راهکارهای رفع معضل زنان و مردان خیابانی سلیقهای, مقطعی و بدون آسیبشناسی واقعی اعمال میشود
یک فعال در حوزه زنان, گفت: روشها و راهکارهایی که تاکنون برای رفع معضل زنان خیابانی اعمال شده‌اند، سلیقهای, مقطعی, سطحی, کوتاهمدت و بدون آسیبشناسی واقعی و همهجانبه بودهاند.
فریبا داوودی مهاجر, فعال حوزه زنان, درگفت و گو با خبرنگار ایلنا, گفت: سوال کردن در مورد معضل زنان خیابانی به تنهایی گام اول برای قدم گذاشتن در مسیری غلط است که گاهی محققان, جامعهشناسان و متولیان امور را درگیر خود می‌کند.
وی افزود: هر جا که صحبت از زنان خیابانی میکنیم، باید از مردان خیابانی هم نام ببریم ؛ زیرا این معضل مشکلی است که روی دو پایه بنا شده و وقتی ما یک پایه را از صورت مساله حذف میکنیم, بدیهی است که به نتیجه مطلوب نمیرسیم.
داوودی مهاجر, در خصوص راهکارهایی که تاکنون اعمال شده و به نتیجه نرسیده, خاطرنشان کرد: معتقدم اساساً تاکنون هیچ برنامه عمل و استراتژی تدوین شدهای در این رابطه وجود نداشته و به همین دلیل است که روز به روز شاهد پیچیدهتر شدن, موضوع هستیم.
به گفته وی, متولیان این امر بعضی مواقع این معضل را به صورت یک پدیده “یک سببی” بررسی کرده و برای آن راهکارهایی اعمال کردهایم و این در حالی است که معمولاً پدیدههای اجتماعی چند سببی بوده و باید علل و فرضیههای مختلف را برای آنها در نظر گرفت.
داوودیمهاجر گفت: فقر, اعتیاد و الگوهای سنتی برای جامعه در حال گذار, نپرداختن درست مسوولان به مسایل فرهنگی, اقتصاد ناسالم, فاصله طبقاتی, اجبار به رعایت اصولی که توام با شناخت نیستند, پرهزینه کردن فعالیتهای سیاسی و اجتماعی برای جوانان, مدارس معلم محور و یکسویه که در آن دانشآموز هیچ نقشی برای اداره و برنامهریزی ندارد و همه وظایف به عهده معلمان پرورشی و مسوولان مدرسه است و جامعهای که هیچ تلاشی در جهت ایجاد احساس مسوولیت در افراد در برابر حق و حقوقشان نمیکند، از جمله عوامل موثر در ایجاد این معضل اجتماعی هستند.
این فعال در حوزه زنان یادآور شد: بسیاری از نهادهای مرتبط با مساله زنان و مردان خیابانی به وظایف خود عمل نکرده و در کنار مسایلی مانند قاچاق دختران و زنان عبور کرده و یا برای حل کردن این مساله تنها مسیر پلیس, دادگاه, سنگسار و اعدام را در نظر میگیرند.
وی، با بیان اینکه دولت هرگز نمیتواند این راه را به تنهایی و بدون مشارکت واقعی مردم طی کند, افزود: برای حل این معضل مجموعهای از نهادها باید فعال شوند که شاه کلید آنها نهادهای غیردولتی هستند که میتوانند با درگیر کردن نیروهای داوطلب و جوان, نفوذ در خانوادهها و عمومی کردن مساله، نقشی چندگانه ایفا کنند ؛ ولی متاسفانه هر روز شاهد محدودتر شدن این سازمانها در عرصههای علمی و تفکری و حتی کسب مجوز و سازماندهی هستیم.
داوودیمهاجر خاطرنشان کرد: رسانههای مستقل و واقعی از دیگر نهادهای مدنی هستند که میتوانند در این مسیر یاریدهنده دولت باشند و تا زمانی که با نگاه توطئه به مطبوعات مستقل, سازمانهای غیردولتی و یا مشارکت مردم بنگریم و از تبادل تجربه با جامعه مدنی بینالمللی پرهیز کرده با دید شک و تردید با آنها تعامل داشته باشیم، نمیتوانیم به درستی در جهت حل این مساله و حتی آسیبشناسی واقعی آن گام برداریم.
این فعال در حوزه زنان تصریح کرد: ما هر روز در صفحات حوادث روزنامهها، شاهد اخبار ناشی از فعالیتهای آدمربایی, قتلهای سریالی, زورگیری, خشونت جنسی, جسمی و روانی علیه زنان و کودکان هستیم که همه آنها ناشی از فعال شدن باندهای زیرزمینی و یا سازمان یافته هستند.
به گفته وی, گسترش مهاجرت نابسامان, الیناسیون, تداخل فرهنگی سریع, بیکاری, فروپاشی اخلاق در جامعه, عدم توجه به مسایل جوانان ازجمله اوقات فراغت آنها, زندانهایی که به دلایل مختلف افراد را حرفهایتر تحویل جامعه میدهند و بسیاری مسایل دیگر از عوامل گسترش این باندها در جامعه است.
داوودیمهاجر, در خصوص راهکارهای کنترل این باندها, گفت: نباید تصور کنیم که فقط پلیس مسوول مهار و کنترل این باندها است, آنهم پلیسی که معلوم نیست تا چه حد از آموزشها و ابزار لازم برای کنترل جرائم بهرهمند بوده و تا چه حد با دانشگاهیان, نخبگان و کارشناسان ذیربط ارتباط مستقیم و موثر دارد.