فراموش شدگان یک زندان در شهرری
کانون زنان ایرانی
خیلی ها می گویند زندانیان اینجا از فراموش شدگانند.زنانی با کمترین نام و نشان و بیشترین مصائب.از زنان زندانی در زندان قرچک ورامین می گویم .
این زندان، مخصوص نگهداری هزار زن زندانی با جرایم عادی مثل قتل، دزدی و قاچاق مواد مخدر است. این زندانیان در شرایط بسیار بدی در سوله هایی که گنجایش نگهداری تعداد بسیار محدودتری از این هزار نفر را دارند نگهداری می شوند .
زندان قرچک که از آن با عنوان ندامتگاه شهرری یاد می شود. دارای ۱۰ سالن است که چهار سالن اول با نام سالن‌های اندرزگاه٬ جزو بد‌ترین سالن‌های زندان قرچک محسوب می شوند، تا جایی که زندانیان جای خواب ندارند و به اصطلاح کف خواب هستند .
در این زندان حتی شرایط مشابه رفاهی و بهداشتی دیگر زندانهای کشورکه وضعیت ایده آلی هم ندارند، رعایت نمی شود. در این زندان از آب بهداشتی برای آشامیدن خبری نیست . خبر وضع ناگوار نگهداری این زندانیان زمانی به رسانه ها رسید که تعدادی از زندانیان سیاسی زن در سال ۹۰ به صورت موقت از زندان رجایی شهر به این زندان منتقل شدند. از آن زمان هراز گاهی از این زندان به نام کهریزک دوم در رسانه ها و مجامع حقوق بشری یاد شده است .
این زندانیان در آن زمان در نامه شان نوشتند:«از خود می پرسیم در کجای دنیا نتیجه ی درگیری بر سر آب جوش و تنبیه متعاقب آن کشیدن ناخن های دستان یک زندانی باشد؟ در کجای دنیا عده ای مرد باتوم به دست را به بند نگهداری زنان زندانی به قصد ضرب و شتم می فرستند؟ در کجای دنیا کودکان ۱۴ و ۱۵ ساله را در چنین شرایطی نگهداری می کنند؟»
این زندانیان پس از مدت کوتاهی به بند امنیتی زنان در زندان اوین منتقل شدند. اما همچنان کودکان دیگری در این شرایط نگهداری می شوند.
زندان یا تبعید گاه
نرگس دختر جوانی که سالها در زندانهای کشور روزگار گذرانده وقربانی شرایط جامعه است. درباره وضعیت این زندان پیش از این به کانون زنان ایرانی گفته بود: «این جا در قرچک ورامین نه تنها زندانیان تازه وارد را لخت می کنند که توسط زندانیانی که مثلا مورد اعتماد هستند معاینه داخلی مقعد و مهبل هم می شوند. به طوری که بازرس دو انگشتش را تا جایی که برایش ممکن است در واژن و مقعد زندانی تازه وارد می کند به طوری که چند روز بعد از ورود به داخل بند دچار بیماری های قارچی و عفونی می شود و در بیشتر موارد بعد از آن بازرسی وحشیانه حتی قادر به راحت نشستن نیستند .همیشه فکر می کنم که آیا این حرکت آنها نوعی آزار جنسی نیست ؟»
بسمه رحمان الجبوری، رویا صابری‌نژاد نوبخت، حکیمه شکری از جمله زندانیان سیاسی هستند که اکنون در این زندان نگهداری می شوند. به نظر می رسد این زندان در ماه های اخیر به تبعید گاهی برای زندانیان سیاسی تبدیل شده است. چند روز قبل آتنا فرقدانی، فعال حقوق کودک و هنرمند نقاش در پی اعتصاب غذا از این زندان خارج و به بیمارستان منتقل شد.
پیش از این غنچه قوامی،مرضیه وفا مهر و همچنین تعدادی دیگر از زندانیان بهایی از جمله زندانیانی بودند که به زندان قرچک ورامین رفته و در شرایط نامناسب آنجا نگهداری شدند.همچنین ریحانه جباری که چندی پیش اعدام شد در این زندان نگهداری می شد.
نگار حائری از دیگر زندانیان سیاسی است که ده ماه گذشته را در این زندان گذرانده است او هفته گذشته با وثیقه دو میلیارد تومانی و به صورت موقت از این زندان آزاد شده است .
بیست کودک در شرایط بحرانی زندان قرچک
همچنین به گفته زندانیانی که به تازگی از زندان قرچک ورامین آزاد شده اند. بیست کودک زیر دو سال در شرایط بسیار نامناسب غذایی و بدون امکانات بهداشتی، تفریحی و تربیتی در این زندان نگهداری می شوند .
نگار حائری که به تازگی از این زندان آزاد شده درباره وضعیت ناگوار این زندان می گوید:«اینجا آب شیرین نیست و زندانی ها از آب شور استفاده می‌کنند، آب شوری که تصفیه شده نیست و از طریق تانکر می‌آورند که می‌گویند گندزدایی می شود اما بخاطر کلر بسیار بالایی که به آن زده می شود اغلب زندانی ها دچار مشکلات پوستی می‌شوند. برای آب خوردن هم از آب سردکن به اسم آب شیرین استفاده می‌کنند در حالیکه همان آب شور هست منتهی وقتی سرد است مزه شور آن را کمتر احساس می کنی.»
به گفته تعدادی از زندانیان قرچک ورامین برای حمام کردن آب گرم نیست و باید با آب سرد استحمام کنند. آنها همچنین می گویند که غذا‌ها از کیفیت بسیار پایینی برخوردار است و علاوه براین، حجم آن برای هر زندانی آنقدر ناچیز است که بیشتر زندانیان اغلب اوقات گرسنه هستند.»