من زنم، درد می کشم٬ باز هم می خندم

پریوش

من زنم٬ من مادرم٬ من رویشم٬ من زایشم٬ بارور می شوم٬ بارور می کنم عشق را٬ ایثار را٬ زندگی را من اگر نباشم خانه بی رنگ است٬ خانه می میرد٬ خاک می گیرد٬ ستونش را موش می جود.خانه درد دارد٬ ناله می کند٬ من اگر نباشم.

کلاس درس خسته می شود٬ لحظه می میرد٬ کارخانه می خوابد٬ بیمارستان بستری می شود٬ گلخانه خشک می شود.

ببین چگونه گرد و غبارها٬ بدی ها٬ پلیدی ها را می روبم. ببین چگونه بذر گل٬ شادی و امید را در گوشه گوشه زندگی می کارم.

من دو دست با ده انگشت نداشتم٬

من دو دست با چهل انگشت داشتم.

نگاه کن ببین هر یک از انگشتانم چگونه کار می کنند٬ زحمت می کشند٬ متورم می شوند.
کار٬ کار٬ کار خانه٬ کار بیرون از خانه٬ با شور٬ با عشق٬ بدون انتظار٬ بدون توقع.

من زن ام٬ روح زندگی ام٬ تعطیلی ندارم٬ بازنشستگی ندارم٬ حق نه گفتن هم ندارم٬ من درد مشترکم سوزن می زنم٬ پیاز خرد می کنم٬ مطالعه می کنم٬ روح فیزیک را در کالبد شاگردانم تزریق می کنم کمرم آرام آرام خم می شود ولی خم نمی شوم. نمره عینکم بالا می رود٬ اما دیدگاهم عمیق می شود.

ببین چگونه کاسه صبرم لبریز نمی شود٬

ببین چگونه عاطفه ام تمام نمی شود٬

ببین چگونه عشقم بی انتهاست.

دستانت را به من بده٬ من سرشار از اعتمادم٬ من بخششم.

چشمهایت را به من بسپار٬ من آسمانم٬ کهکشانم٬ من هنر طبیعتم.

خسته می شوم٬ باز هم می خندم.

درد می کشم٬ باز هم می خندم.

تحقیر می شوم٬ باز هم می خندم.

من عین نجابتم٬ سخاوتم٬ تاریخم.

من از خودم و از زنانگی ام دفاع می کنم.

دعای من بی دریغ است٬ مثل خورشید

دعای من برای بچه ها٬ برای تو و برای زخم های بی پایان.

اما بدان من در این جغرافیا٬ در خیابان٬ در آشپزخانه و در گریه هایم تنهای تنهایم.
و این تنهایی ذره ذره آبم می کند.

من زنم٬ من روح زندگی ام.

من انسان ام.