لیلا آزرده خاطر است
چند روز پیش جشنواره ای در تهران برگزار شد که قند پارسی نام داشت.جشنواره ای که به همزبانان افغانستانی ما تعلق داشت .شاعران و نویسندگان افغانستان برای چهارمین سال پیاپی در جشنوارهء «قند پارسی» به روایت وطن، پایداری، آرزوها و ناامیدی‌های خود نشستند.
برگزاری این جشنواره مصادف شده است با اجرای طرح ضربتی دولت ایران برای اخراج پانصد هزار کارگر افغانی.
در این جشنواره علی مدد رضوانی شاعر افغانی،شعر زیبایی خواند.
“کانون زنان ایرانی “امیدوار است مهاجران افغانی بویژه کارگران زحمتکش و همسران و دختران مظلوم آنها باز انتشار این شعر را به عنوان نشانه کوچکی از حس احترام و همدردی ما نسبت به خودشان پذیرا باشند.
لیلا مهاجر است که حرفی نمی‌زند
آزرده خاطر است که حرفی نمی‌زند
لیلا نماد غربت این حال و روز ماست
درد معاصر است که حرفی نمی‌زند.
لیلا برای رنج کشیدن، تمام عمر
انگار حاضر است که حرفی نمی‌زند
گم گشته در هیاهوی رنگ و ریای شهر
انگار کافر است که حرفی نمی‌زند
این شعر را برای دل او سروده‌ام
این بیت آخر است که حرفی نمی‌زند.»