آغاجری: با این برخوردهای حکومت،انقلاب کلنگی در راه است

،دیدار فعالان سیاسی و اجتماعی با خانواده عبدالله مومنی

کانون زنان ایرانی_ایمان پاک نهاد: جمع زیادی از فعالان سیاسی و اجتماعی صبح روز شنبه با خانواده عبدالله مومنی سخنگوی بازداشت شده سازمان ادوار تحکیم که بیش از دو هفته در زندان است ، دیدار و گفت و گو کردند.

از در که وارد می شوی هر دو پسر عبدالله مومنی، همسر، برادر و خانواده اش برای خوشامدگویی ایستاده اند. سمت چپ در ورودی سالن پذیرایی است که برادر عبدالله مومنی آن را “کلبه حقیرانه عبدالله” نامید. فعالان جنبش زنان و برخی از اعضای کمپین یک میلیون امضا برای تغییر قوانین تبعیض آمیز که خود روزهایی را در بند گذرانده و دیوار های سخت و سرد بند ۲۰۹ زندان اوین را دیده و لمس کرده اند ترجیح داده اند تا در کنار هم بنشینند. چهره هایی مثل خدیجه مقدم، مینو مرتاضی، نوشین احمدی، ناهید کشاورز، زینب پیغمبر زاده و …

کمی آن طرف تر بابک احمدی، روشنفکری که همواره در عرصه عمومی حضور داشته چهار زانو نشسته و به دیوار تکیه داده است. ملی مذهبی ها و برخی اعضای نهضت آزادی هم به ترتیب کنار هم اند. ابراهیم یزدی با محمد بسته نگار حرف می زند، حبیب الله پیمان با ملکی. محسن کدیور هم در گوش اشکوری چیزی می گوید.

نقی رحمانی هم آمده است تا همدردی خود را با خانواده عبدالله اعلام و از حضار بخواهد تا در راه مبارزه قدمی پس نگذارند.

محسن کدیور در حالی برای سخنرانی دعوت می شود که دیگر جایی برای نشستن نمانده است. او از تجربه های پیشین می گوید و اینکه جای هیچ نگرانی وجود ندارد: “عبدالله به زودی آزاد خواهد شد. او برای همه ما باعث افتخار است.”

بابک احمدی هم در حرف هایش از به پایان رسیدن سیستم های استبداد سخن می گوید: “. باید برای کسب آزادی برابر نیروی اهریمنی استبداد و ارتجاع ایستاده و مبارزه را پیش ببریم.”

حبیب الله پیمان هم دعوت می شود تا خیلی کوتاه حرف هایش را بزند: “خانواده عبدالله بدانند اگر اعترافی از آنها پخش شود حرف آنها نیست. ” او در حرف هایش همچنین مثل دیگر ملی مذهبی ها از آیات قران برای استدلال هایش استفاده می کند.

اما برای آنکه عدالت جنسیتی در جلسه ای که برای دفاع از آزادی و عدالت ترتیب داده شده، رعایت شود، خدیجه مقدم به نمایندگی از طرف فعالان زن حاضر در جلسه حرف هایش را این چنین آغاز می کند: ” هر حرکتی هزینه دارد. همچنان که جنبش زنان هم ، در کمپین یک میلیون امضا برای تغییر قوانین تبعیض آمیز هزینه داده و می دهد.” او به خانواده عبدالله مومنی و به خصوص مادر او دلداری داده و حمایت جنبش زنان و اعضای کمپین را از او اعلام می کند.

کوروش زعیم، پیغام عباس امیر انتظام که بیش از هر کسی نبود آزادی را رنج کشیده، را به جمع ابلاغ و خود نیز از دانشجویان و زندانیان سیاسی اعلام حمایت می کند.

ابراهیم یزدی با همان لحن همیشگی اش هم سخنانی کوتاه در باره پخش اعتراف های زندانیان می گوید: “این سیاست ها موج مثبتی به نفع زندانیان ایجاد می کند.”

در میان حاضران چهره فعالان سیاسی و اجتماعی دیگری هم دیده می شود: “عباس عبدی، عیسی سحرخیز ،علیرضا رجایی، حسین انصاری راد، عبدالله نوری و …”

هاشم آغاجری هم که با سیمایی جدید و موهایی کوتاه شده به جمع پیوسته بود از تزلزل درونی حاکمیت سخن به میان آورد: ” همه عکس العمل های غیر طبیعی از طرف حاکمیت نشان می دهد که چقدر از درون متزلزل شده است. و هر چقدر حاکمیت ترسو تر شود ترسناک تر و خطرناک تر می شود.”

آقاجری که روزهای سختی را از مرگ به زندان و از زندان به آزادی و زندگی تجربه کرده، و قوع انقلاب مخملی را مایه ترس حاکمیت جمهوری اسلامی می داند: “با این اوضاع ممکن است به جای انقلاب مخملی یک انقلاب کلنگی رخ دهد!”

ساعت مراسم جوابگوی سخنرانان نمی شود و جلسه با نیم ساعت وقت بیش تر تمام می شود. زندانیان قدیمی بعد از جلسه با هم گفت و گو می کنند. شاید برخی ها از خاطرات بند می گویند و برخی از تلخی هایش…

کسانی بود که هریک روز گاری مبارزه کرده اند، طعم تلخ زندان کشیده و روزگاری دیگر آب گوارای آزادی را نوشیده اند.