دخترانی که به کمک ورزش، ترک اعتیاد کرده اند:در رویای ملی پوشی

شیرزنان-شبنم شکوریان: “در ایران که هستی، زن بودن همه چیز را سخت می کند. از درس خواندن و کارکردن بگیر تا اینکه بخواهی بروی حقت را بگیری… چه برسد به اینکه خدای نکرده اشتباه بزرگی کرده باشی و از روی پشیمانی، بخواهی خودت را اصلاح کنی. آنوقت است که باید قید برگشتن از راه رفته را بزنی و بنشینی به انتظار مجازات که مرحله اولش حذف از خانواده است و مرحله دوم حذف تدریجی از اجتماع!” این ها را زهرا می گوید که مشغول دویدن در پارک است. او قبلا معتاد بوده و آنطور که خودش می گوید، دو سال است از طریق ورزش کردن توانسته اعتیادش را کنار بگذارد. وی می گوید: فکر نمی کردم که بتوانم به این راحتی ترک کنم. معتاد شدنم خیلی احمقانه اتفاق افتاد. توی دانشگاه از دانشجویی که اتفاقا شاگرد اول کلاسمان بود، حشیش گرفتم. می گفت باعث تمرکز حواس می شود و اصرار عجیبی هم داشت که حشیش اعتیاد ندارد اما هر چه بود، من وابستگی عجیبی به این ماده پیدا کردم و بعد کم کم مقدار مصرفم بیشتر شد و نوع مصرفم هم تغییر کرد.

۳-۴ سال طول کشید. پدرم از خانه بیرونم کرد و هزار و یک مشکل پیدا کردم تا اینکه خسته شدم و تصمیم گرفتم مواد را کنار بگذارم. کارسختی بود. رفتم پیش یک مشاور و موضوع را با او در میان گذاشتم. او هم آدرس یکی از مراکز ترک اعتیاد را به من داد به نام کنگره ۶۰ که روش متفاوتی برای ترک داشت. آنجا ما مسافر بودیم. به این معنا که مرحله ترک به عنوان یک سفر در نظر گرفته می شد و ترک اعتیاد به منزله تولد دوباره.

یعنی علاوه بر جلسه های مشاوره ای و کم کردن مصرف مواد، ورزش هم باید می کردیم و این برایم خیلی جالب بود که یک فرد معتاد بتواند ورزش کند. اوایل موقع ورزش کردن کم می آوردم. نفسم نمی کشید اما کم کم بهتر شدم. حالا یک سال است که روزی دو ساعت می دوم و اصلا هم کم نمی آورم.

از وقتی که در روزنامه ها خوانده ام که یک دختر دونده ایرانی توانسته در مسابقات خارجی مقام بگیرد، من هم تصمیم گرفته ام، آنقدر تمرین کنم که به تیم ملی برسم و مطمئن هستم که می توانم. تنها نگرانی ام این است که سابقه اعتیادم مانع رشدم شود. می گویند اگر بروی تیم ملی و بفهمند که اعتیاد داری، خیلی زود کنارت می گذارند و اگر هم اینطور نشود، نگاهشان به تو نگاه خوبی نخواهد بود. ما ایرانی ها اخلاق عجیبی داریم. مهلت جبران کردن را به آدم ها نمی دهیم. کما اینکه حتی بعد از ترک هم نتوانستم به خانه برگردم.

پسرهای کنگره تیم راگبی دارند و توانسته اند وارد لیگ راگبی شوند
هنگامه (دوست زهرا) دختر قدبلندی است که یک سال از زمان ترکش گذشته، بدمینتون بازی می کند و تمام آرزویش این است که به تیم ملی برسد. اما او هم مانند زهرا ازسابقه اعتیادش می ترسد: وقتی زن هستی، جبران اشتباهی مانند اعتیاد خیلی سخت تر است. در کنگره، مشاوری داشتیم که حرف جالبی می زد. می گفت مرد که مصرف می کند، یک سری بد بختی و بیچارگی دارد اما اعتیاد زن، دیگر واویلاست. تاوانی که مرد روی اعتیادش می دهد، بسیار است اما باجی که زن می دهد، صد برابر است. پس باید هوشیار و بیدار باشیم .

او اضافه می کند: من برای ترک، خیلی سختی کشیدم. تلاش زیادی کردم که بتوانم پاک شوم اما برای اینکه بتوانم خودم را حفظ کنم، نیاز به کمک دارم. اگر هرجا که می روم، بخواهند سابقه مرا بازرسی کنند و ببینند گذشته ام چه بوده، هیچی از من باقی نمی ماند. من ترک کرده ام و حالا می خواهم جبران کنم. بدمینتونم خوب است و می توانم با تمرین حتی به تیم ملی هم برسم به شرط انکه نخواهند گذشته ام را مانند پتک بکوبند. به قول یکی از مسئولان کنگره، شاید سالم ترین ورزشکاران، ورزشکاران کنگره ۶۰ باشند، ۵۰ سال دیگر معلوم می شود.

لاله مشغول تماشای بازی هنگامه است. او نیز مسافر است اما هنوز زمان ترکش تمام نشده. با تایید حرف های دوستانش می گوید: کاش همان طور که از پسرها حمایت می کنند، از ما هم حمایت می کردند. پسرهای کنگره، تیم راگبی دارند و توانسته اند وارد لیگ راگبی شوند. خیلی راحت تر از ما می توانند تمرین کنند و امکانات در اختیارشان است. اما دخترها هنوز این امکانات را ندارند. کاش می شد از ما هم حمایت کنند اما همیشه مردها در اولویت هستند، حتی برای حمایت درجهت جبران گدشته شان! و این خیلی بد است.

حالا یک سال است که روزی دو ساعت می دوم و اصلا هم کم نمی آورم
او اضافه می کند: موضوع اعتیاد زن ها در کشور ما، تا حالا پشت پرده بوده و کسی به آن نپرداخته است. متاسفانه این ذهنیت وجود دارد که هر وقت صحبت از اعتیاد زنان می‌شود، این ذهنیت توام با مسائل منفی دیگری است که در کنار اعتیاد می آید. در حالیکه اصلا اینگونه نیست. من معتاد بوده ام اما هیچ وقت حاضرنشده ام به خاطر اعتیاد کار خلاف دیگری انجام بدهم یا خودفروشی کنم. زن های دیگر زیادی هم هستند که بنا به دلایل متعدد، نظیر شوهر معتاد یا عضو دیگری از خانواده که معتاد بوده، ندانسته درگیر اعتیاد شدند. بنابراین نباید نگاه جنسیتی به این مقوله داشته باشیم. باید به زن ها و دختر ها هم درست مثل پسرها کمک کنیم. اگر ما بتوانیم بعد از ترک در تیم های ورزشی کار کنیم و حتی دربهترین شرایط به تیم های ملی برسیم، چه اشکالی دارد؟ کاش مسئولان و مردم فرصت جبران به ما بدهند.