دستگیر شدگان کمپین یک میلیون امضا: ناامید نشده ایم

کانون زنان ایرانی – ترانه بنی یعقوب :شاید هیچ کدام از اعضای کمپین یک میلیون امضا برای تغییر قوانین تبعیض آمیز از ابتدا تصور نمی کردند که بازداشت و زندانی شدن برای جمع آوری امضا ترفندی برای کند کردن حرکت پیشرونده فعالان جنبش زنان است . اما آنها خیلی زود این موضوع را دریافتند و اعلام می کنند که این حرکتها نه تنها دلسردشان نکرده بلکه هوشمند ترشان کرده است .

در جریان جمع آوری یک میلیون امضا برای تغییر قوانین تبعیض آمیز تعدادی از فعالان جنبش زنان دستگیر و روانه زندان شدند آنها اکنون از تجربیاتشان می گویند و اینکه در آینده با امیدواری بیشتر به فعالیتشان ادامه خواهند داد.

زینب پیغمبر زاده اولین کسی بود که هنگام جمع آوری امضا در مترو دستگیر شد و پنج روزی را در بازداشتگاه وزرا گذراند .او با همان خنده همیشگی اش از آن روزها یاد می کند.

این دختر پرشور در روزهای ابتدای فعالیتش در کمپین فکر می کرد مترو جای خیلی امنی برای جمع آوری امضاست .برای همین فعالیتش را با اشتیاق فراوان آغاز کرد اما پس از مدت کوتاهی دستگیر و روانه زندان شد . ” این دستگیری دلسردم نکرد چون فکر می کنم در این جور مواقع باید با خلاقیت روشهای مناسبتری را جستجو کرد. ”

دستگیری فاطمه دهدشتی و نسیم سرابندی در مترو؛ زینب و دوستانش را برای کشف روشهای خلاقانه برای فعالیت بیشتر تشویق کرد.

محبوبه حسین زاده ؛ ناهید کشاورز؛ سارا لقمانیان و همسرش از دیگر فعالان جنبش زنان بودند که حین جمع آوری امضا در روز ۱۳ فروردین در پارک لاله دستگیر شدند .دستگیری که بسیاری از فعالان حوزه زنان را در بهت و حیرت فرو برد . هر چند سارا و همسرش پس از یک روز بازداشت از زندان آزاد شدند امامحبوبه و ناهید ۱۳ روز را در بند عمومی زندان اوین سپری کردند .سیزده روزی که برای این دو فعال حوزه زنان سرشار از تجربه و مشاهده دنیائی از نابرابریهای حقوقی بود.

محبوبه می گوید”: مسئولان امنیتی نمی توانند خواسته های ما را زیر سوال ببرند و فقط با زندانی کردن اعضای کمپین، روند جمع آوری امضا را به تعویق می اندازند و تلاش اعضای کمپین را برای مدتی در جهت آزادی افراد دربند معطوف می کنند، اما من مطمئنم که باز هم اعضای کمپین نه تنها تا جمع آوری یک میلیون امضا بلکه تا تغییر کامل قوانین تبعیض آمیز به راه خود و تلاش های خود ادامه می دهند. ”

سیزده روز زندگی با زنان شوهرکش که در زندان به آنان« قتلی» می گفتند و دلایل قتل شوهران شان برای این دو فعال حوزه زنان دستاوردهای مهمی به همراه داشت .

محبوبه معتقد است :” وقوع این قتلها به نوعی به قوانین تبعیض آمیز برمی گشت، و این دلیلی شد که بیشتر به حقانیت خواسته هایمان پی ببرم. به همین دلیل بعد از آزادی هم سعی کردم برای رسیدن به خواسته های کمپین بیشتر تلاش کنم. ”

ناهید هم با تاکید بر اینکه امضا جمع کردن عملی مجرمانه نیست ادامه می دهد :” بعد از دستگیری و حضورم در بند عمومی زندان اوین دریافتم که چقدر مطالباتمان به حق است .مطالباتی که فقط مختص طبقه متوسط نیست و در زندگی بسیاری زنان از جمله زنان طبقات فرو دست نیز نقش مهمی ایفا می کند.”

محبوبه از خاطراتش می گوید و اینکه حتی در گفت و گو با دستگیر کنندگاش نیز متوجه شده که بسیاری از آنان نیز از تبعیض های قانونی رنج برده و نگران روزی هستند که مشکلی برای دختران و خواهران شان رخ دهد.

احترام شاد فر زن ۷۵ ساله و امیر یعقوبعلی ۲۰ ساله از مسنترین و جوانترین اعضای کمپین نیز حین جمع آوری امضا دستگیر و روانه زندان شدند. هنوز روزهای زیادی از آزادی امیر یعقوبعلی که در پارک اندیشه به جرم جمع آوری امضا زندانی شده نمی گذرد.ا امیر که تولد بیست سالگی اش را در زندان به سر برده از سی روز بازداشتش می گوید :” در زندان مدام به این موضوع فکر می کردم که چرا تمام پتانسیل و نیرویم را برای جمع آوری امضا به کار نبرده بودم و از این پس هم با تجربه متفاوتی به این قلمرو وارد خواهم شد.”