینیم، چون که برخی ازحرکتها پیچیده‌تر از آن است که تصور می‌کنیم».
او ادامه داد «این کمپین مدنی‌ترین حرکت زنان در چند دهه اخیر است، به همین خاطر با علاقه‌مندی و عزم و اراده راسخ همچنان به آن ادامه خواهیم داد تا در همه لایه‌های جامعه نفوذ کنیم. و اجازه ندهیم حرکت مدنی ما به سمت حرکتهای رادیکال و خشونت آمیزسوق داده شود».
بهاره هدایت عضو شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت و از دیگر اعضای کمپین درباره توسعه کمپین گفت «ما از طریق انجمن اسلامی دانشگاهها در شهرستانها فعالیتهای کمپین را دنبال می‌کنیم تا با برپایی نشستهایی در این زمینه، تجمیع نیرو و تبادل تجربه صورت گیرد»
سارا لقمانی، مددکار اجتماعی و عضو کمپین، درباره اینکه چرا کمپین باید ادامه پیدا کند گفت «زنانی هستند که فقط در اتاقهای مشاوره می‌توانید دردهای آنها را بشنوید. زنانی که دچار خشونت‌های خانگی‌اند اما به دلیل نداشتن حق طلاق مجبور به پذیرفتن این وضعیت هستند. او همچنین به پیامدهایی که ازدواجهای موقت برای زنان داشته اشاره کرد و از زنان ایرانی‌ای گفت که به دلیل داشتن همسر افغانی مجبورند ایران را ترک کنند و بچه‌هایشان ایرانی به حساب نمی‌آیند. لقمانی همچنین از قتلهای ناموسی در اهواز گفت که اگر اقوام دختر حدس بزنند که او با پسری در ارتباط (حتی تلفنی) است، بلافاصله مردان فامیل جمع شده و یک نفر را برای کشتن دختر انتخاب می کنند و پولهایی را که در یک صندوق جمع‌آوری کرده‌اند را به‌عنوان دیه به پدر دختر می‌دهند. ”
در ادامه، الناز ناطقی درباره فعالیتهای کمپین در شش‌ماهه گذشته گفت «۲۰ کارگاه برای دختران و چهار کارگاه برای پسران در تهران تشکیل شده است که پس از آن ۲۵۲ دختر و ۴۰ پسر به‌عنوان داوطلب اکنون مشغول ارائه آموزشهای حقوقی و جمع‌آوری امضا هستند. همچنین کارگاههایی در شهرستانهای کرج، یزد، کرمانشاه، مشهد، رشت، اصفهان، تبریز و … برگزار شده است و گسترش این کارگاهها از مرزهای ایران نیز فراتر رفته و به سلیمانیه عراق هم رسیده است.”
در ادامه جلسه پنلی برای بررسی شیوه‌های گسترش کمپین با حضور نازلی فرخی، سمیه فرید و زینب پیغمبرزاده برگزار و این روشها به بحث گذاشته شد.
در ابتدا فرید گفت «کمپین یک مبارزه اجتماعی برای رسیدن به اهداف روشن است و هدف ما در کمپین انتقال سریع تجربه‌ها به افراد جدید برای عمومی شده کمپین است به‌طوری که هر کس می‌تواند از شیوه و روش خودش برای گسترش فعالیتها استفاده کند.”
او با اشاره به بحثی که در رابطه با بهره‌گیری سیاسی از وسعت امضا‌های جمع‌آوری‌شده گفت «هر کس بتواند خواسته‌های زنان را در جامعه عمومی کند دستش را می‌فشاریم، چون هدف ما روشن و تغییر یک سری قوانین است»
نازلی فرخی نیز درباره آسیب‌شناسی کمپین و مشکلاتی که با آن مواجه بوده‌اند گفت «تا کنون شخصاً ۶۰۰ امضا برای کمپین جمع‌آوری کردم اما متوجه شدم که بسیاری از زنان از قوانین آگاهی کافی ندارند و بنابراین دغدغه‌ای برای تغییر این قوانین هم ندارند و از آنجا که در ده دقیقه نمی‌توان دغدغه‌ای در شخص ایجاد کرد، بنابراین یکی از اهداف کمپین که ارائه آموزشهای حقوقی است ناتمام می‌ماند که این مشکل را می‌توان با برگزاری سمینارها در دانشگاهها یا برگزاری جلسات پرسش و پاسخ با حضور کارشناسان این دغدغه‌ها را در آنها ایجاد کرد.»
پیشنهاد دیگر او این بود که وبلاگهای گروهی ایجاد شود تا افرادی که تازه به این کمپین می‌پیوندند و قبلاً دست به قلم نبوده‌اند در نوشتن و تبادل نظر توانمند شوند. او یکی دیگر از اقدامات مهم را جذب داوطلب در سمینارهای گروهی دانست.
پژهان مختاری نیز پیشنهاد داد کمیته پژوهش و توسعه در کمپین ایجاد شود تا به بررسی وضعیت و حقوق زنان در جامعه دموکراتیک بپردازد. پیشنهاد دیگر او راه‌اندازی بخش سؤالات متداول (FAQ) در سایت کمپین بود.
زینب پیغمبرزاده عضو دیگر پنل نیز گفت «از انتقاداتی که به جنبش زنان وارد شده این است که این جنبش از آن همه مردم نیست و تنها با تعداد محدودی می‌تواند ارتباط برقرار کنند در صورتی که کمپین این مشکل را ندارد. اما برای این که کمپین تنها توسط گروههای خاصی از جمله جوانها یا افراد مقیم تهران پیش نرود باید تدابیری اندیشیده شود. مثلاً ایجاد گروههای دوستی در داخل کمپین در قالب کمیته‌های هنری، ورزشی، کوه‌نوردی و دانشجویی در سراسر کشور توسعه پیدا کند.”
کاوه مظفری درمورد بهره‌برداری سیاسی از کمپین گفت «ما نمی‌خواهیم کمپین وارد بازی سیاسی شود بلکه می‌خواهیم با روش تغییر از پایین به اهداف کمپین برسیم نه با هر روشی.»
ناهید کشاورز و پروین اردلان نیز در پاسخ به بهره‌بردای سیاسی از کمپین مطالبات این حرکت را روشن دانسته و نگرانی درباره این موضوع را بی‌مورد خواندند.
در ادامه، علی صادقی گفت :«کمپین، خواه ناخواه گسترش پیدا می‌کند اما باید در جهت تعمیق آن بکوشیم و به‌جای اینکه تنها به اطلاع‌رسانی بپردازیم در مردم دغدغه ایجاد کنیم». اما او معتقد است که در رسیدن به اهداف کمپین هر راهی مجاز نیست. مثلاً اگر یک حزب سیاسی بخواهد شعارها را لوث کند دیگر کمپین از پتانسیل مردمی برخوردار نخواهد بود. سارا لقمانی نیز در جواب گفت «ما نمی‌توانیم بخواهیم که از کمپین طرفداری نکنند بلکه باید امکان سوءاستفاده را از بین ببریم.”
بهاره هدایت نیز گفت «تغییر قوانین منحصراً اجتماعی نیست و ابعاد سیاسی هم دارد و بهتر است حمایت احزاب را هم پذیرا باشیم چراکه اگر نتوانیم با سیاسیون مفاهمه برقرار کنیم با بخشی از تأثیرگذاران در جامعه قطع ارتباط کرده‌ایم.»
ناهید کشاورز نیز با تأیید این مطلب گفت «در طول تاریخ این احزاب سیاسی بوده‌اند که در قوانین تغییر داده‌اند و حمایت احزاب اشکالی ایجاد نمی‌کند. بیایید جامعه را از بی‌تفاوتی بیرون بیاوریم و بیشتر به همراهی بیندیشیم تا نگرانیها.»