بهاره هدایت، کتاب و زندان

کانون زنان ایرانی:بهاره هدایت، فعال دانشجویی هفته گذشته بازداشت و زندانی شد. بهاره هدایت برای پنجمین بار است که بازداشت می‌شود و پیش‌تر با حکم دادگاه انقلاب به ۹ سال و نیم محکوم شده بود که پس از هفت سال و نیم حبس با «تجمیع برخی از حکم‌هایش»، در سال ۱۳۹۵ آزاد شد.

ژیلا بنی یعقوب، روزنامه نگار در رشته توییتی در باره او نوشته است:

نام بهاره هدایت را که می‌شنوم، دو تصویر در برابرچشمم می‌آید: زندان و کتاب. در زندان بیشتر وقت‌ها او را با کتاب می‌دیدم. می‌خواند و حاشیه می‌نوشت و یادداشت بر می‌داشت. موضوعی و روشمند، عطش سیری ناپذیرش برای دانستن و ولعش برای کتاب خواندن. مدتی تختم روبروی تختش بود.

بعداز ساعت خاموشی، نور چراغ مطالعه تعدادی از بچه‌ها از پشت پرده سفید تختها بیرون می‌زد، کتاب می‌خواندیم. یکی یکی چراغ‌ها خاموش می‌شد، بارها سعی کردم انقدر مقاومت کنم تا خاموش شدن چراغ بهاره را ببینم. کمتر موفق شدم. هنوز کتاب می‌خواند که می‌خوابیدم، صبح به سختی از خواب بیدار می‌شدم و و می‌دیدم بهار بیدار است، صبحانه خورده و برنامه روزانه‌اش را که اغلب اوقات کتابخوانی گروهی یا فردی بود شروع کرده. می‌گفتم: بهارتو اصلاً خواب نداری‌ها! به جز کتاب خواندن همیشه آماده کمک کردن بود، کمک کردن به همه هم بندیهایش. فرقی نمی‌کرد با کدام مرام و تفکر سیاسی.

نمی‌خواهم مبالغه کنم که هرگز خستگی و غمش را ندیدم، چرا! اتفاقاغمگین هم می‌شد، خسته هم می‌شد، رنج هم می‌کشید اما در همان حال که رنج می‌کشید مقاومت می‌کرد و این ارزش مقاومتش را بیشتر می‌کرد.
بهاره در روزهای حبسش بارها غمگین شده، اما هرگز نشکسته، بارها درد کشید اما هرگز نبریده، از برخی روزمرگی‌ها خسته شده اما مبارزه را زندگی کرده است. می دانم بهار هم مثل هرانسانی از سالها حبس و بارها بازداشت و محاکمه خسته شده اما با همه خستگی محکم ایستاده است.
می دانم بهاره هدایت این روزها گوشه سلولش گاهی خسته می‌شود و گاهی غمگین و گاهی رنجیده اما مطمئنم از مبارزه پشیمان نمی‌شود، او نمی‌تواند بنشیند… رنج می‌کشد اما مقاومت می‌کند.