تنها هتلی که زنان تنها را می‌پذیرفت ،همچنان تعطیل است
سرمایه :«هتل آرین هتل نیست»; این را بارها و بارها مسؤولان مرکز مشاورهء نیروی انتظامی امیرکبیر تکرار می‌کردند. مسؤولان مدام تاکید داشتند که اینجا مرکز اقامت موقت است که به زنان در راه مانده پناه می‌دهد. این مرکز دورهء کوتاهی راه‌اندازی شد و با وجود استقبال بیش از حد زنان تنهایی که در هتل‌های تهران اجازهء اقامت نداشتند، به سرعت تعطیل شد.
هتل آرین در صورتی که یک زن سلامت جسمی و روحی، شناسنامه یا کارت شناسایی، معرفی‌نامه از ادارهء اماکن یا ارگان‌های مختلف را ارایه می‌داد، به مدت ۷۲ ساعت پذیرای او می‌شد و با امکانات ساده برای استراحت و صبحانه و شامی مختصر او را می‌پذیرفت.
هتل آرین تا قبل از زلزلهء تابستان سال ۸۳ تهران، فعال بود. این مرکز در گذشته در اختیار شهرداری بود و همین خدمات را به زنان مستمند و محتاج و در راه مانده ارایه می‌کرد. بعد از مدتی مؤسسهء حمایت از آسیب‌دیدگان اجتماعی مدیریت و ادارهء این مرکز را به عهده گرفت تا زنان در راه مانده را حمایت کند.
از دید این مرکز زنانی در راه مانده محسوب می‌شدند که از شهرهای مختلف برای بستری کردن فردی از خانواده در بیمارستان به تهران آمده‌اند و نیاز به محلی برای اقامت دارند، همچنین مسافرانی که کیف و پولشان دزدیده شده و یا افرادی که برای انجام کاری به تهران می‌آیند و پولشان تمام شده و به محلی برای ماندن نیاز دارند.
این افراد که با مشکل مواجه می‌شدند، به کلانتری یا نیروی انتظامی مراجعه می‌کردند و با معرفی‌نامه و راهنمایی آنها به هتل آرین می‌رفتند.
این مرکز در طول مدت کوتاه فعالیت خود، نیازمندان را فیلتر می‌کرد و حتی به افراد نیازمندی که در راه مانده هم نبودند، راهنمایی و کمک می‌کرد. با این حال، مسؤولان هتل آرین از پذیرش زنان خیابانی یا بیماران روانی خودداری می‌کردند. در هتل آرین، دو روانشناس، یک مددکار و یک مشاور حقوقی در دو شیفت کار می‌کردند و مشکلات مراجعان را بررسی می‌کردند.
سازمان‌ها همکاری نمی‌کنند
در طول این ماه‌ها که هتل آرین در دل بورس لاستیک و چرخ در خیابان امیرکبیر، زنان در راه مانده را پناه می‌داد، گفته می‌شد که به دلیل مسایل ایمنی و ناامنی فیزیکی ساختمان، این مرکز باید موقتائ تعطیل شود. به‌سراغ مدیرعامل مؤسسه حمایت از آسیب‌دیدگان اجتماعی رفتیم تا بدانیم آیا در این زمینه کاری انجام شده است؟
سید ریاض‌الدین طباطبایی، می‌گوید: با توجه به زلزله‌ای که سال ۸۳ در تهران رخ داد و به علت قدمت ساختمان شکاف‌هایی در ساختمان هتل آرین پیدا شد. مسؤولان فنی و عمرانی شهرداری تهران از محل بازدید کردند و طی نظریهء کارشناسی اعلام شد که قسمت شرقی ساختمان دارای ستون چوبی و فاقد فونداسیون است به همین دلیل شهرداری در تاریخ ۲۸ بهمن طی نامه‌ای خواستار تعطیلی فوری مرکز مذکور جهت جلوگیری از بروز حادثه شد. قرار شد که چنانچه شهرداری محل دیگری را در اختیار این مؤسسه قرار دهد کماکان مؤسسه به فعالیت خود در این زمینه ادامه دهد و در این زمینه با شهرداری مکاتبات لازم انجام شده ولی تاکنون محلی در اختیار این مؤسسه قرار نگرفته است.
او می‌گوید با توجه به وضعیت موجود،عدم تبلیغات عمومی و حساسیت موضوع از این محل استقبال زیادی می‌شد و بیشتر زنانی که مشکلات حقوقی، پیگیری‌های مربوط به مسایل خانواده اعم از حقوقی، زندان، ملک و … داشتند با هماهنگی ادارهء اماکن نیروی انتظامی به این مرکز معرفی می‌شدند.
او در مورد ادامهء فعالیت این هتل توضیح می‌دهد در حال حاضر این مؤسسه تنها مجموعه‌ای است که زنان کارتن خواب و بی‌خانمان‌های ناتوان را در یکی از زیرمجموعه‌های خود به نام سرای احسان نگهداری و ساماندهی می‌کند. در این مکان تمامی خدمات اعم از درمانی، بهداشتی، غذایی، فرهنگی، مددکاری و … به صورت کاملائ رایگان در اختیار این مددجویان قرار می‌گیرد. در هر صورت چنانچه محل مناسبی از طرف شهرداری در اختیار مؤسسه قرار گیرد این مجموعه آمادهء هرگونه همکاری در این زمینه هست ولی تاکنون در این زمینه به جز شهرداری و نیروی انتظامی هیچ نهاد یا سازمانی با ما همکاری نکرده است.
۴۸۶ زن در راه مانده در یکسال
مرکز اقامت موقت زنان یا هتل آرین در طول یک سال فعالیت خود از بهمن ۸۲ تا بهمن ۸۳، ۴۸۶ زن را پذیرش کرده است. از این تعداد ۴۵۴ زن عادی بوده‌اند، هشت نفر مجهول‌الهویه و ۲۱ نفر از اتباع بیگانه. در این میان ۳۳۶ درخواست از اماکن شده است و ۱۲۱ نفر به صورت خود معرف به سراغ هتل آرین آمده‌اند. در میان این زنان، ۲۹۴ فرد با سابقه معرفی شده‌اند و ۱۹۰ نفر بی‌سابقه. هتل آرین در طول یکسال فعالیت خود شاید تنها محل امنی بود که اگر زنان مستحق کمک در پایتخت یک کشور، به دنبال سرپناهی برای خواب می‌گشتند، به آن دلخوش می‌کردند. در این میان اگر زنی آسیب دیده و خشونت دیده از منزل خود بیرون می‌آمد، می‌توانست برای ساعاتی خود را در محل گرمی ببیند که همهء کارکنانش زن هستند و می‌توانند به او رسیدگی کنند. با این حال پذیرش زنان خشونت دیده بار حقوقی و قضایی دارد و شوهر زن می‌تواند با استناد به قانون، از چنین مراکزی شکایت کند. چنین مواردی نیاز به بررسی و تصویب طرح‌های قانونی دارد که بتوان به زنان خشونت دیده هم کمک کرد.
از وقتی تابلوی سبز مرکز مشاورهء نیروی انتظامی «امیرکبیر» روی دیواری ثابت مانده که درهایش به نظر برای همیشه بسته به نظر می‌رسند، دیگر هیچ زن بی‌سرپناه و در راه مانده‌ای طعم قدم زدن روی موکت‌های سبز و نشستن روی صندلی‌ها و استراحت روی تخت‌خواب‌های سبز‌رنگ را نچشیده است.
این روزها این زن‌ها کجای پایتخت بی‌دروپیکر هستند؟
(این مطلب در روزنامه سرمایه منتشر شده است)