بر اساس نتایج یک تحقیق: زنان ایرانی مضیقه ازدواج ندارند
بر اساس نتایج تحقیقی که از سوی سازمان ملی جوانان منتشر شده است، زنان ایرانی با مضیقه ازدواج روبرو نیستند.
به گزارش خبرنگار «جوانان» خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، در این تحقیق که توسط افسانه کمالی استادیار گروه علوم اجتماعی دانشگاه الزهرا (س) انجام شده است، مضیقه ازدواج در ایران، با تکیه بر نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن کشور در سالهای ۱۳۴۵ تا ۱۳۷۵ و نیز نتایج آمارگیری اقتصادی ـ اجتماعی خانوار در سال ۱۳۸۰، محاسبه و در نهایت، وجود مضیقه ازدواج برای زنان در ایران رد می‌شود.
نتایج توزیع جمعیت ۱۰ سال و بالای آن بر حسب وضعیت ازدواج در این تحقیق نشان می‌دهد در سال ۱۳۵۵، حدود ۷۰ درصد از مردان و زنان دارای همسر بوده‌اند که این میزان در سال ۱۳۸۰ به ۲۲/۵۳ درصد رسیده است. از میان افراد بدون همسر، در سال ۱۳۵۵، ۷/۴ درصد افراد همسر خود را بر اثر فوت و ۴۸/۰ درصد بر اثر طلاق از دست داده‌اند و نزدیک به ۲۵ درصد از آنان هرگز ازدواج نکرده‌اند.
مقایسه این نتایج با آمار سال ۱۳۸۰ می‌افزاید: از میان ۴۷ درصد افرادی که در سال ۱۳۸۰ فاقد همسر بوده‌اند، ۶/۳ درصد همسر خود را بر اثر فوت، ۵۵/۰ درصد بر اثر طلاق از دست داده‌اند و ۴۳ درصد از آنان نیز هرگز ازدواج نکرده‌اند.
نتایج این پژوهش حاکی از کاهش مستمر و چشمگیر سرعت ازدواج زنان و نبود تطابق آن با روند تغییرات سرعت ازدواج مردان در طول سالهای ۱۳۴۵ تا ۱۳۸۰ است. به طوری که سرعت ازدواج مردان ۱۵ تا ۱۹ سال در سال ۱۳۴۵، ۶/۵ درصد و مردان ۲۰ تا ۲۴ سال ۳۲ درصد بوده است. همین میزان برای زنان ۱۵ تا ۱۹ سال در سال ۱۳۴۵، ۴۷ درصد و زنان ۲۰ تا ۲۴ سال ۸۷ درصد بوده است. اما در سال ۱۳۸۰، سرعت ازدواج مردان ۱۵ تا ۱۹ سال ۱/۱ درصد و مردان ۲۰ تا ۲۴ سال ۲۶ درصد بوده است و زنان ۱۵ تا ۱۹ سال با کاهش چشمگیر در سرعت ازدواج ۱۸ درصد و زنان ۲۰ تا ۲۴، ۵۴ درصد را به خود اختصاص داده‌اند.
همچنین نتایج این تحقیق نشان می‌دهد که فاصله سنی زوجین که در سال ۱۳۴۵ عدد ۷/۶ را نشان می‌داده، در سال ۱۳۸۰ به عدد ۶/۲ کاهش یافته است.
در نهایت نتیجه‌گیری این تحقیق در مقطع سال ۱۳۸۰ و با در نظر گرفتن امید به زندگی ۶۶ سال برای مردان و ۷۱ سال برای زنان، رقم اندک ۰۷۲۶/۰ را برای شاخص مضیقه ازدواج در ایران معرفی می‌کند که نشانگر عدم تحقق ازدواج برای ۱/۰ درصد زنان در کشور است که با توجه به داده‌های مربوط به کشورهای دیگر بسیار ناچیز و به مفهوم نبود مضیقه ازدواج در این مقطع برای زنان کشور است.
این تحقیق در پایان تاکید می‌کند که عدم وقوع مضیقه ازدواج به این معنا نیست که شرایط وقوع ازدواج برای دو جنس، همان شرایطی است که در دوره‌های قبل وجود داشته است. اولین فرض در مورد افزایش میانگین سن ازدواج و نسبت مجردان، وقوع تاخیر در ازدواج دو جنس است که اصلی ترین دلایل آن، دلایل اقتصادی برای مردان و دلایل غیراقتصادی برای زنان است.