نویسنده: amouee

{{حسین شهیدی *}}- دو دوست و همکارم، ژیلا بنی یعقوب و بهمن احمدی آموئی، بیش از ۴۵ روز است که در بند ۲۰۹ “امنیتی” اوین زندانی اند، بدون اینکه جرم شان مشخص باشد .این زندانیان برخی از خلاق ترین مردم ایران را در بر می گیرند و بسیاری از آنان جوانند. در کشوری که بیش از هرچیز به دستاورهای فرهنگی خود می بالد و جوانان اکثریت جمعیت آن را تشکیل می دهند، این صدا ها باید همه جا شنیده شوند، نه این که در بند بمانند.هفته پیش گروه بزرگی از روزنامه نگاران ایرانی در نامه ای به رئیس قوه قضائیه، آیت الله هاشمی شاهرودی، خواستار آزادی بی قید وشرط روزنامه نگاران زندانی شدند. باید امیدوار بود که مقامات ایرانی این درخواست و درخواست های دیگر برای آزادی همه زندانیان اعتراض های اخیر را بپذیرند.

همه ما منتظر هستیم تا ببینیم ژیلا بنی یعقوب چگونه امید روشنی می بخشد و بهمن احمدی چگونه از روزهای خوب آینده می نویسد.برای خاطر اینکه آفتابی باشد فردا , روشنی بخش هزاران قلب و قلم را آزاد کنید.ژیلا بنی یعقوب و بهمن احمدی و آن همگانی که از جنس نور و آفتاب و روشنی اند …آزادشان کنید.

{{ کانون زنان ایرانی – طلعت تقی نیا :}}هر روز خورشید طلوع می کند تا روزی نو اَغاز شود نه مثل دیروز و نه مثل فردا تخیل زنانه ام می گوید به خاطر نو آوری و خلاقیت است که خورشید از تکرار روزها خسته نیست. خلاقیتی که به ویژه زنان اَن را به خوبی می فهمند و آن را دوست دارند و هر بار آنرا می خواهند. تغییر و حرکت های اجتماعی نماینده امید به زندگی و آینده است. آرمان های بزرگ در یک موقعیت زمانی پیدا میشوند و امید جریان ساز که از حقیقت آرمان و عشق و زندگی می گوید همواره روشن و زنده است و چون خورشید بر پهنه آسمان زندگی بعضی ها بیشتر می تابد، انسان های امیدوار و سالم همچون خورشید هستی ساز جاری و بی ادعا ،بر پهنه آسمان زندگی هر روز طلوع می کند{{ژیلا بنی یعقوب ، بهمن امویی احمدی، کاوه مظفری}} و آنانی را که نمی شناسم . از جنس همین تلاش مستمر و روشن اند باید از آنها آموخت امید را به یاد داشت، امید رهایی و عشق را تکرار کرد.