امنیتی که وکلا را تهدید می کند

سمانه موسوی

کانون زنان ایرانی -بازداشت نسرین ستوده علاوه بر بازداشت یک فعال حقوق بشر متعهد و یک شهروند معترض به وضعیت موجود، پیام قابل تاملی دارد با این محتوا که وکلا به موجب انجام وظیفه و دفاع از حقوق موکلان شان همواره در خطر بسر می برند. این نکته از آن جهت حائز اهمیت است که اولا این امر نقض واضح قانون اساسی است و از طرفی نیز حاکی از کمرنگ تر شدن سایه امنیت بر جامعه است.

پیشتر روزنامه نگاران به منظور جلوگیری از گردش اخبار و اطلاعات بازداشت میشدند و این نشانگر محدود تر شدن حلقه آزادی بیان بود که کماکان همچنان نیز ادامه دارد. و امروز این دسته از بازداشت های صنفی، وکلا را نیز تهدید میکند که خود از فقدان مسئله مهمی مثل “امنیت کاری ” خبر میدهد.

جالب توجه است که این “امنیت” واژه آشنایی در ادبیات صدور احکام علیه زندانیان سیاسی و عقیدتی است . واژه ای که با وجود اهمیت و ضرورت اش همواره مورد استفاده ابزاری قرار گرفته است . چرا که جستجوگران و آنانکه خواهان امینت و نیز عدالت اجتماعی هستند به بهانه اقدام علیه همین اصل متهم و سرانجام مجرم نامیده میشوند.

در این مملکت فجایعی تاسف انگیز رخ میدهد وقتی که وکیل هم بند موکل میشود، وقتی دادستان معترف میشود که مقامات امنیتی قدرتمند تر از قانون و نیز شخص وی هستند و مهمتر وقتی که مجریان قانون خود ناقض قانون میشوند! .در این شرایط دور از ذهن نیست که نسرین ستوده ،محمدرضا رزاقی، محمدعلی دادخواه و یا محمد اولیایی فر بعنوان وکلای دربند و یا تحت پیگردی که بواقع مستحق پاداش و تقدیر از سوی یک دستگاه وسیستم قضایی هستند، این روزها در زندان و یا تحت فشار از سوی مقامات امنیتی هستند

بی شک این نوع رفتار با وکلا که بدلیل انجام رسالت شان صورت میگیرد علاوه بر به مخاطره انداختن حس “امنیت” جامعه، رویه ای است جهت بازداشتن وکلا از دخالت در پرونده های عمدتا سیاسی و امنیتی که آینده خوبی را نوید نمی دهد .