نویسنده: zh

«اولین روزها و سال‌های زندگی در خارج از سرزمین مادری، یکی از سخت‌ترین تجربه‌هایی است که هر انسانی می‌تواند داشته باشد.» این جمله‌ای است که رکسانا با غمی که در چشمانش موج می‌زند، می‌گوید.

خبرهای ضد و نقیضی که از گوشه و کنار می‌شنویم، متاسفانه در اکثر مواقع از روی ناآگاهی ساده گذر می‌کنیم. سال ۹۵ سالی که بحث تصویت لایحه منع خشونت علیه زنان مطرح شد. لایحه ای که خوب در بین زنان آگاه شنیده شد و هر یک اعلام نظری کردند ولی اکثریت خاموش همچنان خاموش و بعضی مواقع نیز خاکستری ماندند.

کانون زنان ایرانی:امسال شعار روز جهانی زن «برای تغییر شجاع باش» است. بر این باورم که تغییرات به نفع همه ما است و اگر این تغییرات را از وقتی شروع می‌کردیم که دخترک و پسرکی بودیم، اوضاع بهتر بود. ذات ایجاد تغییر و روح تغییرپذیری برای شخص انسان و برای کل جامعه حیاتی است. چه خوب بود که از کودکی یاد می‌گرفتیم که باید از تغییرات استقبال کنیم.

لیلا همجنس من است همان دختری که وقتی تن به خنده می‌داد، سفیدی دندان‌هایش چشم‌ها را می‌برید، اما او اسیر لگدهای برادرنش شد بی آنکه بداند بکارت چیست و سرکوب نفس‌های زندگیش شد و دیگر مردی به سویش نرفت.

کانون زنان ایرانی:شاید هرگز زنی را ندیده باشید که در زندگی اش آزار و اذیت خیابانی از سوی مردان را تجربه نکرده باشد.از یکسو قوانین ایران در باره مزاحمت های خیابانی قانون روشن و صریحی ندارد، از سوی دیگر آموزش های لازم نیزدر این باره به دختران و زنان داده نشده است.در ادامه چند زن تجربه های خود را از خشونت و مزاحمت خیابانی روایت کرده اند.نحوه مواجهه خشونت دیدگان تا حدزیادی با یکدیگر متفاوت است.

تو می دانی در دلم چه آرزوهایی است. دوست دارم دکتر باشم که به مردم نیازمند کمک کنم. اما می خواهم داستان زنان افغان را برایتان تعریف کنم. مادرهایمان آرزوهایی داشتند اما به آرزوهایشان نرسیدند.

کانون زنان ایرانی- مهاجران افغان برای تحصیل دخترانشان سخت‌گیری زیادی می‌کنند. در ضمن اگر دختران خانواده خواسته‌ای داشته باشند اهمیتی ندارد، اما به‌محض اینکه پسر خواسته‌ای داشته باشد، اعم از اینکه پول بخواهد یا هر چیز دیگر، پدرشان به پسر این پول را می‌دهد و خواسته‌اش را برآورده می‌کند. ازنظر آزادی برای بیرون رفتن هم دختران در مضیقه هستند. دختران اصلاً حق تنها بیرون رفتن از خانه را ندارند، اما پسر هر وقت که بخواهد می‌تواند بیرون برود و حتی شب هم به خانه نیاید.

کانون زنان ایرانی-پویه مددی:قدم زدن، ورزش کردن، سوار تاکسی شدن، پل عابر پیاده و حتی یک خرید ساده می‌تواند برای زنان سخت و آزار دهنده باشد. دستهایی که به هدف لمس به آنها نزدیک می‎شود یا دهانی که با رکیک‌ترین الفاظ آن‌ها را خطاب قرار می‌دهد. این حس ناامنی ترسی مشترک در میان زنان شهرهای ماست. در هنگام خروج از خانه با حواسشان نوع پوششان موجبات متلک تا تعرض را فراهم نکند و همین امر یک خود‌سانسوری آزار دهنده را به زنان تحمیل می‌کند.