ارزش جان هایمان

زینب غالبی

کانون زنان ایرانی نسرین ستوده بعد از ۴۹ روز در پی برداشتن محدودیت های قضایی دخترش دست از اعتصاب غذا برداشت. در این ۴۹ روز کسی نبود که از اعتصاب نسرین ستوده خبر داشته باشد ولی نگران نشده باشد..نگران جانی که ۴۹ روز لحظه به لحظه رو به تباهی می رفت.

بلی ما مدت هاست که نگرانیم،نگرانیم از جان نسرین ستوده ها که برای یادآوری حق هایشان(آن هم حق های مکتوب قانونی کشور ایران)از جان هایشان نیز می گذرند.
آری ما نگرانیم از سال های عمرمان که درکلاس های درس دانشگاه یک به یک قانون های کشورمان را فرا گرفتیم از حقوق فطری و طبیعی و اساسی تا مدنی و کیفری و بشر و..از نظام قضایی اسلامیمان که حافظ حقوقمان است از سال های که از نظام قضایی عدالت خواهمان خواندیم اما حالا باید سکوت کنیم.

نگرانیم که ببینیم نگاه مردمان دیارمان نسبت به نظام قضاییمان و حقوقمان تغییر کند.

نگرانیم که وقتی وکیل کشورمان برای رسیدن به حق اش از جانش میگذرد سایر مردم در دلشان چه میگذرد؟در دلشان امنیت قضایشان چگونه تامین میشود؟تعبیر مردمان دیارمان از حق و دستیابی به حق چیست؟ اعتماد مردمان دیارمان به دادگاه ها به چه میزان میشود؟

آری که ما نگرانتیم نسرین…نگران جانی که تو از آن برای رسیدن به حقت هم میگذری
نگران جانی که جان تک تک ماست،جانی که جان حقوق و نظام قضایی ماست..جانی که باید حفظ شود تا جامعه حقوقی و نظام قضایی کشور ما نیز پابرجا ماند.

جانی که باید حفظ شود تا ما باز هم به قانون محوری و استقلال و عدالت خواهی حقوق و نظام قضایی کشورمان ایمان بیاوریم.