تاثیر قطعی اینترنت بر بیماران دیابتی
سنسورهای کنترل قند خون بدون اتصال اولیه به شبکه جهانی و عبور از سد فیلترینگ، فعال نمیشوند؛ موضوعی که میتواند بیماران دیابتی را در معرض خطر افت قندهای مرگبار قرار دهد.
براساس گزارش زومیت، حدود ۱۴۰۰ ساعت از خاموشی دیجیتال و قطع سراسری اینترنت بینالملل در ایران میگذرد و بیماران دیابتی که زندگیشان به سنسورهای پایشگر مداوم قند خون (CGM) گره خورده، در شرایط دشواری قرار گرفتهاند.
در سالهای اخیر، این سنسورها با نصب روی بازو یا شکم، بدون نیاز به سوزن زدنهای مکرر، قند خون را بهصورت لحظهای پایش و به موبایل بیمار منتقل میکنند. با این حال، کمبود تجهیزات پزشکی و افزایش شدید قیمتها، دسترسی به آنها را محدود کرده است. با این وجود، مشکل به همینجا ختم نمیشود. براساس این گزارش، حتی بیمارانی که موفق به تهیه این دستگاهها میشوند، در مرحله استفاده نیز با مانع «قطعی اینترنت» مواجهاند.
ساختار نرمافزاری بسیاری از این سنسورها بهگونهای است که برای راهاندازی، اپلیکیشن مربوطه باید از فروشگاههای رسمی دانلود و کاربر در سرورهای شرکت سازنده ثبتنام کند؛ فرایندی که بدون اینترنت جهانی و در شرایط اختلال فیلترشکنها، عملاً امکانپذیر نیست.
روایت یک بیمار: زندگی در مرز کما به خاطر نبود یک اپلیکیشن
یکی از بیماران مبتلا به دیابت به زومیت میگوید که چند وقت قبل پس از مدتها تلاش توانسته یکی از این سنسورها را تهیه کند، اما برای راهاندازی آن روزهای دلهرهآوری را پشت سر گذاشته است:
«دو هفته بود که سنسورم تمام شده بود و سنسور جدیدی نداشتم. برای یک فرد دیابتی وابسته به انسولین، زندگی بدون سنسور یعنی قدم زدن در میدان مین. هر لحظه از زندگیام در خطر بود. چون نمیتوانستم مداوم قندم را چک کنم، در همین مدت کوتاه چندین بار افت قند شدید (هیپوگلیسمی) پیدا کردم؛ تجربهای مرگبار که تا مرز بیهوشی پیش رفتم و اگر کسی به دادم نمیرسید معلوم نبود الان بتوانم با شما صحبت کنم یا نه.»
او درباره روند فعالسازی دستگاه جدیدش هم میگوید: «وقتی با هزینه گزاف سنسور را خریدم، متوجه شدم اپلیکیشن آن روی گوشیام وصل نمیشود. شرکتهای فروشنده هم در نهایت میگفتند مشکل از اینترنت است و باید خودمان یک VPN قوی پیدا کنیم. اما وقتی کل شبکه قطع است، فیلترشکن از کجا بیاوریم؟ به اندازه کافی هزینه کرده بودم و نمیخواستم چند میلیون تومان دیگر هم برای VPN بدهم، آن هم در شرایطی که از کار بیکار شدهام و آینده مالیام نامشخص است.»
در نهایت، این بیمار توانسته با یک ویپیان پولی اپلیکیشن را نصب و سنسور را فعال کند. او میگوید پس از رجیستر اولیه، سنسور برای کارکرد روزمره از طریق بلوتوث به اینترنت نیاز نداشته است.
در دنیای امروز، تجهیزات پزشکی (IoMT) بهشدت به شبکههای جهانی وابستهاند و قطع ارتباط با این شبکهها میتواند به از کار افتادن ابزارهای حیاتی منجر شود.

