بدون عنوان

الهه رستمی با موهای جوگندمی و یک دامن بلند اسپرت وارد جلسه می شود. بالای مجلس می نشیند . نشست هم اندیشی زنان است. علاوه بر او اعظم تراب استاد انسان‌شناسی دانشگاه لندن هم حاضر است. رستمی روی اقتصاد و جنیست کار کرده است و دیدگاه هایش در حوزه زنان مغتنم است. به گفته خودش ۳۶ سال است که در انگلستان زندگی می کند.

جلسه بر می گردد به سه ، چهار هفته پیش . الهه رستمی آن روز داشت یک جورهایی جنبش زنان ایران را نقد و واکاوی می‌کرد. صحبت به زنده کردن یک سری ابزارهای مبارزه رسید. در این پروسه فتح عرصه های عمومی از سوی زنان را مطرح کرد. عرصه های عمومی چنانچه او تعبیر می‌کند در یک تظاهرات ضد جنگ یا اجتماع نمازگران نماز جمعه شکل می‌گیرد. برای جنبش زنان پیشنهاد کرد که عرصه‌های عمومی را فتح کنند و از پتانسیل‌های این ابزار پرمخاطب برای رساندن حرفشان به گوش مردمانی از طبقات مذهبی یا عقیدتی بهره‌مند شوند.

فی الواقع ما در عرصه عمومی جامعه با بحران مواجه ایم . گروه نخبه گرا در جامعه مان هم گویی خودشان را لوس کرده اند یا اینکه از قدرت یکسری ابزار مطلع نیستند به همین خاطر ترک عرصه‌های عمومی کرده اند.

جنبش زنان در این میان آسیب پذیر تراست . چرا که حاکمیت به شدت عرصه های عمومی منتهی به تشکل های زنانه را محدود کرده است. در این میان جنبش زنان دارد به اشکال زیر زمینی و خانگی شدن پیش می رود. با این حساب آنچه الهه رستمی آن شب در جمع هم اندیشی زنان گفت از آن جهت مفید به فایده به نظر می‌آید که در حقیقت می تواند استراتژی ورود به عرصه هایی باشد که پیشتر مشروعیت کامل خود را از جانب حاکمیت به دست آورده است.

با این حساب برای فعالان در جنبش زنان رهنمون مناسبی است که بتوانند در باز زنده سازی برخی حرکت های جمعی در عرصه های عمومی حتی حکومت زده تلاش کنند. این کار البته سیاست ها و پیش بینی هایی را می طلبد. با چه سازوکاری وارد شدن؟ با چه ادبیاتی سخن گفتن ؟ چگونه تبلیغ کردن؟

این ها اگر به جایی برسد برای جنبش زنان که این روزها پر هزینه تر از همیشه به پیش می تازد بارقه هایی از فتح عرصه های فراموش شده را به دنبال خواهد داشت