زنان تهران هنوز وارد مرحله گذار نشده اند
کانون زنان ایرانی: یافته های یک پژوهش نشان می دهد که میانگین مشارکت مدنی زنان در تهران بسیار پائین تر و میانگین مشارکت مذهبی خیریه ای بسیار بالاتر از سایر انواع مشارکت هاست.
” مشارکت اجتماعی زنان” عنوان یک طرح پژوهشی است که دکتر ژاله شادی طلب با حمایت مرکز امور مشارکت زنان ریاست جمهوری در سال ۸۳به اجرا درآورده است. جامعه ی مورد بررسی زنان ۱۵ سال به بالای مناطق ۲۲خانه شهر تهران بوده است.
شناخت انواع مشارکت اجتماعی زنان و عوامل مرتبط با آن هدف این پژوهش است که بر پایه یافته های پژوهشی در شهر تهران تدوین شده است.
در این تحقیق از شش نوع مشارکت: مشارکت مدنی، حمایتی، فرهنگی، تفریحی، محلی، مذهبی، خیریه ای و شرکت در فعالیت های انقلابی شناخته شده است.
در خصوص وضع فعالیت زنان در جامعه مورد بررسی اطلاعات به دست آمده حاکی از این است که روی هم رفته ۷/۱۶درصد زنان فعال و ۳/۷۳درصد غیر فعال هستند. در میان فعالان،۹/۱۳درصد شاغل و ۸/۲درصد بیکار جویای کار هستند.
زنان غیر فعال شامل سه گروه خانه دار، محصل و دارای درآمد بدون کار هستند و سهم نسبی آنان در کل جامعه به ترتیب ۴/۶۵، ۱۵/۲درصد است.
مشارکت های اجتماعی:
مشارکت مدنی جامعه مورد بررسی که شامل شرکت در سازمانهای صنفی و کارگری، سازمان های غیر دولتی، گروهها واحزاب سیاسی، تعاونی ها و همکاری با سازمان هایی نظیر شهرداری است، نشان می دهد که میانگین بین ۱۵/۱ تا ۵۵/۱ در نوسان است اگر چه در مورد تعاونی ها بالاتر از سایر موارد است، با این حال از حد متوسط ۵/۲بسیار پائین تر و به مفهوم گرایش بسیار اندک زنان به مشارکت در این موارد است. به این معنی که حداقل نیمی از زنان در این فعالیت ها شرکت نمی کنند.
یافته های پژوهشی حاکی از آن است که به غیر از مشارکت مذهبی، خیریه ای، تمامی انواع مشارکت در سطح کمتری از متوسط قرار دارند که بیانگر گرایش بسیار اندک زنان جامعه مورد بررسی به مشارکت اجتماعی است. باید توجه داشت که مشارکت مذهبی، خیریه ای نیز فقط اندکی بالاتر از سطح متوسط است که نمی توان آن را در سطح مناسب و امیدوار کننده به مشارکت اجتماعی زنان قلمداد کرد.
بر اساس یافته های این پژوهش، میزان مشارکت اجتماعی زنان شهر تهران در سطح پایین قرار دارد، به طوری که ۳۸درصد از زنان منفعل ترین گروه هستند که در میان انواع مشارکت به مشارکت فرهنگی و اجتماعی و مذهبی- خیریه ای در سطحی متوسط مبادرت می ورزند.
یافته های این پژوهش همچنین بیان می کند که حدود ۷۰درصد زنان در جامعه مورد بررسی مشارکتی در سطح پائین تر دارند و فقط ۳۰درصد به طور نسبی ،مشارکتی بالا دارند و جزوفعالان اجتماعی می توانند محسوب شوند.
در این گروه عمده ترین نوع مشارکت های فرهنگی- تفریحی و مذهبی- خیریه ای است. افزون بر این در میان انواع مشارکت های اجتماعی نیز بیشتر بر مشارکت های سنتی متمرکز است که از گذشته های دور بر اساس فرهنگ جامعه ایرانی وجود داشته است.
تحلیل کلیدی ترین یافته های پژوهش گویای آن است که زنان شهر تهران هنوز به صورت بارز وارد مرحله گذار نشده و در اولین گام ها در این فرآیند قرار دارند. به طوری که فقط کمتر از نیمی از زنان مشارکت خود را در حاشیه یک کار گروهی و نه پذیرش مسئولیت کامل اعلام کرده اند.
در نتیجه گیری کلی می توان گفت که زنان شهر تهران در شرایط کنونی کمتر درصدد ارتقای میزان و نوع مشارکت خود در جامعه هستند.